Ο Jimmy Jump προσεγγίζει τακτικά τη νίκη της Α.Ε.Κ. επί του Παναθηναϊκού στη Λεωφόρο και γράφει για το... σκάκι των Αλμέιδα-Γιοβάνοβιτς που στηρίζεται εντέλει στην ατομική αποτελεσματικότητα!
Οι δύο κορυφαίες ομάδες του ελληνικού πρωταθλήματος τους τελευταίους μήνες τα είπαν ξανά και το γενικότερο αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικό για τα δεδομένα της εποχής. Παναθηναϊκός κι Α.Ε.Κ. προσέφεραν μία άκρως ανταγωνιστική αναμέτρηση με υψηλό ρυθμό για αγώνα... Σεπτεμβρίου. Οι νταμπλούχοι Ελλάδας ήταν καλύτεροι, έφτασαν σε μία πολύ μεγάλη νίκη με ανατροπή και μείωσαν τη διαφορά τους από τους πράσινους...
Παρά τη φανερή κιτρινόμαυρη ανωτερότητα και τις υπερβολές-ανακρίβειες που καταγράφονται αυτές τις πρώτες ώρες μετά τη λήξη του ντέρμπι, για ακόμα μία φορά μέσα στο 2023 αποδείχθηκε ότι οι διαφορές μεταξύ των δύο συνόλων είναι μικρές. Τα επόμενα ραντεβού τους θα έχουν ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον, καθώς το βαθμολογικό διακύβευμα θα είναι πιθανότατα σημαντικότερο. Η αλήθεια είναι πως χθες δεν είδαμε πολλά διαφορετικά πράγματα από τους δύο προπονητές, διότι η τακτική προσέγγιση και των δύο διέφερε ελάχιστα από εκείνη των τελευταίων ντέρμπι της περσινής σεζόν. Όπως είχαμε τονίσει μετά την ισοπαλία με τον Ολυμπιακό την προηγούμενη εβδομάδα, η αποτελεσματικότητα της μόνιμης φιλοσοφίας της Α.Ε.Κ. στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό από την ένταση και τις αντοχές των παικτών της. Όταν εκείνοι βρίσκονται σε θέση να τρέξουν και να πρεσάρουν με την ενέργεια που τους έχουμε συνηθίσει, ακόμα και τα top ελληνικά clubs δυσκολεύονται να ακολουθήσουν το ρυθμό τους (η εικόνα των περισσότερων παικτών του τριφυλλιού μετά το 60' ήταν χαρακτηριστική). Για τα δεδομένα της Super League 1 η Ένωση βρίσκεται σε απίθανο επίπεδο φυσικής κατάστασης και δεν είναι καθόλου τυχαίο πως κατάφερε να ανταπεξέλθει στις ανάγκες ενός ματς απέναντι σε εξαιρετικό σύνολο της Premier League (λέγε με Μπράιτον)...
Ο Ματίας Αλμέιδα έχει διαβάσει τρομερά τον Παναθηναϊκό κι είναι ξεκάθαρο ότι (προς το παρόν;) τον θεωρεί το δυσκολότερο αντίπαλο για την ομάδα του. Αν κι είχε να αντιμετωπίσει τρεις απουσίες στην άμυνά του (Βίντα, Μουκουντί, Χατζισαφί) διαχειρίστηκε με άριστο τρόπο τις διαθέσιμες επιλογές του, προσθέτοντας φρεσκάδα στον άξονα της μεσαίας γραμμής του με την τοποθέτηση των Γαλανόπουλου-Τσούμπερ και διατηρώντας τους Γιόνσον-Σιμάνσκι στον πάγκο ενόψει του δεύτερου ημιχρόνου. Βλέποντας τους γηπεδούχους ουσιαστικά να ρίχνουν όλα τα... βαριά χαρτιά τους από το ξεκίνημα, ο Αργεντινός κόουτς κρατούσε τα δύο βασικά κεντρικά χαφ του για μετά το 45', προκειμένου να χτυπήσει το κουρασμένο τριφύλλι σε εκείνο το χρονικό σημείο. Αν κι έγινε το 1-0, η Α.Ε.Κ. ανέτρεψε το σκορ κι έκανε ακόμα πιο εύκολο το έργο του καθοδηγητή της, ο οποίος "κλείδωσε" τον αγώνα με τα όπλα του πάγκου του...
Το κλειδί για την κιτρινόμαυρη επικράτηση ήταν αναμφίβολα η αποτελεσματικότητα του πλάνου πρεσαρίσματος ψηλά. Βέβαια για να λέμε όλη την αλήθεια, η αποστολή του δικεφάλου έγινε ευκολότερη μετά το σοβαρό τραυματισμό του Μάγκνουσον, ο οποίος αποτελεί έναν εκ των κομβικότερων παικτών του Παναθηναϊκού. Για ακόμα μία φορά ο Αλμέιδα "έσβησε" τον Πέρεθ και δοκιμάζοντας "man to man" παντού σχεδόν εξαφάνισε το build-up των πράσινων. Από τη στιγμή που ούτε ο Μπρινιόλι μπόρεσε να συνεισφέρει με τις μεταβιβάσεις του, η Α.Ε.Κ. ανακτούσε συνεχώς την κατοχή κι η ισοφάρισή της ήταν θέμα χρόνου...
Από την άλλη πλευρά ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς μού έβγαλε την εντύπωση ότι αντιμετώπισε το πρώτο ντέρμπι της χρονιάς ως τεστ για δοκιμές. Δε λέω πως δεν ήθελε να κερδίσει, άλλωστε αυτό δεν ισχύει σε καμία περίπτωση όπως καταλαβαίνετε. Απλά ήθελε να δει ορισμένες ιδέες με τα νέα "εργαλεία" που έχει στα χέρια του (Βιλένα-Τζούρισιτς+Μανσίνι-Μπερνάρντ-Ιωαννίδης με διαφορετικές αρμοδιότητες) απέναντι στην αγωνιστική φιλοσοφία που τον δυσκόλεψε περισσότερο από όλες πέρσι. Ο τραυματισμός του Μάγκνουσον ουσιαστικά έβαλε "ταβάνι" στο πλάνο που είχε δημιουργηθεί για την αντιμετώπιση της κιτρινόμαυρης πίεσης ψηλά, αφού όπως αποδείχθηκε υπήρχε (και) συγκεκριμένη στόχευση της πλάτης της άμυνας της Α.Ε.Κ. μέσω μακρινών μεταβιβάσεων από το πίσω μέρος του γηπέδου. Παράλληλα, όπως κι ο Αλμέιδα, επέλεξε "man to man" αναχαίτιση στον άξονα και πόνταρε στη δημιουργία φάσεων μέσω των άμεσων ανακτήσεων του Βιλένα και της τοποθέτησης των ποιοτικότερων μεσοεπιθετικών του πίσω από τον φορ και σε ένα χώρο που πάντα υπάρχουν κενά βάσει του τρόπου που πιέζει η Ένωση...
Έτσι όπως λειτούργησαν αμφότεροι χθες, το πλάνο τους στο μεταξύ τους ντέρμπι κρίθηκε εν πολλοίς από τις ατομικές ενέργειες και την αποτελεσματικότητά τους. Τι σημαίνει αυτό; Τα τακτικά "θέλω" του Αλμέιδα δε θα είχαν καμία επιτυχία, αν οι παίκτες του δεν κέρδιζαν τις μονομαχίες και δεν πίεζαν με τόση επιθετικότητα στο "man to man" μαρκάρισμα ψηλά. Τα τακτικά "θέλω" του Γιοβάνοβιτς απέτυχαν, διότι οι παίκτες του δε μπόρεσαν να είναι ήρεμοι με τη μπάλα στα πόδια και να πάρουν ορθές πρωτοβουλίες με αυτήν. Ανάμεσα στους δύο προπονητές εξελίσσονται αγώνες... σκάκι, με τον Αργεντινό να παίζει εδώ και καιρό με γνωστές διαθέσεις και τον Σέρβο να είναι αναγκασμένος να "απαντήσει". Θα τα καταφέρει; Οι απαντήσεις στο δεύτερο μισό της χρονιάς...
ΥΓ. Η διαιτησία ΣΑΦΩΣ ευνόησε ξανά την Α.Ε.Κ.. Ο τύπος που έφεραν από την Ιταλία χάρισε την αποβολή στον Γαλανόπουλο σε ένα χρονικό σημείο που ο Παναθηναϊκός ήταν ανώτερος. Όλα τα άλλα είναι γελοιότητες...