Η νέα ευρωπαϊκή αποτυχία, η συνειδητή επιλογή Γιοβάνοβιτς με φόντο το μέλλον και μια "βαρβάτη" θυσία! Ο Jimmy Jump γράφει στο SportPortal2014.blogspot.gr...
Μετά το 1-3 επί της Ντνίπρο στη Σλοβακία για την ευρωπαϊκή πρεμιέρα του στη φετινή σεζόν, είχα εκφράσει την άποψη ότι ο Παναθηναϊκός θα έπρεπε να επικεντρωθεί στις υποχρεώσεις του είτε στο Champions είτε στο Europa League για πολλούς λόγους. Αρχικά, διότι υπάρχει τεράστια ανάγκη στον οργανισμό να επιστρέψει σταδιακά σε βραδιές που αρμόζουν και ταιριάζουν στο DNA. Δεύτερον, επειδή έπρεπε να αρχίσει να συγκεντρώνει βαθμούς για να ανέβει στο ranking της UEFA και να μην έχει δύσκολες κληρώσεις (και) τα επόμενα χρόνια όπου μπορεί να μην υπάρχει το φετινό "μαξιλαράκι" στα προκριματικά (θυμηθείτε τι έγινε πέρσι με τη Σλάβια Πράγας). Τρίτον, γιατί πολύ απλά η διοίκησή του δε μπορεί να ελέγξει το παρασκήνιο στο ελληνικό ποδόσφαιρο κι η κατάκτηση τίτλων μοιάζει ως... κατόρθωμα!
Οι πράσινοι ξεκίνησαν εξαιρετικά τη φετινή ευρωπαϊκή τους πορεία, πετυχαίνοντας μια μεγάλη πρόκριση επί της Μαρσέιγ και νικώντας τη Βιγιαρεάλ (έστω και σε άσχημη κατάσταση και με πολλές αλλαγές). Έχασαν στις λεπτομέρειες την επιστροφή τους στους ομίλους του Champions League κόντρα σε μία ιδιαίτερα ανταγωνιστική ομάδα όπως η Μπράγκα (το απέδειξε με την παρουσία της κόντρα σε σύνολα όπως η Ρεάλ, η Νάπολι κι η Ουνιόν), ενώ μετά το τέλος της δεύτερης αγωνιστικής του Europa League, βρίσκονταν στην κορυφή του γκρουπ τους. Η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη. Οι εμφανίσεις παρέμειναν σε αξιόλογα επίπεδα, ωστόσο όσο περνούσε ο καιρός το τριφύλλι πλήρωνε όλο και περισσότερο ατομικά λάθη κι αστοχία...
Στο δικό μου μυαλό βέβαια, η παταγώδης αποτυχία του τριφυλλιού έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, δεν προέκυψε κυρίως από τις παραπάνω αδυναμίες. Δε μπορείς να μιλάς για αστοχία σε ματς όπως το χθεσινό ή κόντρα στη Ρεν στη Λεωφόρο, όταν διαθέτεις έναν από πρώτους σκόρερ της διοργάνωσης (βλ. Ιωαννίδης). Δε μπορείς να μιλάς για ατομικά λάθη, όταν κι εσύ ο ίδιος έχει εκμεταλλευτεί τέτοιου είδους συγκυρίες στο πρόσφατο παρελθόν (θυμάστε μήπως τον Γκεντουζί;). Όλα αυτά αποτελούν συνηθισμένα "φαινόμενα" στο ποδόσφαιρο. Κατά τη γνώμη μου, ο Παναθηναϊκός "πλήρωσε" το ρίσκο που πήρε ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς, ο οποίος στοχευμένα επέλεξε να αντιμετωπίσει τη φετινή ευρωπαϊκή παρουσία της ομάδας του ως "τεστ" για τα επόμενα χρόνια...
Τι εννοώ ακριβώς; Το τριφύλλι θα μπορούσε να ακολουθήσει μία διαφορετικού τύπου τακτική σε αγώνες όπως αυτός της Πέμπτης ή με τη Ρεν στη Λεωφόρο, προκειμένου να αποσπάσει το βαθμό που του έλειπε και να πάρει την πρόκριση στο Conference League. Δεν το έκανε. Όπως τόνισε ο Σέρβος προπονητής στις τελευταίες "ευρωπαϊκές" συνεντεύξεις του, το τεχνικό σταφ αντιμετώπισε τα ματς του Europa League όπως τα ελληνικά. Όπως καταλαβαίνετε, κανένας δεν είναι τόσο χαζός για να βλέπει τη... Βιγιαρεάλ όπως την... Κηφισιά. Η επιλογή ήταν συνειδητή κι είχε ως στόχο την ανάδειξη των μειονεκτημάτων ώστε τα επόμενα χρόνια το ρόστερ να παρουσιαστεί πιο έτοιμο να ανταπεξέλθει με σταθερότητα στις απαιτήσεις τέτοιων διοργανώσεων...
Η "θυσία" ήταν... βαρβάτη, ωστόσο στοχεύει στην περεταίρω ανάπτυξη της ομάδας. Αν ο Παναθηναϊκός επιθυμεί όντως να επιστρέψει στα στάνταρ του, πρέπει να αντιμετωπίσει τη χθεσινή βραδιά ως την πιο "μαύρη" των τελευταίων ετών. Η ευκαιρία που χάθηκε ήταν πολύ μεγάλη, καθώς με τόσο χαμηλό συντελεστή, δεν ξέρω πότε το τριφύλλι θα έχει ξανά την ευκαιρία να βρεθεί σε ένα πιο "αδύναμο" γκρουπ από το φετινό. Ο Γιοβάνοβιτς ακολούθησε ένα διαφορετικό δρόμο, επιλέγοντας να φτιάξει το μέλλον της ομάδας του μέσω δικής της ανάπτυξης κι όχι βελτιώνοντας τη θέση της στο ranking της UEFA με μερικές παραπάνω νίκες ή προκρίσεις. Δεν εφάρμοσε μία τακτική που σε βάθος χρόνου δε θα της "επέτρεπε" να γίνει καλύτερη. Ο καθένας κρίνεται από τα έργα του, ωστόσο άπαντες οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι ο Σέρβος εξακολουθεί να δουλεύει με στρατηγική και με ένα πλάνο που στηρίζεται σε ποδοσφαιρικές παραμέτρους κι όχι σε συγκυριακές καταστάσεις...
ΥΓ. Ο περσινός Παναθηναϊκός ήταν αναμφίβολα "ομάδα Γιοβάνοβιτς", έχοντας μικρές αποστάσεις μεταξύ των γραμμών, αποτελεσματική αμυντική λειτουργία, αγωνιστική ισορροπία κι έλεγχο του ρυθμού. Φέτος ο κόουτς προσπαθεί να δώσει μία πιο επιθετική πνοή στο σύνολό του, όμως μέχρι σήμερα δεν έχει βρει σταθερότητα. Τελευταία βλέπουμε να επιλέγει ολοένα και περισσότερο παιδιά που πρωταγωνίστησαν στην κατάκτηση του Κυπέλλου του 2021. Ίσως αυτό να είναι το κλειδί ενόψει της συνέχειας...
ΥΓ2. Ένας οργανισμός με υψηλούς στόχους έχει ανάγκη κι από σκληρές ήττες, έντονη κριτική και γκρίνια. Τίποτα δεν κατακτιέται μόνο μέσω συνεχούς ενθάρρυνσης και... χειροκροτημάτων. Το πρότζεκτ έχει μπει στην τρίτη χρονιά του και θα ήταν άρρωστο να μην υπάρχει δυσαρέσκεια και ξενέρα για αποτελέσματα όπως το χθεσινοβραδινό. Ο Παναθηναϊκός ηττήθηκε από τη Μακάμπι Χάιφα, που μέχρι πριν λίγες εβδομάδες δεν ήξερε τι θα γίνει εξαιτίας του πολέμου, δεν έκανε προπονήσεις για ένα μήνα περίπου κι έπαιξε μόνο ένα ματς εντός έδρας. Επίσης, στη Λεωφόρο πανηγύρισε το πρώτο διπλό σε ευρωπαϊκό όμιλο...
ΥΓ3. Είναι αστεία όσα λέγονται για "έλλειψη ευρωπαϊκής εμπειρίας". Αρχικά, η Μακάμπι Χάιφα αγωνίστηκε σε όμιλο μόνο πέρσι (Champions League) και πρόπερσι (Conference League) τα τελευταία χρόνια, όπου και τις δύο φορές βγήκε τελευταία. Επίσης, ο Παναθηναϊκός έχει ποδοσφαιριστές που έπαιξαν πρώτη φορά σε διοργάνωση της UEFA, όμως έχει κι άλλους που δεν είναι... πρωτάρηδες. Για παράδειγμα, χθες το πρώτο λάθος έγινε από τον Λοντίγκιν που έχει αγωνιστεί ανελλιπώς με τη Ζενίτ σε τέτοιου είδους παιχνίδια...