Ο Jimmy Jump αναλύει στο SportPortal2014.blogspot.gr τους μεγάλους ημιτελικούς του Final Four, ενώ καταγράφει και τις σκέψεις του για το τεράστιο ραντεβού του Παναθηναϊκού με τη Ρεάλ Μαδρίτης στον τελικό!
Τελικά δεν ήταν... γραφτό! Η τρομερή παράσταση του Παναθηναϊκού απέναντι στη Φενέρμπαχτσε δε συνδυάστηκε με ανάλογη εμφάνιση από τον Ολυμπιακό κόντρα στην πρωταθλήτρια Ρεάλ Μαδρίτης, συνεπώς το όνειρο όλων μας για έναν "ελληνικό" τελικό δεν πραγματοποιήθηκε ούτε τώρα. Παρόλα αυτά, η μπασκετική κοινότητα της χώρας μας πρέπει να αισθάνεται περήφανη για την προσπάθεια των δύο εκπροσώπων της στην Ευρωλίγκα, πόσο μάλλον από τη στιγμή που η αρμάδα του Εργκίν Αταμάν κατάφερε να φτάσει ως το φινάλε. Πάμε να δούμε τι κρατήσαμε από τα σπουδαία ραντεβού της Παρασκευής και τι αναμένουμε να δούμε στο παιχνίδι που θα κρίνει το φετινό κάτοχο του τίτλου...
Κατά τη γνώμη μου, το κοουτσάρισμα του προπονητή του Παναθηναϊκού στο χθεσινό ματς είναι ένα από τα πληρέστερα που έχουμε δει στην τελική φάση της διοργάνωσης τα τελευταία χρόνια (masterclass). Ο Τούρκος προπονητής ποτέ δε θεωρούταν μετρ της τακτικής και της λεπτομέρειας κι έφτασε στο top επίπεδο της Ευρώπης μέσω μιας διαφορετικής φιλοσοφίας. Μετά το "break" της Μακάμπι Τ.Α. στο Ο.Α.Κ.Α. κι ειδικά όσο περνά ο καιρός, δείχνει ένα διαφορετικό πρόσωπο όσον αφορά την προσέγγιση των αντιπάλων του κι επιτέλους παρουσιάζεται έτοιμος να "απαντήσει" στις όποιες προσαρμογές της απέναντι πλευράς..
Ο έμπειρος τεχνικός δεν έκανε κάτι... ρηξικέλευθο τακτικά. Άλλωστε, δεν πρόκειται να δούμε "εκκωφαντικές" κινήσεις εκ μέρους του. Παρόλα αυτά, χρησιμοποίησε άριστα το βάθος του ρόστερ του βάσει της παρούσας δυναμικής του, έβγαλε σε σωστό timing κάθε... χαρτί που είχε στα χέρια του και δεν επέτρεψε στον Σάρας να επιβάλλει τους δικούς του κανόνες στη... σκακιέρα. Φυσικά, το πλάνο της ελληνικής ομάδας είχε δώσει έμφαση στο αμυντικό σκέλος, όπου είδαμε την πιθανότατα καλύτερη αμυντική εμφάνιση στην καριέρα του Λεσόρ (απίστευτη συγκέντρωση, τρομερές τοποθετήσεις μετά τα αντίπαλα on ball screens προκειμένου να αποφευχθούν μακρινές εκτελέσεις της Φενέρ, εκπληκτικός στις φάσεις που βγήκε να αμυνθεί στην περιφέρεια μετά από switch). Το τριφύλλι ήταν επιθετικό στο μαρκάρισμά του και δυσκόλεψε κάθε μεταβίβαση των κυπελλούχων Τουρκίας μην επιτρέποντάς τους να βρουν "καλά" σουτ πίσω από τη γραμμή των 6,75μ. (το καλύτερο σύνολο της διοργάνωσης στο τρίποντο τελείωσε με 25,7% εξαιτίας της πίεσης του τριφυλλιού ακόμα και μετά τα ball screens). Αμύνθηκε εξαιρετικά μακριά από τη μπάλα, με τον Γκραντ να παράγει εντυπωσιακό έργο απέναντι στον Ουίλμπεκιν...
Ο κόουτς Αταμάν ακολούθησε όποτε έπρεπε τα ψηλά σχήματα της Φενέρμπαχτσε, βάζοντας τον Παπαπέτρου στο "3". Εκείνο που δεν περιμέναμε, ήταν η απόφασή του για switching αρχικά στο τέλος των τουρκικών επιθέσεων και στη συνέχεια από την αρχή της, μη διστάζοντας να βγάλει στην πρώτη ζώνη άμυνας μέχρι και τον Μήτογλου εκτός από τον Λεσόρ. Η κίνηση που ουσιαστικά έβαλε... ταφόπλακα στα όποια όνειρα ανατροπής του συνόλου του Γιασικεβίτσιους ήταν η επιλογή ενός σχήματος με τους Γκραντ, Γκριγκόνις και Καλαϊτζάκη στην περιφέρεια κι έναν εκ των Μήτογλου-Παπαπέτρου δίπλα στον Γάλλο σέντερ. Η πράσινη άμυνα λειτούργησε ακόμα καλύτερα (υποτιμημένο χθεσινό "κεκτημένο" της η διασφάλιση του ριμπάουντ απέναντι σε μία επίθεση που το διεκδικεί έντονα), με τον έμπειρο τεχνικό να αντιλαμβάνεται πολύ ορθά ότι η νίκη θα ερχόταν με αυτόν τον τρόπο...
Η Φενέρμπαχτσε ήταν αρκετά διαβασμένη στο αμυντικό κομμάτι της. Εφάρμοσε ένα σχέδιο που είχε ως κύριο σκοπό το μπλοκάρισμα των Σλούκα-Ναν. Ειδικά ο Καλάθης έκανε πάρα πολύ καλή δουλειά πάνω στον Αμερικανό μπόμπερ, παίζοντας "deny" σε όλο το παρκέ από ένα σημείο και μετά. Για τον ανέτοιμο Έλληνα διεθνή έγινε προσπάθεια πίεσής του από ψηλά, ενώ και στα δύο πράσινα βέλη της περιφέρειας, ο κόουτς Γιασικεβίτσιους αρχικά είχε δώσει εντολή για "hedge n' recover" αντιμετώπιση των pick n' rolls, ώστε να φύγει γρήγορα η μπάλα από τα χέρια τους. Στη συνέχεια είδαμε κι αλλαγές πάνω στον αρχηγό του τριφυλλιού, ενώ έγινε προσπάθεια μεταβολής του ρυθμού με την τοποθέτηση του Χέιζ στο "5" και του πολύ καλού Σέστινα στο "4"...
Στην επίθεση, ο Παναθηναϊκός ως είθισται "κυνήγησε" επίμονα τις pick n' roll δράσεις, ωστόσο αυτήν τη φορά κι ιδιαίτερα στο πρώτο μέρος έψαξε περισσότερο τις κεντρικές. Η συγκεκριμένη στόχευση επιλέχθηκε, διότι η Φενέρ είναι σχετικά αδύναμη στην αναχαίτισή τους (θυμηθείτε πόσες φάσεις τελείωσε με midrange shot o Γκραντ). Ο κόουτς Αταμάν είχε προβλέψει ότι ο Παπαπέτρου θα βρει ευκαιρίες στο low post κόντρα στο συγκεκριμένο αντίπαλο (έγινε προσπάθεια να τροφοδοτηθεί εκεί), κάτι που ίσχυε και για τον Λεσόρ (οι ψηλοί της Φενέρ υστερούν απελπιστικά σε αυτό το κομμάτι). Στο δεύτερο ημίχρονο, βλέποντας ότι ο Καλάθης έχει δυσκολέψει πολύ την ένταξη του Ναν στην επίθεση, η ελληνική πλευρά αποφάσισε να εκτελέσει κάποια screens κοντών στην περιφέρεια, με στόχο να προκληθεί switch κι ο Αμερικανός γκαρντ να επιτεθεί πάνω σε παίκτες όπως ο Γκούντουριτς...
Όπως είχαμε τονίσει πριν από λίγες εβδομάδες μετά τη νίκη επί της Μπαρτσελόνα στο Ο.Α.Κ.Α., όλοι οι παράγοντες του πράσινου οργανισμού οφείλουν να συνειδητοποιήσουν ότι βιώνουν ιστορικές στιγμές. Το φετινό πρότζεκτ είναι πετυχημένο εδώ καιρό, όμως είναι φυσιολογικό η όρεξη όλων να έχει ανοίξει για τα καλά. Επειδή ακούω και διαβάζω διάφορες μπασκετικές γελοιότητες, ο Παναθηναϊκός σαφώς κι έχει σημαντικές πιθανότητες στον αυριανό τελικό. Ακόμα και τώρα ελάχιστοι έχουν καταλάβει ποιο είναι το πραγματικό ποιοτικό του επίπεδο. Η Ρεάλ Μαδρίτης είναι αναμφίβολα το οριακό φαβορί, όμως οι πράσινοι έχουν αποδείξει ότι μπορούν να της βάλουν δύσκολα...
Οι πρωταθλητές Ευρώπης διαθέτουν μία εξαιρετική ΟΜΑΔΙΚΗ επιθετική λειτουργία. Παρόλα αυτά, δε στηρίζονται μόνο σε αυτήν γιατί την ίδια ώρα έχουν και μία από τις καλύτερες αμυντικές. Ο Παναθηναϊκός διαθέτει τα εργαλεία να την οδηγήσει εκεί που θέλει, βρίσκοντας ανοικτές ματιές στο καλάθι της με τους πολλούς ικανούς στα σουτ μετά από ντρίμπλα γκαρντς του (βλ. Σλούκα, Ναν, Γκραντ κλπ.) ή ακόμα-ακόμα και με τη χρησιμοποίηση του Μήτογλου στο "5". Οι συγκεκριμένοι τρόποι-παράμετροι "γεννούν" ευκαιρίες κόντρα σε σέντερς όπως ο Ταβάρες κι ο Πουαριέ (μένουν "πίσω" στα αντίπαλα ball screens), οι οποίοι καθορίζουν πολλά για τη "Βασίλισσα" στο αμυντικό κομμάτι. Φυσικά, το σύνολο του κόουτς Αταμάν οφείλει να παρουσιάσει μία αμυντική εικόνα που θα πλησιάσει στα χθεσινά στάνταρ, αν κι αυτήν τη φορά θα είναι σαφέστατα πιο δύσκολο να επιτευχθεί ένα παθητικό της τάξεως των 60-65 πόντων. Ο Τούρκος τεχνικός πρέπει να επιμείνει στη χρησιμοποίηση του Ναν πάνω στους ballers (στον Καμπάτσο δηλαδή) για να αποφευχθεί η ανάμειξή του σε δράσεις γύρω από τα screens και να προσέξει τον τρόπο που θα χρησιμοποιήσει τα forwards του απέναντι σε Χεζόνια και Γιαμπουσέλε. Προσωπικά, δε θα έβλεπα με κακό μάτι τη νέα χρησιμοποίηση της switching defence, ειδικά αν ο Χουάντσο παρουσιαστεί πιο έτοιμος (η κατάστασή του μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα του αγώνα τόσο για την άμυνα πάνω στους ποιοτικούς ημίψηλους της Ρεάλ, όσο και γιατί θα δοθεί ευκαιρία χρησιμοποίησης του Μήτογλου στο "5"). Επίσης, η λογική λέει πως θα δούμε για πολλή ώρα τον Γκραντ στον Μούσα κι ότι ο Καλαϊτζάκης θα αναλάβει να πιέσει τον Καμπάτσο παντού όπως περίπου το έκανε χθες με τον Καλάθη...
Η πρόκληση είναι μπροστά για τον Παναθηναϊκό. Αυτός ο τελικός δεν είναι απλά μία αναμέτρηση που μπορεί να συνδυαστεί με τον ερχομό του έβδομου ευρωπαϊκού. Στα μάτια μου, αποτελεί κυρίως μία μοναδική ευκαιρία για μερική αποκατάσταση της νεότερης ιστορίας του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Όλα αυτά τα χρόνια ειπώθηκαν αμέτρητες μπαρούφες από συγκεκριμένα κέντρα προπαγάνδας, προκειμένου κάποιοι να "πειστούν" για "επιτυχίες" δικής τους πραγματικότητας. Το αποτέλεσμα της Κυριακής μπορεί να τους οδηγήσει σε μία κατάσταση χωρίς ελπίδα "πρόωρης" επιστροφής τους. Για να δούμε πώς θα πάει αυτό...
Για τον ημιτελικό του Ολυμπιακού με τη Ρεάλ Μαδρίτης δεν έχουμε να πούμε πολλά. Νομίζω, ότι όλοι εκπλαγήκαμε με το πρόσωπο που παρουσίασαν οι νταμπλούχοι Ελλάδας τόσο από πλευράς πνευματικής ετοιμότητας, όσο και στο τακτικό κομμάτι. Ο κόουτς Μπαρτζώκας δεν κατάφερε ούτε να εμπνεύσει τους παίκτες του, ούτε να βγάλει από το... καπέλο του προσαρμογές κι επιλογές που θα έδιναν στην ομάδα του την ευκαιρία να "αναπνεύσει" απέναντι σε έναν ποιοτικότερο αντίπαλο. Μπασκετικά ήταν αστείος ο τρόπος που οι ερυθρόλευκοι προσπάθησαν να διεκδικήσουν στη νίκη και για αυτόν το λόγο η διαφορά στο πρώτο ημίχρονο πλησίασε ντροπιαστικά νούμερα...
Οι συνεχόμενες αποτυχίες στα Final Four είναι αναμφίβολα ένα γεγονός. Παρόλα αυτά, η φετινή προσπάθεια του Ολυμπιακού πρέπει να θεωρείται πετυχημένη, γιατί η ομάδα έφτασε ξανά στην τελική τετράδα παρότι το ρόστερ της έγινε ποιοτικά χειρότερο σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Αν και χρειάστηκε σημαντική αύξηση του μπάτζετ, ο κόουτς Μπαρτζώκας με τις κινήσεις του οδήγησε το σύνολό του σε ένα ακόμα κορυφαίο ραντεβού, όμως τα καλοκαιρινά λάθη του δεν ήταν δυνατό να διορθωθούν σε απόλυτο βαθμό κατά τη διάρκεια της σεζόν...
Στον αθλητισμό όλα μπορούν να συμβούν. Αν έχεις πλάνο κι υπομονή, κάποια στιγμή θα έρθει κι η δική σου σειρά. Εκείνο που πρέπει να προβληματίζει περισσότερο τον κόσμο του συλλόγου έχει να κάνει με την επικοινωνιακή πολιτική που εκφράζει το club. Με συνεχόμενα ψέματα ακόμα κι από διοικητικά στελέχη (οι 5.000 οπαδοί του Λεπενιώτη πού πήγαν άραγε;-γιατί πάντα λέγονται ανακρίβειες για το ύψος των μπάτζετ;) κι η ρητορική επιπέδου "Βαλένθια", "Μπασκόνια" και "Ζαλγκίρις" δε γίνεται να υφίσταται στον Ολυμπιακό. Επιβάλλεται η αλλαγή νοοτροπίας της διοίκησης άμεσα, προκειμένου να αποφευχθούν άλλες αστείες αναφορές...