Ο Jimmy Jump σχολιάζει την αγωνιστική κατάσταση του Παναθηναϊκού και τις επιλογές Αταμάν στο SportPortal2014.blogspot.gr!
Οι συνεχείς προκλήσεις της φετινής Ευρωλίγκα επιφέρουν στις ομάδες αρκετά ups and downs, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων που αφορούν είτε το... πολύ υψηλό επίπεδο της βαθμολογίας (λέγε με Ρεάλ) είτε το... πολύ χαμηλό (βλ. Βιλερμπάν κι Άλμπα Βερολίνου). Όπως ήταν αναμενόμενο για κάθε μπασκετικά "υγιές" μυαλό εκεί έξω από τη συγκεκριμένη κατάσταση δε θα μπορούσε να γλιτώσει ο Παναθηναϊκός, ο οποίος μετά από μία περίοδο αγωνιστική βελτίωσης και νικών σε "ευνοϊκό" πρόγραμμα, φαίνεται να ξαναμπαίνει σε καθεστώς πίεσης εξαιτίας των τριών συνεχόμενων ηττών του και κυρίως της τραγικής εμφάνισής του στην Κωνσταντινούπολη κόντρα στην Εφές...
Σε αντίθεση με όσα πιστεύουν οι περισσότεροι και τις απόψεις άσχετων... εξυπνάκηδων που βρίσκονται εκεί έξω, όταν υπάρχουν αρνητικά αποτελέσματα σε οποιαδήποτε ομάδα με βλέψεις στη λίγκα που αγωνίζεται, καλλιεργείται ένα κλίμα σκεπτικισμού, ανασφάλειας και φυσικά κριτικής. Προς το παρόν μπορεί να είναι λίγες οι φωνές τέτοιου τύπου, ωστόσο ήδη αρχίζουν να διατυπώνονται κάμποσα ερωτηματικά σχετικά με αποφάσεις του Eργκίν Άταμαν. Επειδή έχουμε αναλύσει αρκετές φορές την τακτική φιλοσοφία του και τον τρόπο που προσπαθεί να τη μονιμοποιήσει στον Παναθηναϊκό, σήμερα επέλεξα να μην προχωρήσουμε σε κάποια ανάλυση των πρόσφατων αγώνων του τριφυλλιού, αλλά να αποτυπώσω ορισμένες σκέψεις μου γύρω από όσα ακούω και διαβάζω για τον Τούρκο προπονητή τις τελευταίες μέρες...
Δεν ξέρω τι μπορεί να είχε κανείς στο κεφάλι του ή τι εικόνα είχε σχηματιστεί για τον Αταμάν στα μέρη μας, όμως πρέπει να ξεκαθαριστεί κάτι για ακόμα μία φορά. Ο πρώην προπονητής της Εφές είναι ένας εκ των κορυφαίων του είδους του σε ό,τι έχει να κάνει με τη διαχείριση προσωπικοτήτων, παρότι ο τρόπος του δεν είναι πάντα... ευγενικός βάσει των όσων έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στο χώρο του αθλητισμού. Όσον αφορά το αγωνιστικό κομμάτι, η επίθεσή των συνόλων του ανέκαθεν βασιζόταν στο pick n' roll, στις διαφόρων ειδών καταστάσεις που αναπτύσσονται για τους γκαρντς (μπορείτε να θυμηθείτε πώς είχαμε αναλύσει το πλάνο του το καλοκαίρι ΕΔΩ) και στο σωστό spacing. Οι ηγέτες της backcourt έχουν απόλυτη ελευθερία εντός του συγκεκριμένου πλαισίου και συχνά παίρνουν μεγαλύτερες πρωτοβουλίες σε σύγκριση με δουλειές άλλων προπονητών. Όσον αφορά το αμυντικό σκέλος, πάντα αποτελούσε την αχίλλειο πτέρνα του κόουτς, ωστόσο με την απόκτηση μερικών κορυφαίων παικτών στην άμυνα όπως ο Σίνγκλετον ή ο Ντάνστον κι έχοντας την τύχη οι leaders της Εφές να θεωρούνται -τουλάχιστον- αξιοπρεπείς σε αυτό το κομμάτι, η περίοδος κυριαρχίας της Αναντολού συνοδεύτηκε από αποτελεσματικότητά της και στις δύο πλευρές του παρκέ...
Ο προπονητής του Παναθηναϊκού πάντα πίστευε και στηριζόταν σε μικρά rotation. Βασικά, η διαχείριση του ρόστερ του γινόταν με έναν τέτοιο τρόπο που τα "βαριά" συμβόλαια ή οι πιο φορμαρισμένοι έμπειροι παίκτες έπαιρναν μεγάλο χρόνο συμμετοχής ακόμα και σε περιόδους της σεζόν που δεν κρίνονταν οι τίτλοι. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, ότι Μούσα και Πετρούσεφ (η ποιότητά τους είναι εγνωσμένη πλέον) απέτυχαν να συνεργαστούν ικανοποιητικά με τον Αταμάν στην Εφές, διότι όταν φόρεσαν τη φανέλα της ήταν αρκετά νεαροί κι ανέτοιμοι για το επίπεδο της Ευρωλίγκα. Επίσης, ο ομοσπονδιακός τεχνικός της Τουρκίας δεν ήταν ποτέ μετρ της τακτικής, ούτε προχωρούσε σε ιδιαίτερες προσαρμογές προκειμένου να αντισταθμίσει τη διαφορά ποιότητας που μπορεί να είχε με έναν αντίπαλο. Πάντα επέμενε στο πλάνο του και μέσω αυτού προσπαθούσε να βρει τα κατάλληλα plays για να εκμεταλλευτεί αδυναμίες των ανταγωνιστών του...
Τώρα θα αναρωτιέστε γιατί κάθομαι και αναφέρω όλα αυτά. Το κάνω, γιατί πολύ απλά θεωρώ ότι μέσω μιας ξεκάθαρης-πραγματικής ανάλυσης κι αναδρομής του προπονητικού στυλ του Αταμάν και του ΜΟΝΙΜΟΥ τρόπου σκέψης του, θα καταλάβουμε πως όσα παρουσιάζει στον Παναθηναϊκό δεν πρέπει να εκπλήσσουν κανέναν. Ο έμπειρος τεχνικός αυτός ήταν, αυτός είναι κι αυτός θα... είναι μέχρι τέλους και κανένας δε μπορεί να του ζητήσει να κάνει πράγματα που δεν έχει παρουσιάσει ποτέ ξανά στο παρελθόν. Με το δικό του τρόπο έφτασε στην κορυφή πριν λίγα χρόνια κι αυτόν θα ακολουθήσει και κατά τη διάρκεια της πορείας του στην Ελλάδα. Οι άνθρωποι που τον επέλεξαν πρέπει να είναι χαρούμενοι αυτήν τη στιγμή, διότι πολύ απλά ο προπονητής ενεργεί με το μοντέλο δουλειάς που είχε παρουσιάσει σε όλη του την καριέρα. Για να αποφασίσουν να συνεργαστούν μαζί του, πάει να πει ότι τους άρεσε και το θεωρούν κατάλληλο για να επιτευχθεί η άμεση επιστροφή των πράσινων σε ρόλο πρωταγωνιστή...
Όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν είδος προσωπικής γνώμης, αλλά απλά μία ψυχρή καταγραφή των γεγονότων. Για μένα, ο Παναθηναϊκός θα χρειαστεί τόσο μεγαλύτερο rotation στη συνέχεια, όσο και να δείξει μεγαλύτερη εμπιστοσύνη σε παιδιά όπως ο Μαντζούκας ή ο Μπαλτσερόφσκι. Επιπλέον, όταν βρεθούν ρόλοι και για τους Παπαπέτρου και Χουάντσο μετά την επιστροφή τους, στη συνέχεια θεωρώ ότι κάποια στιγμή το τριφύλλι θα χρειαστεί ισχυρότερη τακτική παρέμβαση για να κάνει το βήμα παραπάνω. Φυσικά, ο Αταμάν έχει το δικό του τρόπο όπως αναλύσαμε παραπάνω και κανένας δεν πρέπει να τον υποτιμά, αφού μιλάμε για έναν άνθρωπο που δημιούργησε μία από τις καλύτερες ομάδες της σύγχρονης εποχής της διοργάνωσης...
Ο διάσημος ποιητής και φιλόσοφος του 19ου αιώνα, Χαλίλ Γκιμπράν κάποτε είχε πει ότι διαλέγουμε τις χαρές και τις λύπες μας πολύ πριν τις ζήσουμε. Με το συγκεκριμένο απόφθεγμά του ήθελε να επισημάνει τον κομβικό ρόλο που έχουν οι επιλογές μας για τη συνέχεια της πορείας μας, καθώς εκείνη κρίνεται από πρότερες αποφάσεις μας. Ο Παναθηναϊκός επιλέγοντας τον Αταμάν ξέρει πώς μπορούν να έρθουν τόσο οι χαρές, όσο κι οι λύπες. Το θέμα είναι να βρει τον τρόπο, ώστε οι... δεύτερες να μην έρθουν όταν τα πάντα θα μετράνε διαφορετικά. Μέχρι τότε καλό θα ήταν άπαντες να σταματήσουν να ζητάνε πράγματα που δεν ταιριάζουν με την επαγγελματική νοοτροπία των πρωταγωνιστών του εγχειρήματος...