"Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς εξελίχθηκε σε σύμβολο της νέας εποχής για τον κόσμο του Παναθηναϊκού. Η αποδοχή που γνώρισε, τον κατέστησε αυτόματα σε έναν άνθρωπο που μπορούσε να κάνει πολλά κι εκτός γηπέδου και κυρίως, με την αποκάλυψη της αλήθειας, να δρομολογήσει το τέλος του Αλαφούζου"! Ο Jimmy Jump γράφει στο SportPortal2014.blogspot.gr...
Το ζήσαμε κι αυτό... Δεύτερη μέρα Χριστουγέννων κι ο Παναθηναϊκός βιώνει σε... ριπλέι στιγμές που είχαν "ξεχαστεί" ότι πρωταγωνιστούσαν επί εποχής Γιάννη Αλαφούζου. Αν θέλετε τη γνώμη μου κι ανεξάρτητα από όσα γίνουν από εδώ και πέρα, τούτη τη φορά θεωρώ πως ξεπεράστηκε κάθε όριο, καθώς στα μάτια μου ΌΛΕΣ οι αποφάσεις που πάρθηκαν από το μεγαλομέτοχο ήταν ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΚΗ. Τι εννοώ με αυτό; Ακόμα κι αν συμφωνήσουμε με τη διοίκηση ότι η δουλειά του Ιβάν Γιοβάνοβιτς δεν ήταν πετυχημένη φέτος, η πρόσληψη του (κάποτε κορυφαίου) Φατίχ Τερίμ δε μπορεί να θεωρείται ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΑ ΟΡΘΗ. Ακόμα κι αν συμφωνήσουμε με τα... non papers και τα ΑΡΔΑΚΙΑ της Π.Α.Ε. που κάνουν λόγο για... αλλαγή επιπέδου, ερχομούς κορυφαίων προπονητών, πρωταθλήματα-αυτοσκοπούς κλπ., δε γίνεται να επιλέγεις έναν 70χρονο τεχνικό, με καμία εμπειρία από το ελληνικό πρωτάθλημα, για να κατακτήσεις τον τίτλο και δήθεν να δημιουργήσεις μία ομάδα με προοπτική. Δε γίνεται να προσλαμβάνεις τώρα έναν τέτοιο άνθρωπο, λίγες μέρες πριν την έναρξη μίας περιόδου που θα κρίνει πολλά λόγω των συνεχόμενων ντέρμπι και στις δύο εγχώριες διοργανώσεις. Όχι έναν, όχι δύο, αλλά... 13 τίτλους να κατακτήσει με το τριφύλλι ο Τούρκος κόουτς, η σημερινή απόφαση δε θα πάψει να υστερεί από σοβαρότητα κι όραμα...
Αυτές τις ώρες είναι λογικό να επικρατεί σύγχυση εξαιτίας των ανεξήγητων (;) εξελίξεων και των μπουρδολογιών των δημοσιογράφων που ασχολούνται με το πράσινο ρεπορτάζ, δεν έχουν καμία σχέση με το άθλημα και πληρώνονται κανονικά και με το νόμο από το payroll της διοίκησης. Τους ξέρετε ποιοι είναι και δε χρειάζεται να επεκταθούμε περισσότερο. Καταρχάς, οφείλουμε να υπενθυμίσουμε κάτι: Ο Γιάννης Αλαφούζος ήταν, είναι και ΘΑ ΕΙΝΑΙ επικίνδυνος για τον Παναθηναϊκό κι ένας άνθρωπος που δεν αξίζει κανένα σεβασμό στον αθλητικό χώρο. Εξαιτίας της ανικανότητάς του και της προσπάθειάς του να εκπληρώσει πολιτικά κι επιχειρηματικά του συμφέροντα υποπίπτει συνεχώς σε γελοιότητες κι η παρουσία του προσβάλλει την ιστορία του συλλόγου. Τελεία...
Κεφάλαιο Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Ο έμπειρος τεχνικός ανέλαβε ένα ποδοσφαιρικό σίχαμα, ένα διαλυμένο αγωνιστικό τμήμα. Έχοντας τη μεγαλύτερη οικονομική στήριξη από όλους τους προπονητές της εποχής Αλαφούζου, σταδιακά κατάφερε να δημιουργήσει μία ομάδα με ξεκάθαρη ταυτότητα. Στην αρχή δυσκολεύτηκε να τα καταφέρει γνωρίζοντας ταπεινωτικές ήττες στην Ελλάδα, αλλά σταδιακά με την αναπροσαρμογή του συστήματος και την εύρεση σωστών ρόλων σε συγκεκριμένους παίκτες, οδήγησε τον Παναθηναϊκό στην κατάκτηση του Κυπέλλου και την επιστροφή στην Ευρώπη. Η καθυστέρηση στις μεταγραφές ελέω του μπάχαλου που συνάντησε στην Π.Α.Ε. δεν επέφεραν και την άμεση πρόκριση σε ευρωπαϊκούς ομίλους, ωστόσο τελικά σχηματίστηκε ένα ρόστερ που πραγματοποίησε εξαιρετική πορεία και κυρίως έπαιξε ποδόσφαιρο της φιλοσοφίας του. Παρά τη μη ενδεδειγμένη ενίσχυση στο περσινό μεταγραφικό παράθυρο του Ιανουαρίου, αν δεν κυριαρχούσε η καμόρα κι ο υπόκοσμος του ελληνικού ποδοσφαίρου, πέρσι ο τίτλος θα κατέληγε στη Λεωφόρο παρότι το πράσινο μπάτζετ ήταν το χαμηλότερο εκ των τεσσάρων διεκδικητών. Αν κι έβλεπε πράγματα που δεν του άρεσαν, ο Σέρβος είχε δεθεί με το πρότζεκτ επειδή είχε το πάνω χέρι σε όλες τις κινήσεις. Κάθε μέρα συναντούσε και νέες ανορθογραφίες ή... απρόσμενες κινήσεις (π.χ. πρόσληψη Παπαδημητρίου), αλλά η πίστη στη δουλειά του παρέμενε. Το νέο ανέβασμα του μπάτζετ συνδυάστηκε με υπερβάσεις στα καλοκαιρινά προκριματικά, ο κόσμος πλέον βρισκόταν μόνιμα στο πλευρό της ομάδας και το μόνο που απέμενε ήταν η ολοκλήρωση του τελευταίου εγχειρήματός του. Της δημιουργίας ενός πιο επιθετικογενούς συνόλου με σκοπό την επιστροφή στην κορυφή...
Αν θέλετε τη γνώμη μου, προσωπικά ήμουν ιδιαίτερα επιφυλακτικός για το αν θα κατάφερνε να πετύχει με αυτόν τον τρόπο. Ποτέ δεν ακολουθούσε τέτοιου είδους τακτικές φιλοσοφίες και για αυτόν το λόγο επιμένω πως ο περσινός κι όχι ο φετινός Παναθηναϊκός ήταν αυτός που κινούταν περισσότερο στα δικά του προπονητικά στάνταρ. Από την αρχή της σεζόν, σεβάστηκα τη συγκεκριμένη προσπάθειά του, γιατί είχε εντοπίσει ορθά το πρόβλημα της περσινής πορείας κι επιχειρούσε να το αλλάξει, ακόμα κι αν δεν... περπατούσε σε γνώριμα μονοπάτια για εκείνον. Ήθελε να εξελίξει την ομάδα του και δε δίστασε να "θυσιάσει" την ευρωπαϊκή περιπέτεια, αντιμετωπίζοντας με τον ίδιο τρόπο ελληνικές και ξένες υποχρεώσεις. Δεν έκανε εκπτώσεις στο πλάνο του, ούτε προσαρμόστηκε για να αποσπάσει 1-2 αποτελέσματα που θα τον οδηγούσαν στα νοκ-άουτ του Conference League. Γνώρισε την αγωνιστική ταπείνωση κόντρα στη Μακάμπι Χάιφα, κυρίως όμως φαινόταν να μένει μόνος απέναντι σε προβλήματα που διογκώνονταν εντός αποδυτηρίων...
Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς εξελίχθηκε σε σύμβολο της νέας εποχής για τον κόσμο του Παναθηναϊκού. Η αποδοχή που γνώρισε, τον κατέστησε αυτόματα σε έναν άνθρωπο που μπορούσε να κάνει πολλά κι εκτός γηπέδου και κυρίως με την αποκάλυψη της αλήθειας, να δρομολογήσει το τέλος του Αλαφούζου. Δεν το έκανε... Σεβάστηκε τη συνεργασία του με τον ιδιοκτήτη και ποτέ δε μίλησε ως κάτι παραπάνω από ένας απλός προπονητής. Όπως ήταν αναμενόμενο, το πλήρωσε. Εδώ και καιρό θα έπρεπε να ανοιχτεί προς τους οπαδούς και να επισημάνει όσα δεν του άρεσαν. Με τη στάση του να προκαλέσει εξελίξεις, γιατί ήταν θέμα χρόνου να αποτελέσει παρελθόν. Φυσικά κι υπάρχουν υπερβολές σχετικά με την προσφορά του στο club, ωστόσο αναμφίβολα ηγήθηκε μίας προσπάθειας που έκανε τον οργανισμό να βιώσει στιγμές που πλησιάζουν στο μέγεθός του μετά από πολλά χρόνια. Υστερούσε στη διαχείριση των αγώνων, αλλά ήταν εξαιρετικός στην τακτική προετοιμασία τους. Είχε εμμονές, όμως βελτίωσε αμέτρητους ποδοσφαιριστές αυτά τα 2,5 χρόνια, δημιουργώντας υπεραξίες. Ήταν ένας άνθρωπος που ο χαρακτήρας κι η συμπεριφορά του ταίριαζαν με το προφίλ της ομάδας, ωστόσο ποτέ δεν κατάλαβε πόσο σημαντικός ήταν για τον κόσμο της. Τόσο ο ίδιος, όσο κι ο Παναθηναϊκός έχασαν μεγάλη ευκαιρία, διότι αυτός ο "γάμος" θα μπορούσε να οδηγήσει έμμεσα στο τέλος του Αλαφούζου από την Π.Α.Ε., άρα και στο τέλος του σημαντικότερου προβλήματος που αντιμετωπίζει το τριφύλλι...
Κεφάλαιο Φατίχ Τερίμ. Πρόκειται για έναν προπονητή, που ανέκαθεν του άρεσε το επιθετικό ποδόσφαιρο. Είναι εξαιρετικός στη διαχείριση προσωπικοτήτων και συναισθημάτων και σε γενικές γραμμές πάντα είχε καλές σχέσεις με τους παίκτες του. Την τελευταία δεκαετία του αρέσει το 4-3-3, με το "6άρι" να κινείται ανάμεσα στα δύο στόπερς και να καθορίζει την ανάπτυξη του παιχνιδιού. Θέλει επιθετικά πλάγια μπακ κι εξτρέμ που είναι παραγωγικοί παίζοντας εσωτερικά. Επίσης, οι ομάδες του συνήθως έχουν μεγάλο ποσοστό της κατοχής της μπάλας και πιέζουν ψηλά. Δεν είναι λάτρης της λεπτομερούς τακτικής και για αυτόν το λόγο έχουν υπάρξει βραδιές που έχει πετύχει τρομερά αποτελέσματα κι άλλες που έχουν μείνει στην ιστορία με αρνητική χροιά...
Προσωπικά δε θα τον έπαιρνα στην ομάδα μου σε αυτό το στάδιο της καριέρας του. Σίγουρα πρόκειται για μία από τις σημαντικότερες προπονητικές προσωπικότητες που έχουν έρθει στην Ελλάδα, ωστόσο απέχει σχεδόν δύο χρόνια από τους πάγκους και βρίσκεται σε προχωρημένη ηλικία. Ακόμα κι αν επιλέχθηκε ως μία λύση με εμπειρία από πρωταθλητισμό, χαρακτήρα νικητή και ξεχωριστή ικανότητα στο ψυχολογικό κομμάτι (αρετές που σίγουρα θα "μετρήσουν" στο ξεκίνημα), το ερωτηματικό γύρω από τη δίψα και τα κίνητρά του κι η μη γνώση του ρόστερ και της ελληνικής πραγματικότητας τον καθιστούν αυτόματα σε λύση-ρίσκο υψηλοτάτου βαθμού ειδικά λίγο πριν τη έναρξη ενός προγράμματος με συνεχόμενα ντέρμπι. Εννοείται, ότι είναι αστεία όλα αυτά που γράφονται περί προοπτικής κλπ....
Μου φαίνεται αδιανόητο να αντιμετωπίζεται ως κάτι διαφορετικό από ένα στοίχημα με ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας. Από ένα στοίχημα που θα είναι το κύκνειο άσμα του Γιάννη Αλαφούζου σε περίπτωση που στεφθεί από αποτυχία. Όπως ανέφερα παραπάνω, ακόμα και σε περίπτωση... πράσινου double ή δημιουργίας ποιοτικότερου ρόστερ μέσω μεταγραφών του Γενάρη, η σημερινή απόφαση δεν έχει ΚΑΜΙΑ ΛΟΓΙΚΗ, γιατί ακόμα κι αν δεχθούμε ότι ο Γιοβάνοβιτς απέτυχε φέτος, η αντικατάστασή του δεν έγινε με έναν τρόπο που είσαι σίγουρος ότι θα προκαλέσει νέα ανάπτυξη του Παναθηναϊκού κι οριστική επιστροφή του σε θέσεις που του αρμόζουν σε Ελλάδα κι Ευρώπη. Σεβόμενοι τα (πολλά) κατορθώματα του Τερίμ, ας περιμένουμε να δούμε τα πεπραγμένα του, όμως τούτη τη στιγμή η αλήθεια είναι αυτή...
ΥΓ. Τα αποδυτήρια του Παναθηναϊκού μυρίζουν... μπαρούτι αρκετό καιρό. Όσα έγιναν σε εκείνο το παιχνίδι με τον Πανσερραϊκό στη Λεωφόρο οδήγησαν σε χάσμα και για αυτόν το λόγο το τριφύλλι παρουσιαζόταν εδώ και 1,5 μήνα χωρίς πνευματική ετοιμότητα. Οι ντροπιαστικές ήττες από Μακάμπι Χάιφα κι Ατρόμητο ήρθαν φυσιολογικά, καθώς το πρόσωπο των πράσινων ήταν ίδιο και το προηγούμενο καιρό, απλά δεν υπήρχαν τόσα ατομικά λάθη που να οδηγούσαν σε ήττες. Όλα κρύβονταν κάτω από το... χαλάκι λόγω μερικών "εύκολων" νικών στο πρωτάθλημα και της κορυφής. Για παράδειγμα, οι εμφανίσεις κόντρα σε Λαμία, Κηφισιά κι Άρη δεν απείχαν πολύ από εκείνη στο Περιστέρι. Δεν ήταν τυχαία η ολοένα και μεγαλύτερη εμπιστοσύνη του Γιοβάνοβιτς προς παίκτες που είχε από την πρώτη του χρονιά, ούτε οι αναπροσαρμογές που παρατηρήθηκαν τελευταία στο rotation...
ΥΓ2. Ο Τερίμ δεν επιλέχθηκε από τον Παπαδημητρίου. Προσωπικά, αν ήμουν στη θέση του, θα είχα παραιτηθεί ΧΘΕΣ, διότι ο πρόεδρός μου με έκανε στην άκρη για ένα από τα σημαντικότερα θέματα που έχει να λύσει ένας τεχνικός διευθυντής...
ΥΓ3. Γιοβάνοβιτς και Παπαδημητρίου δεν επιθυμούσαν την απόκτηση μόνο ενός αμυντικού. Ήθελαν περεταίρω ενίσχυση. Η διοίκηση ενημέρωσε πως δήθεν ο ευρωπαϊκός αποκλεισμός και το κλείσιμο του Ο.Α.Κ.Α. επέφερε μείωση του προϋπολογισμού, παρότι τα έσοδα ήταν ανώτερα από τις αρχικές εκτιμήσεις. Τώρα προκύπτουν πληροφορίες για εισροές χρημάτων εκ Τουρκίας, μεταγραφές εκατομμυρίων κλπ.. Αν ισχύουν όλα αυτά, ίσως καταλάβουμε και τι ακριβώς συνέβη...