Ο Jimmy Jump γράφει για τις παντελώς άσχετες με το ποδόσφαιρο "αναλύσεις" δημοσιογράφων κι οπαδών (;) του Παναθηναϊκού τις τελευταίες μέρες, τις αποφάσεις του Γιοβάνοβιτς και τον Βιλένα που ελάχιστοι έχουν καταλάβει τι είδους χαφ είναι!
Κατά τη γνώμη μου, ο τρόπος που ήρθε η ήττα του Παναθηναϊκού από τη Ρεν στη Γαλλία ήταν το ισχυρότερο "χτύπημα" που δέχθηκε το τριφύλλι επί εποχής Γιοβάνοβιτς, αν εξαιρέσουμε το πρώτο εξάμηνο μετά τον ερχομό του. Παρόλα αυτά και παρότι το αποτέλεσμα ουσιαστικά ελαχιστοποίησε μονάχα τις όποιες ελπίδες υπήρχαν για την κατάληψη της πρώτης θέσης του ομίλου κι όχι της πρόκρισης στο Europa ή στο Conference League (ο πραγματικός "τελικός" θα ήταν στην Ισπανία ό,τι κι αν συνέβαινε την Πέμπτη, ενώ για τη συνέχεια στην τρίτη ευρωπαϊκή διοργάνωση υπάρχει το "μαξιλαράκι" της... υποδοχής της Μακάμπι Χάιφα την τελευταία αγωνιστική), ο οργανισμός επηρεάστηκε αρνητικά σε μεγάλο βαθμό...
Όταν δουλεύεις σε έναν τόσο σπουδαίο σύλλογο, πρέπει να είσαι πάντα έτοιμος να δεχθείς σκληρή κριτική ό,τι κι αν έχεις προσφέρει νωρίτερα. Αυτό δεν αλλάζει και δεν πρέπει να αλλάξει ποτέ, αρκεί να γίνεται με σκοπό τη βελτίωση κι όχι την απαξίωση. Εκείνο που δεν αντέχεται σε τέτοιου είδους περιστάσεις και σαφέστατα ισχύει για όλα τα μέλη του "Big-4", έχει να κάνει με τις επαναλαμβανόμενες και αμέτρητες λανθασμένες απόψεις που διατυπώνονται για τη λειτουργία μιας ομάδας, τις επιλογές του προπονητή ή τις εμφανίσεις ποδοσφαιριστών...
Από την Πέμπτη το βράδυ κι έπειτα έχουν ακουστεί ΤΕΡΑΤΑ σχετικά με τον Παναθηναϊκό. Το "κακό" ξεκινάει από τους δημοσιογράφους, οι οποίοι κατευθύνουν γνώμες όντας παντελώς άσχετοι με το άθλημα και την τακτική του. Καταρχάς, αν ρωτήσεις τους ρεπόρτερς του τριφυλλιού τι σχηματισμό έχει η ομάδα όταν αναπτύσσεται, όταν αμύνεται ή τι είδους μεταβολές έχει δοκιμάσει ο Γιοβάνοβιτς στο "Γεώργιος Καραϊσκάκης" και στα δύο ματς με τη Ρεν, οι περισσότεροι θα απαντήσουν με... αρλούμπες! Επίσης, υπάρχει σοβαρό θέμα με την ορθή ανάγνωση των χαρακτηριστικών των παικτών. Για παράδειγμα, βλέπουν τον Τσέριν από κοντά περίπου 1,5 χρόνο κι ακόμα θεωρούν ότι με εκείνον σε θέση "8", ο Παναθηναϊκός είναι πιο "αμυντικογενής" σε σχέση με το αν έπαιζε εκεί ο Βιλένα! Ο Πέρεθ είναι στην Ελλάδα 2,5 σεζόν τώρα, ο Αράο μερικούς μήνες, αλλά κάποιοι θεωρούν ότι όταν πας να παίξεις εκτός έδρας με ένα ανώτερο και γρηγορότερο σύνολο, είναι προτιμότερο να ξεκινήσει ο Βραζιλιάνος που ναι μεν είναι σκληρότερος, όμως μέχρι πριν λίγες... εβδομάδες ορισμένοι τον "κατηγορούσαν" ότι παίρνει ρίσκα που αν καταλήξουν σε λάθη, δημιουργούν κενούς χώρους για transition επιθέσεις των αντιπάλων...
Με τα σωστά και τα λάθη μας, σε αυτή εδώ γωνιά έχουμε αναλύσει σχεδόν όλους τους παίκτες που απέκτησε ο Παναθηναϊκός (κι όχι μόνο) την τελευταία τριετία, προτού φορέσουν τη φανέλα του. Ξέρουμε τα θετικά κι αρνητικά στοιχεία του "πακέτου" τους, τα οποία καταγράφαμε όσο καλύτερα μπορούμε, παρακολουθώντας τους πριν έρθουν στην Ελλάδα. Μία τέτοια περίπτωση ήταν κι ο Βιλένα. Ειλικρινά όσα ακούω και διαβάζω από το καλοκαίρι για τον Ολλανδό, με έχουν κάνει να αναρωτιέμαι αν παρακολουθώ το ίδιο άθλημα με κάποιους. Ναι, μπορεί να μην έχει πιάσει τα στάνταρ απόδοσης που είχε για παράδειγμα στη Φέγενορντ πριν από χρόνια, αλλά η χρησιμότητά του παραμένει σημαντική. Για ποιο λόγο; Διότι είναι ο μοναδικός ταχυδυναμικός χαφ του ρόστερ, ο μόνος που μπορεί να απειλήσει την αντίπαλη εστία, να προσφέρει στο μαρκάρισμα/pressing και να αυξήσει τις άμεσες ανακτήσεις της μπάλας. Δεν είναι... άτεχνος, όμως ποτέ του δεν ήταν πηγή δημιουργίας από τον άξονα. Γιατί δυσκολεύεται να σταθεροποιήσει την απόδοσή του μέχρι στιγμής; Διότι στηρίζει το παιχνίδι του στην αντοχή, την ταχύτητα και τη δύναμη και το καλοκαίρι δεν ακολούθησε βασικό στάδιο προετοιμασίας. Αν θυμάστε, ο Γιοβάνοβιτς γνωρίζοντας πού υστέρησε περισσότερο το σύνολό του πέρσι, τον χρησιμοποίησε σχεδόν άμεσα μετά την απόκτησή του και μάλιστα ήταν από τους κομβικότερους παίκτες τόσο στο διπλό-πρόκριση επί της Ντνίπρο, όσο και στη νίκη επί της Μαρσέιγ στη Λεωφόρο. Ακόμα και στον επαναληπτικό με τη Μπράγκα, ήταν εξαιρετικός για τα δεδομένα της εποχής. Ο Τσέριν (μαζί με τον Μπρινιόλι η πιο "value for money" μεταγραφή των τελευταίων ετών) είναι διαφορετικού τύπου μέσος. Τρέχει και πρεσάρει, είναι καλός με τη μπάλα στα πόδια, ωστόσο δεν είναι πολύ λογική η χρησιμοποίησή του ως "8" με επιτελικό μέσο στο κέντρο (Τζούρισιτς ή Μπερνάρντ) απέναντι σε επιθετικογενείς ομάδες. Αν εξαιρέσουμε την επικράτηση επί της Βιγαρεάλ στο Ο.Α.Κ.Α. πριν από δύο μήνες περίπου, όσες φορές χρησιμοποιήθηκε ο Σλοβένος δίπλα από το "6άρι" και με επιτελικό μέσο μπροστά σε ανταγωνιστικά παιχνίδια, ο Παναθηναϊκός είτε έχανε τον έλεγχο, είτε δεν είχε ισορροπία. Δεν είναι τυχαίο, ότι πέρσι οι καλύτερες εμφανίσεις σε ντέρμπι προέκυψαν με κοινή παρουσία Πέρεθ, Κουρμπέλη και Τσέριν...
Ο Γιοβάνοβιτς είναι ένας πάρα πολύ καλός προπονητής. Μπορεί να έχει ένα πρόβλημα με τη διαχείριση των αλλαγών του, αλλά κανένας δεν είναι τέλειος. Με το έργο του επιτάχυνε την εξέλιξη του Παναθηναϊκού, ο οποίος σταδιακά πλησιάζει ολοένα και περισσότερο σε επίπεδα που αρμόζουν στο μέγεθός του. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι η ομάδα του είναι "έτοιμη", επειδή ο κόουτς διανύει την τρίτη του σεζόν στη Λεωφόρο. Εννοείται ότι ο Σέρβος δεν έχει να καλύψει την ίδια... απόσταση δουλειάς με τον Μαρτίνεθ για παράδειγμα, ωστόσο τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Η φετινή version του τριφυλλιού διαθέτει κοινές συνισταμένες τακτικής φύσεως με τα πρότζεκτς των δύο προηγούμενων χρόνων, όμως ο ερχομός παικτών όπως ο Τζούρισιτς, Βιλένα κι Αράο, η ραγδαία βελτίωση παιδιών όπως ο Βαγιαννίδης, ο Ιωαννίδης κι ο Τσέριν, η συχνή αλλαγή ρόλου του Μπερνάρντ κι η απουσία κάποιων περσινών "σταθερών" (Μάγκνουσον-Κουρμπέλης-Αϊτόρ) έχουν οδηγήσει σε μερική αναπροσαρμογή πλάνων. Τις προηγούμενες εβδομάδες έχουν αναλύσει αρκετές πτυχές της, οπότε νομίζω ότι δε θα ήταν ενδιαφέρον να επαναλαμβανόμαστε...
Κλείνοντας, θα ήθελα να τονίσω και κάτι ακόμα. Στις δύο αναμετρήσεις με τη Ρεν, προσωπικά θα έπαιρνα μόνο δύο αποφάσεις διαφορετικά. Η πρώτη έχει να κάνει με το επιθετικογενές πλάνο που ακολουθήθηκε στη Λεωφόρο από το ξεκίνημα (κι οι άμεσες αλλαγές μετά τη μείωση του σκορ είναι συζητήσιμες, όμως δε γνωρίζουμε τις μετρήσεις των παικτών και πόσο άντεχαν) κι η δεύτερη με το γρήγορο ρίσκο που πάρθηκε στην ανάπαυλα του αγώνα της Γαλλίας. Ο Παναθηναϊκός ήλεγχε το ρυθμό και στο "11vs11" λόγω της πλαισίωσης του Πέρεθ από τους Τσέριν-Βιλένα ("8" ο πρώτος, "10" ο δεύτερος), ενώ παράλληλα δεν επέτρεπε πολλές επικίνδυνες γαλλικές επιθέσεις στο transition ούτε πριν, ούτε μετά την αποβολή. Με την ίδια τριάδα στα χαφ, πιθανότατα θα είχε αποφευχθεί το 3-1, ενώ ακόμα κι αν δεν προέκυπτε αποτέλεσμα επιθετικά, η Ρεν κάποια στιγμή θα κουραζόταν και μια ενδεχόμενη είσοδος του Τζούρισιτς από το 60'-65' και μετά θα έκανε δυσκολότερη την αποστολή της. Σε αντίθεση με ό,τι λέγεται, ο Βιλένα επιλέχθηκε να παραμείνει αντί του Τσέριν, γιατί ήταν και καλύτερος στα πρώτα 45 λεπτά και πιο αποτελεσματικός μεσοαμυντικά (άσχετος με το αντικείμενο όποιος πιστεύει το αντίθετο). Βέβαια, αξίζει να τονίσουμε και κάτι ακόμα... Και στην Αθήνα και στη Βρετάνη όποιο πλάνο κι αν είχε σχεδιαστεί από την πράσινη πλευρά ουσιαστικά "αχρηστεύτηκε" εξαιτίας των γρήγορων τερμάτων των Γάλλων...