Ο Jimmy Jump γράφει τον ΑΠΙΘΑΝΟ θρίαμβο του πρωταθλητή Ευρώπης Παναθηναϊκού και για την ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΗ αξία του για τη σύγχρονη ιστορία ολόκληρου του συλλόγου!
Έμελλε να συμπληρωθούν δέκα χρόνια "ζωής" για το συγκεκριμένο αθλητικό blog, προκειμένου να γιορτάσουμε την κατάκτηση ενός ευρωπαϊκού πρωταθλήματος από ελληνική ομάδα. Η καλύτερη ομάδα της Ευρώπης φέτος φορούσε πράσινα... Ο Παναθηναϊκός επέστρεψε στο θρόνο του μετά από μία απίστευτη σεζόν σε όλα τα επίπεδα κι αποκατέστησε μέρος της σύγχρονης ιστορίας της διοργάνωσης. Το τριφύλλι στηρίχθηκε ξανά στο τρίπτυχο "κόσμος-ομάδα-διοίκηση" κι ολοκλήρωσε ένα στόχο με απόλυτα ονειρικό τρόπο, με έναν τρόπο που έκλεισε τα στόματα σε κάθε συκοφάντη, σε κάθε προπαγανδιστή των τελευταίων πολλών ετών. Με τις υγείες σας κακομαθήμενα (και μη) ανδρείκελα...
Αρχικά, πάμε να μιλήσουμε λίγο για το αγωνιστικό σκέλος του χθεσινοβραδινού τελικού. Όπως αναφέρουμε-αναλύουμε εδώ και κάμποσες εβδομάδες, ο Παναθηναϊκός διέθετε μία από τις καλύτερες (την καλύτερη μετά το τέλος της regular season βάσει των advanced stats) άμυνες της φετινής Ευρωλίγκα. Σταδιακά, οι πράσινοι κατάφερναν να βελτιώσουν και την επιθετική λειτουργία τους, με αποτέλεσμα να θεωρούνται ως ένα από τα πιο ισορροπημένα σύνολα της διοργάνωσης. Εδώ και πολλά χρόνια επισημάνουμε συνεχώς τη σημασία της συγκεκριμένης παραμέτρου στο σύγχρονο μπάσκετ, καθώς ελάχιστες φορές έχουμε δει ομάδα να κατακτά την κορυφή στηριζόμενη μόνο σε ένα εκ των δύο παραγόντων...
Αυτό το αγωνιστικό "κεκτημένο" ήταν εντέλει και το μεγαλύτερο όπλο του Παναθηναϊκού στις κρίσιμες μάχες του Βερολίνου. Το τριφύλλι κέρδισε τον ημιτελικό απέναντι στη Φενέρμπαχτσε παρουσιάζοντας ένα εκπληκτικό αμυντικό αποτέλεσμα και διέλυσε τη Ρεάλ Μαδρίτης βάζοντάς της 95 πόντους. Φυσικά, για να λέμε την αλήθεια, τεράστιο ρόλο στην έκβαση του τελικού έπαιξε ξανά η αμυντική λειτουργία μετά το πρώτο δεκάλεπτο κι από τη στιγμή που ο κόουτς Αταμάν διαχειρίστηκε με μαεστρικό τρόπο το ρόστερ του και τα δεδομένα των αντιπάλων του. Η χρησιμοποίηση των Βιλντόσα-Χουάντσο ουσιαστικά λειτούργησε ως "turning point" για το ελληνικό σύνολο, διότι δίπλα στον ΑΠΙΘΑΝΟ Γκραντ (πρέπει να μάρκαρε όλους τους γκαρντς και τα φόργουορντς των Μαδριλένων χθες) προστέθηκαν δύο παίκτες που προσέφεραν γρήγορα πόδια στην περιφέρεια (βλ. Αργεντινό) κι οξυδέρκεια στις περιστροφές και τις καλύψεις (βλ. Ισπανό)...
Δε χωρά καμία αμφιβολία, ότι το συγκεκριμένο Final Four φέρει την προπονητική σφραγίδα του Εργκίν Αταμάν. Ο Τούρκος τεχνικός καθοδήγησε εξαιρετικά την ομάδα του και στις δύο αναμετρήσεις του Βερολίνου, αρχικά καθιστώντας τους πανέτοιμους ψυχολογικά ("εξαφανίστηκε" η απειρία μεγάλου ποσοστού του ρόστερ από ματς τελικής φάσης) και στη συνέχεια αξιοποιώντας με άριστο τρόπο τα χαρακτηριστικά του τρομερού ποιοτικά ρόστερ που είχε στα χέρια του, χωρίς μάλιστα να διαταράσσει το στυλ και τη φιλοσοφία παιχνιδιού που έχει επιβάλλει από την πρώτη μέρα παρουσίας του στην Αθήνα. Ποτέ δε θεωρούταν μετρ της τακτικής και της λεπτομέρειας, ωστόσο στο Βερολίνο παρέδωσε ένα αξέχαστο masterclass...
Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει και για τον Κώστα Σλούκα. Ο Έλληνας γκαρντ ανήκε στους κορυφαίους Έλληνες παίκτες όλων των εποχών και πριν από το συγκεκριμένο Final Four. Δεν είχε να αποδείξει τίποτα και σε κανέναν, απλά βούλωσε και τα... τελευταία ηλίθια ή κατευθυνόμενα στόματα. Τέτοια ώρα αποτυπώνονται πολλές υπερβολές, αλλά για μένα δεν πρέπει να θεωρείται τέτοια αυτό που θέλω να τονίσω τώρα: Τα 8.000.000 ευρώ "καθαρές" συνολικές αποδοχές που θα έχει αυτήν την τριετία ο έμπειρος γκαρντ στον Παναθηναϊκό είναι "μικρές" για όσα προσφέρει στην ομάδα. Μη στέκεστε μόνο στα αγωνιστικά κατορθώματά του όλους αυτούς τους μήνες ή στον τελικό όπου απολαύσαμε μία από τις συγκλονιστικότερες παραστάσεις παίκτη στην ιστορία της Ευρωλίγκα. Πρέπει να αναλογιστείτε τι ακριβώς προσέδωσε η προσωπικότητά του γενικότερα στον οργανισμό, τόσο από οπαδικής πλευράς πριν καν φορέσει τα πράσινα, όσο και με την παρουσία του στα αποδυτήρια. Μαζί με τον κόουτς κατάφεραν να επαναφέρουν τη νοοτροπία νικητή στο τριφύλλι σε μία εποχή που το club έμοιαζε "μαραζωμένο"...
Όπως είχα τονίσει ξανά, ακόμα και τώρα ελάχιστοι είχαν αντιληφθεί πόσο υψηλό είναι το φετινό ποιοτικό επίπεδο του Παναθηναϊκού. Καταρχάς, οι πρωταθλητές Ευρώπης διαθέτουν στις τάξεις του τον κορυφαίο σέντερ της Ευρωλίγκα. Όταν ο Ματίας Λεσόρ είναι προσηλωμένος και ψύχραιμος στο παρκέ, πραγματικά δε "βλέπει" κανέναν κι άξια θεωρείται ως ο... επόμενος "Μπατίστ" του τριφυλλιού. Ο Γκραντ ήταν ο "κρυφός" M.V.P. όλης της χρονιάς, όντας ο πραγματικός "Defensive Player Of the Year", Γκριγκόνις και Μήτογλου πρωταγωνίστησαν σε βαθμό που δεν περίμενε κανένας το περσινό καλοκαίρι, Ναν και Χουάντσο έκαναν τη διαφορά σε επίθεση κι άμυνα αντίστοιχα, ενώ παιδιά όπως ο Παπαπέτρου, ο Καλαϊτζάκης κι ο Αντετοκούνμπο έδωσαν λύσεις σε πολύ κομβικά σημεία της χρονιάς. Ακόμα κι ο Βιλντόσα ήταν εξαιρετικός χθες κι έβαλε το δικό του λιθαράκι στην επίτευξη μίας αξέχαστης επιτυχίας...
Το... ράψιμο του έβδομου αστεριού στην πράσινη φανέλα αποτελεί αναμφίβολα τη σημαντικότερη στιγμή στην ιστορία ολόκληρου του συλλόγου την τελευταία 13ετία. Μέσα σε αυτό το διάστημα, ο κόσμος της ομάδας βίωσε καταστάσεις που δεν περίμενε ούτε ο χειρότερος "εχθρός" του. Η νέα γενιά οπαδών είχε μείνει στις αφηγήσεις παλαιότερων επιτυχιών και σταδιακά καλλιεργούταν εντός του μία νοοτροπία που δε συνάδει με τα παναθηναϊκά ιδεώδη. Όσα έγιναν στο Βερολίνο οδήγησαν σε ένα ΙΣΤΟΡΙΚΟ ξέσπασμα χαράς, σε ένα ανεπανάληπτο γλέντι. Όλη η Ελλάδα βάφτηκε πράσινη και μνήμες του παρελθόντος επέστρεψαν για τα καλά...
Ο κυρίαρχος Παναθηναϊκός που είδαμε τις τελευταίες μέρες, είναι ο "κανονικός" Παναθηναϊκός. Από εδώ και πέρα η νέα γενιά οπαδών του τριφυλλιού θα έχει ως πρότυπο σύγκρισης την αρμάδα του Αταμάν, βρίσκοντας επιτέλους μέσω αυτής το σημείο αναφοράς που χρειαζόταν. Για όλους αυτούς τους λόγους, το έβδομα ευρωπαϊκό έχει ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΗ ΑΞΙΑ και μπορεί να συγκριθεί μόνο με ελάχιστους άλλους τίτλους αυτού του συλλόγου...