Ο Jimmy Jump προσεγγίζει τακτικά τις δύο αναμετρήσεις του Παναθηναϊκού με τη Μπράγκα, ενώ αναλύει τους λόγους του αποκλεισμού και την επόμενη μέρα του τριφυλλιού!
Για την πιο πετυχημένη ελληνική ομάδα στα ευρωπαϊκά κύπελλα, ένας αποκλεισμός από τα Playoffs του Champions League, ακόμα κι αν ακολούθησε μία μεγάλη πρόκριση όπως αυτή επί της Μαρσέιγ, δε μπορεί να συνιστά ''επίτευγμα''. Αν και κάτι τέτοιο είναι δύσκολο να γίνει τούτες τις ώρες από τους φίλους του, ο Παναθηναϊκός οφείλει να κοιτάξει την πραγματικότητα κατάματα και να παραδεχθεί πως αγωνιστικά η πορεία του πρότζεκτ που σχεδιάστηκε το καλοκαίρι του 2021 κυλά ικανοποιητικά, αφού πλέον μία -τότε- διαλυμένη σε όλους τους τομείς ομάδα, πλέον έχει φτάσει στο σημείο να ανταγωνίζεται σημαντικές ευρωπαϊκές δυνάμεις και να διεκδικεί επί ίσοις όροις τη συμμετοχή της στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση του πλανήτη...
Δε χρειάζεται να επισημαίνουμε συνεχώς το μέγεθος του club. Το γνωρίζουν άπαντες και σαφώς τα ''κεκτημένα'' της τελευταίας τριετίας δεν είναι τίποτα μπροστά του. Παρόλα αυτά, δε γίνεται να μη συνειδητοποιούμε πού βρισκόμαστε και να αψηφούμε πτυχές της ποδοσφαιρικής λογικής. Φυσικά, ακόμα κι ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς έχει κάνει λάθη, ωστόσο πιθανότατα η πράσινη πρόοδος δε θα είχε επιτευχθεί χωρίς αυτόν στον πάγκο. Ο Παναθηναϊκός εννοείται ότι μπορούσε να προκριθεί επί των Πορτογάλων, όπως είναι αλήθεια και πως προσωπικά με εξέπληξε ευχάριστα για το επίπεδο της ετοιμότητας και της ανταγωνιστικότητάς του στη διαδικασία των προκριματικών. Κατά τη γνώμη μου πάντως, ο σύλλογος δεν είναι ακόμα έτοιμος να ''αντέξει'' το βάρος μίας συμμετοχής στους ομίλους του Champions League. Γιατί; Επειδή προς το παρόν χρειάζεται ορισμένες επιπλέον ''ενέσεις'' ποιότητας για να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και των προσδοκιών που θα είχε ο κόσμος του σε μία τέτοια διοργάνωση. Για μένα κι όσο κι αν ''χαζό'' ή... ψυχρό θα φανεί σε κάποιους, όλα κύλησαν με τον πιο ευνοϊκό τρόπο για το τριφύλλι, γιατί:
α) Και πέτυχε μία επιτυχία-δήλωση επιστροφής (βλ. αποκλεισμό Μαρσέιγ)
β) Και προκρίθηκε σε ευρωπαϊκό όμιλο μετά τη σεζόν 2016-17
γ) Και θα εισπράξει το μέγιστο των οικονομικών bonus της UEFA άνευ συμμετοχής στο Champions League
δ) Kαι ''μεγάλωσε'' σα σύνολο αντιμετωπίζοντας πολύ καλές ομάδες top ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων
Λόγω διακοπών του γραφόντος δεν τα είπαμε την προηγούμενη εβδομάδα, οπότε ας πούμε και μερικά πράγματα που αφορούν ''καθαρά'' το αγωνιστικό κομμάτι. Στο πρώτο ματς στο πλάνο του Ιβάν Γιοβάνοβιτς ξεχώρισαν δύο παράμετροι. Πρώτον, το ''man to man'' μαρκάρισμα που υπήρχε σε σετ καταστάσεις άμυνας (Πέρεθ και Βιλένα είχαν αρμοδιότητα να ελέγχουν τις υπεραριθμίες ή τις εναλλαγές ρόλων στον πορτογαλικό άξονα) και δεύτερον η ροπή στην παραγωγή μακρινών μεταβιβάσεων από το πίσω μέρος του γηπέδου, προκειμένου οι προωθημένοι να δημιουργήσουν προβλήματα στη μη σταθερή τετράδα οπισθοφυλακής της Μπράγκα. Η ελληνική ομάδα μπήκε δυνατά στον αγωνιστικό χώρο κι επέβαλλε το ρυθμό της και λόγω των άμεσων κερδισμένων ανακτήσεων της κατοχής μετά από αντίπαλο διώξιμο, ωστόσο η αναγκαστική είσοδος του Αντρ. Όρτα αντί του τραυματία Αλ-Μουσράτι έδωσε πνοή στη μεσαία γραμμή των γηπεδούχων και σταδιακά μετέβαλλε το ρυθμό. Κάπως έτσι φτάσαμε στο 2-0, ενώ το πράσινο γκολ στο φινάλε ήταν το λιγότερο που άξιζε το τριφύλλι βάσει απόδοσης...
Στο Ο.Α.Κ.Α. ο Αρτούρ Ζορζ εξέπληξε τους πάντες τόσο με την ενδεκάδα που παρέταξε, αφού προτίμησε τον γρήγορο Ντζαλό αντί του έμπειρου Πίτσι και σχετικά επιθετική στελέχωση της μεσαίας γραμμής του (άρχισαν οι δύο Όρτα κι ο Καρβάλιο), όσο κι επιλέγοντας ένα αντίστοιχο πλάνο πρεσαρίσματος ψηλά με αυτό του Γιοβάνοβιτς στην Πορτογαλία. Πέρεθ και Βιλένα δυσκολεύτηκαν να παράγουν στο ξεκίνημα, ο πράσινος πάγκος το αντιλήφθηκε γρήγορα και μετατόπισε κυρίως τον Ισπανό λίγο προς το πλάι, με στόχο να βγάλει από την comfort zone τους φιλοξενούμενους. Όσο περνούσε ο χρόνος ο Παναθηναϊκός άρχιζε να επιβάλλει το δικό του ρυθμό, αλλά δε σκόραρε. Η Μπράγκα το πέτυχε σε ένα σημείο που δε φαινόταν ότι ήταν ικανή να ''τελειώσει'' την πρόκριση κι εντέλει πανηγύρισε την επιστροφή της στο Champions League...
Συνοπτικά, ο Παναθηναϊκός δεν απέτυχε, αλλά πρέπει να συνεχίσει να επιζητά την πρόοδο, ώστε άμεσα να θεωρείται ξανά αποτυχία ο αποκλεισμός σε αυτήν τη φάση της διοργάνωσης. Μπορεί να έχασε μεγάλη ευκαιρία να επιστρέψει εκεί που ανήκει ιστορικά, ωστόσο ποδοσφαιρικά ακόμα δεν είναι έτοιμος να συμμετάσχει με βλέψεις διάκρισης. Επίσης, στο Europa League πιθανότατα θα έχει την ευκαιρία να μαζέψει περισσότερους βαθμούς, άρα και να βελτιώσει τη βαθμολογία του στο ranking της UEFA. Για όσους το ξεχνούν, από την επόμενη σεζόν μόνο ο πρωταθλητής θα παίξει στα προκριματικά του Champions League κι άλλοι τρεις σε αυτά του Conference. Όπως καταλαβαίνετε, μόνο ο πρώτος θα έχει ''μαξιλάρακι'' αποκλεισμού, οπότε οι υπόλοιποι θα περιμένουν ευνοϊκές κληρώσεις για να παίξουν σε όμιλο. Άλλωστε κι όπως έχω γράψει πρόσφατα, οι πράσινοι είναι αναγκασμένοι να στοχεύσουν στην ευρωπαϊκή διάκριση, ειδικά από τη στιγμή που η κατάσταση στην Ελλάδα εξακολουθεί να ΒΡΩΜΑΕΙ...
ΥΓ. Ναι, μερικές κινήσεις ή... μη κινήσεις δεν ήταν ορθές από τον πάγκο χθες, όμως δε νομίζω ότι στο τέλος της βραδιάς θα άλλαζε κάτι. Αυτό και τέλος...
ΥΓ2. Από αυτή εδώ τη γωνιά, είχαμε σκιαγραφήσει πλήρως το αγωνιστικό πορτραίτο του Σπόραρ λίγο μετά την ανακοίνωση της απόκτησής του πέρσι. Ο Σλοβένος φορ δεν ήταν ποτέ ''killer'' σε υψηλό επίπεδο κι αυτό εξακολουθεί να συμβαίνει και στον Παναθηναϊκό. Προσωπικά, δε στέκομαι στην περιβόητη φάση της πρώτης αναμέτρησης, γιατί είναι κάτι που μπορεί να συμβεί στον οποιοδήποτε. Περισσότερο μένω στο παιχνίδι της Αθήνας, όπου στα μάτια μου φάνηκε να μην υπάρχει επιστροφή παρά τη στήριξη του κόσμου. ''Καμμένο χαρτί'' ενόψει ή θα έχουμε ακόμα μία απρόσμενη ανατροπή από τον Γιοβάνοβιτς;