Ο Jimmy Jump γράφει για τη αλλαγή φιλοσοφίας του Παναθηναϊκού κι αναλύει τις πρώτες τακτικές "πινελιές" του Τερίμ στο SportPortal2014.blogspot.gr!
Κατά τη γνώμη μου, στην ήδη λανθασμένη επιλογή ολοκλήρωσης της θητείας του προηγούμενου προπονητικού σταφ, προστέθηκε μία αντικατάσταση με πολλά ερωτηματικά. Κανένας δε μπορεί να... προσπεράσει εύκολα ένα βιογραφικό σαν αυτό του Φατίχ Τερίμ, ωστόσο ο σύλλογος θα έπρεπε να βαδίσει σε διαφορετικά μονοπάτια, αν επιθυμούσε την έναρξη ενός καινούριου πρότζεκτ. Αρχικά, έχουμε να κάνουμε με έναν προπονητή που απείχε σχεδόν δύο χρόνια από τους πάγκους και βρίσκεται σε μία ηλικία που η προοπτική, οι αντοχές κι η προσαρμοστικότητα στη νέα εποχή του ποδοσφαίρου δε μπορούν να θεωρούνται αυτονόητες συνεπάγουσες έννοιες. Επιπλέον, ο μύθος της Γαλατάσαράι δεν είχε καμία γνώση ούτε της ομάδας του, ούτε του πρωταθλήματός μας, μειονεκτήματα άκρως σημαντικά ειδικά σε μία εποχή που στο πρόγραμμα του Παναθηναϊκού δεσπόζουν συνεχόμενα ντέρμπι. Μέσα σε όλα, δεν πρέπει να ξεχνάμε και μία άλλη παράμετρο. Όπως έχω τονίσει και στο παρελθόν, όταν ένα club αναγκάζεται ή επιθυμεί να προσλάβει έναν προπονητή, θα πρέπει αρχικά να αναθέτει την... αποστολή εύρεσής του σε κάποιον άνθρωπο με γνώση του αντικειμένου. Στη συνέχεια, εκείνος είναι αναγκασμένος να εστιάσει την προσοχή του σε τεχνικούς με φιλοσοφία, συστήματα κλπ. που ταιριάζουν με τα χαρακτηριστικά του ήδη υπάρχοντος ρόστερ, προκειμένου να μην προκύψει μπάχαλο με αλλαγές θέσεων, συνεχόμενες μεταγραφές, παροπλισμό παικτών με συμβόλαια κλπ.. Τέλος, εφόσον ο καθοδηγητής της επόμενης μέρας δε διαθέτει τις κατάλληλες γνώσεις ούτε για το δυναμικό που έχει στα χέρια του, ούτε για τα δεδομένα της λίγκας μας, ο οργανισμός είναι απαραίτητο να τοποθετήσει κοντά του ανθρώπους που θα τον βοηθήσουν να καλύψει το χαμένο έδαφος, αλλά θα επιταχύνουν την προσαρμογή του και σε θέματα εκτός ποδοσφαίρου...
Στον Παναθηναϊκό δεν έγινε και δε γίνεται τίποτα από όλα αυτά. Οι... ζαριές εκτός από συνεχόμενες, συνδυάζονται κι από αστεία χρησιμοποίησή τους. Αυτή είναι η αλήθεια. Πού θα οδηγήσουν όλα αυτά τους πράσινους, κανένας δε μπορεί να το ξέρει. Η τύχη των εγχώριων τίτλων δεν έχει κριθεί, οπότε κάθε προγνωστικό ενόψει του μέλλοντος είναι τουλάχιστον παρακινδυνευμένο. Παρόλα αυτά, είναι ξεκάθαρο ότι από το... σκάκι της προηγούμενης εποχής (συγκεκριμένο πλάνο και πρόβλεψη, υπομονή, αλλαγές όποτε θεωρούνται απαραίτητες), το τριφύλλι πέρασε στο... τάβλι (ρίξε μια ζαριά καλή και για μένα ρε ζωή)...
Πάμε τώρα να εστιάσουμε σε αυτά που έχει παρουσιάσει ο Τερίμ κι οι συνεργάτες του μέχρι σήμερα. Έχουμε τονίσει αμέτρητες φορές, ότι ο Παναθηναϊκός του Γιοβάνοβιτς παρατασσόταν με 4-3-3, που σε φάση ανάπτυξης γινόταν συνήθως 3-2-4-1 με το δεξί μπακ να γίνεται τρίτος στόπερ, το αριστερό μπακ και το δεξί εξτρέμ να προσφέρουν πλάτος και τον αριστερό εξτρέμ να λειτουργεί ουσιαστικά ως δεύτερος επιτελικός μέσος. Η άνοδος ενός πλάγιου αμυντικού με τα χαρακτηριστικά του Βαγιαννίδη μετάλλαξαν λίγο τα δεδομένα φέτος, ωστόσο σε γενικές γραμμές η φιλοσοφία παρέμενε ίδια. Σε κατάσταση άμυνας, το τριφύλλι είχε διάταξη 4-4-2, με το "10" να έρχεται δίπλα στον επιθετικό. Το έντονο και ψηλό pressing υπήρχε στο τακτικό ρεπερτόριο, κυρίως σε φάση αμυντικής οργάνωσης και σε επαναφορά της μπάλας από τον αντίπαλο...
Με τον Τούρκο τεχνικό βλέπουμε ήδη μερικές διαφοροποιήσεις. Καταρχάς, οι πράσινοι φέρνουν είτε τον "6άρι" ανάμεσα στα στόπερς, είτε το "8άρι" (π.χ. Βιλένα) στα αριστερά τους. Δεξί κι αριστερό μπακ ανεβαίνουν ψηλά κι ο φορ απαιτείται να βγαίνει αρκετά κι έξω από την περιοχή, προκειμένου να συμβάλλει στην κυκλοφορία της μπάλας. Οι θέσεις των υπόλοιπων παικτών ποικίλουν ανάλογα με το σχηματισμό. Έχουμε δει 3-4-2-1, με τον Πέρεθ ανάμεσα σε Γεντβάι-Αράο, τους Μπερνάρντ-Βιλένα εσωτερικά, πλάγια στο ύψος τους τα ακραία μπακ και τους Μανσίνι-Αϊτόρ να παίζουν πίσω από τον Ιωαννίδη με "αντίθετα" πόδια εσωτερικά. Σε μία άλλη παραλλαγή, έχει δοκιμαστεί ένα 3-1-4-1-1, με τον Βιλένα να "κατεβαίνει" αριστερά του Αράο, ο αμυντικός μέσος να παίζει μπροστά στην τριάδα, τον αριστερό εξτρέμ (Μανσίνι ή Τζούρισιτς) να λειτουργεί ως δεύτερο "10άρι", Βαγιαννίδη και Μλαντένοβιτς να είναι προωθημένοι και το δεξιό εξτρέμ να ανοίγεται στη γραμμή ή να πηγαίνει δίπλα στον επιθετικό, ανάλογα με το επίκεντρο ανάπτυξης ρήγματος. Επίσης, στο πρώτο ματς του Τερίμ παρουσιάστηκε κι ένα 2-4-4, με τους Πέρεθ και Βιλένα να δημιουργούν δύο άτυπα "τετράγωνα", ένα αμυντικογενές με τα δύο στόπερς κι ένα επιθετικογενές με τους Μπερνάρντ-Ιωαννίδη (πλάγια μπακ κι εξτρέμ έδιναν "πλάτος"). Στην αναμέτρηση με τον Παναιτωλικό (αγωνίστηκε με 5-3-2) και με τον Ζέκα σε ρόλο αμυντικού μέσου, έγινε προσπάθεια ανάπτυξης και μέσω ενός 2-3-4-1, με τον έμπειρο χαφ να μένει μπροστά από τους κεντρικούς αμυντικούς, τα υπόλοιπα κεντρικά χαφ να εναλλάσσουν ρόλους με τους εξτρέμ (περισσότερο ο Βιλένα αριστερά, παρά ο Τσέριν δεξιά) και τους Βαγιαννίδη-Χουάνκαρ να ξεκινούν από το ύψος του "6αριού", αλλά να έχουν πάντα επιθετικές τάσεις...
Οι πιο σημαντικές μεταβολές που παρατηρούνται μέχρι σήμερα, έχουν να κάνουν με την εντονότερη χρησιμοποίηση του 4-4-2 (πάντα άρεσε στον κόουτς) και με τη διαφορετική προσέγγιση του pressing. Ο Γιοβάνοβιτς είχε δοκιμάσει ανά καιρούς συστήματα με δύο φορ, όμως αν εξαιρέσουμε 1-2 περιπτώσεις, η ομάδα του δεν είχε παρουσιαστεί έτοιμη να λειτουργήσει ορθολογικά με αυτόν τον τρόπο. Η ικανότητα του Ιωαννίδη (μαζί με τον Βιλένα, τον Βαγιαννίδη, τον Μλαντένοβιτς και τον Χουάνκαρ αποτελούν ίσως τα κορυφαία "fits" στη φιλοσοφία του Τερίμ) να συνεισφέρει εξαιρετικά κι εκτός "κουτιού" μπορεί να αποδειχθεί κομβική σε αυτό το σύστημα, όπως κι η... προϊστορία παικτών όπως ο Σπόραρ ή ο Τσέριν, οι οποίοι πρωταγωνιστούν στην Εθνική τους ομάδα (ο πρώτος και σε συλλογικό επίπεδο παλαιότερα) όντας πυλώνες αυτής της τακτικής προσέγγισης...
Στον τομέα του pressing, βλέπουμε τον Παναθηναϊκό να δίνει περισσότερη έμφαση σε αυτό το κομμάτι όταν χάνει τη μπάλα στο τελευταίο τρίτο κι όχι τόσο από το ξεκίνημα του αντίπαλου "build-up". Με τον Γιοβάνοβιτς συνήθως βλέπαμε το αντίθετο, αν και φέτος σε πολλά παιχνίδια ο Σέρβος κόουτς μάς είχε παρουσιάσει τέτοιου είδους επιλογές (π.χ. θυμηθείτε το ματς με τον Π.Α.Ο.Κ. στη Λεωφόρο). Περισσότερα συμπεράσματα για το συγκεκριμένο τομέα θα βγουν μελλοντικά, καθώς τα χαρακτηριστικά των αμυντικών μέσων του ρόστερ δε μπορούν να ανταπεξέλθουν με σταθερότητα υπό αυτού του πλαισίου (ο Ζέκα του... 2017 ίσως να μπορούσε)...
Θεωρώ βέβαιο, ότι αργά ή γρήγορα ο Τερίμ και το επιτελείο του θα μας παρουσιάσουν κι άλλες ιδέες, ενώ να είστε βέβαιοι πως θα δούμε και μία πιο "σφικτή" λογική όποτε θεωρηθεί σκόπιμο. Παρόλα αυτά κι ειδικά στον τομέα της ανάπτυξης, θα πρέπει να θυμάστε ένα πράγμα: Ο Τούρκος τεχνικός ποτέ δε δημιουργούσε σύνολα με τρομερά επιθετικά plays, ούτε διέθετε ρηξικέλευθες προτάσεις. Η αποτελεσματικότητα του πλάνου του στηρίζεται στην ατομική ικανότητα των μεσοεπιθετικών του, τους οποίους θέλει να είναι περισσότερο τύπου Τζούρισιτς, Μπερνάρντ κλπ., δηλαδή με ικανότητα στην τεχνική και το "1vs1" σε κλειστούς χώρους, παρά τύπου Παλάσιος ή Λημνιού. Ο Παναθηναϊκός διαθέτει ελάχιστους τέτοιους ποδοσφαιριστές, αφού η προηγούμενη κατάσταση στηριζόταν περισσότερο στο πλάνο, παρά στις ατομικές δεξιότητες. Κατά τη γνώμη μου, θεωρώ αδύνατο να μη ζητηθεί η απόκτηση κάποιου παίκτη στη μεσοεπιθετική γραμμή με τα παραπάνω χαρακτηριστικά στην αγορά του Ιανουαρίου...