Ο Jimmy Jump αναλύει τον τελικό του Super Cup και το μεγάλο δρόμο που έχουν να διανύσουν Παναθηναϊκός κι Ολυμπιακός προκειμένου να δικαιώσουν τις (λογικές) προσδοκίες που έχουν δημιουργηθεί...
Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά η πρώτη κούπα της σεζόν κατέληξε σε ερυθρόλευκα χέρια. Μετά από μία μάχη με αρκετή ένταση για τα δεδομένα της εποχής, ο Ολυμπιακός επικράτησε στις λεπτομέρειες του Παναθηναϊκού κι έφτασε στην κατάκτηση του Super Cup, τίτλος που θεωρούταν απαραίτητος εξαιτίας του τρόπου που έληξαν οι περσινές αγωνιστικές υποχρεώσεις για τους Πειραιώτες...
Παρά τις απουσίες που είχαν να αντιμετωπίσουν, Εργκίν Αταμάν και Γιώργος Μπαρτζώκας επιχείρησαν να παρουσιάσουν δύο σύνολα με ξεκάθαρη στόχευση και ισχυρότερο -του αναμενόμενου- "θέλω" στο παρκέ. Οι ακριβείς αναλύσεις μας θα ξεκινήσουν με την έναρξη της Ευρωλίγκα αυτήν την εβδομάδα, ωστόσο θεωρώ ότι θα ήταν καλό να κρατήσουμε ορισμένες σημειώσεις από όσα είδαμε στη Ρόδο. Ανοίγουμε σημειωματάριο λοιπόν...
Από το πλάνο του κόουτς Μπαρτζώκα ξεχώρισα τις εξής παραμέτρους:
- Αρχικά, στην επίθεση προσπάθησε να δώσει ρυθμό και να εκμεταλλευτεί την ποιότητα του Φουρνιέ. Για τον έμπειρο άσο αναπτύχθηκε ένα play που περιλάμβανε "staggered screens" στη δεξιά πλευρά του μισού γηπέδου, τα οποία προέβλεπαν κίνησή του προς τον άξονα για να τροφοδοτηθεί. Ο πρώην ΝΒΑer δεν πρόλαβε να βρει χώρο για άμεση εκτέλεση κι "έτρεξε" pick n' roll δράσεις μέσω της συγκεκριμένης κατάστασης...
- Στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα στις σετ επιθέσεις έγινε επιθετική ανάμειξη του Βεζένκοφ κυρίως μέσω δικών του on-ball screens. Ο Ολυμπιακός δοκίμαζε συχνά συνεργασίες "2vs2" στα φτερά για τον Βούλγαρο σταρ μαζί με τον Φουρνιέ ή τον Ντόρσεϊ ως επί το πλείστον. Στόχος ήταν η στόχευση παικτών όπως ο Μήτογλου, ο Σλούκας ή ο Ναν...
- Με τον Ντόρσεϊ να βρίσκει γρήγορα ρυθμό στο σκοράρισμα, όπως ήταν αναμενόμενο δόθηκε εντολή για αύξηση των εκτελέσεών του. Για τον ομογενή γκαρντ επιλέχθηκαν περισσότερο δράσεις με τη μπάλα στα χέρια κι όχι εκείνες που περιλαμβάνουν screens μακριά από αυτή. Μερικές φορές έγιναν και screens γκαρντ σε γκαρντ, ώστε να προκληθεί switch στην άμυνα του τριφυλλιού και να παραχθεί φάση απέναντι σε επιλεγμένο στόχο...
- Από το πρώτο δεκάλεπτο ήταν ξεκάθαρο, πως οι ερυθρόλευκοι έψαχναν συνεχώς την παραγωγή στο ανοιχτό γήπεδο ή στα πρώτα δευτερόλεπτα της κατοχής. Η συγκεκριμένη ροπή τους είχε εμφανιστεί και στα φιλικά προετοιμασίας κι αναμφίβολα είναι κάτι που πρέπει να προσέξουμε και στα επόμενα παιχνίδια...
- Αμυντικά ήταν καταπληκτική η παρουσία του Γκος. Ο Αμερικανός ανέλαβε το μαρκάρισμα του Ναν στα πρώτα λεπτά του τελικού, έχοντας ξεκάθαρη εντολή να αρνηθεί κάθε πάσα προς αυτόν. Χρησιμοποίησε εξαιρετικά το κορμί του πάνω στον κορυφαίο σκόρερ κι ουσιαστικά δεν του επέτρεψε να πάρει τη μπάλα "εύκολα" σε κανένα σημείο. Επίσης, στην αναμενόμενη πράσινη στόχευση στη ρακέτα, είδαμε να στέλνονται βοήθειες αρχικά από τον Φουρνιέ (μάρκαρε τον Παπαπέτρου) και σε δεύτερη φάση μέσω μίας πιο κλειστής παράταξης των πέντε παικτών...
Από την άλλη πλευρά ο κόουτς Αταμάν στηρίχθηκε σε τομείς που αποτέλεσαν σήμα κατατεθέν της ομάδας του κατά τη διάρκεια της περσινής θριαμβευτικής σεζόν. Τι ξεχώρισα προσωπικά;
- Με βασικό δίδυμο στη backcourt τους Γκραντ-Ναν, ο δεύτερος πήρε το μεγαλύτερο ποσοστό εκτελέσεων στα πρώτα λεπτά. Όπως και πέρσι, είδαμε δράσεις που τον τοποθετούσαν κάτω από το καλάθι και κατέληγαν σε κάθετη κίνησή του προς την κορυφή μέσω screen στο ύψος της γραμμής των βολών, τα γνωστά "zipper" screens παράλληλα του άξονα προκειμένου να πάρει τη μπάλα στις 45 μοίρες, "2vs2" καταστάσεις κλπ.. Για τον έτερο ηγέτη της περιφέρειας Σλούκα, εκτελέστηκαν ξανά επιλογές που δοκιμάζονταν πέρσι, όπως "spain pick n' rolls" και κεντρικά pick n' rolls...
- Θέλοντας να αποσυμπιέσει τα βαριά χαρτιά της περιφέρειάς του, ο Τούρκος τεχνικός αποφάσισε να ενεργοποιήσει on ball screens κυρίως του Γκραντ, προκειμένου να οδηγήσει τον Ολυμπιακό σε "αλλαγή" και να αναπτυχθεί επίθεση πάνω στο λιγότερο δυνατό αμυντικά περιφερειακό των ερυθρόλευκων...
- Λόγω της απουσίας των Φαλ-Μιλουτίνοφ, υπήρξε ξεκάθαρη στόχευση της ρακέτας των κυπελλούχων Ελλάδας. Ο Λεσόρ πήρε πολλές μπάλες κάτω από το καλάθι, ενώ στο πρώτο ημίχρονο είδαμε κι ένα σχήμα με τον Γάλλο και τον Γιουρτσεβέν στις θέσεις των ψηλών, το οποίο δε λειτούργησε. Ο διεθνής Τούρκος δε μπόρεσε να παράξει στο low post και τα βρήκε σκούρα απέναντι στον Πετρούσεφ...
- Αμυντικά, οι πρωταθλητές Ευρώπης κι Ελλάδας πληγώθηκαν από καταστάσεις που αφορούσαν ανάμειξη του Μήτογλου μακριά από το καλάθι (παρόμοια προβλήματα εντοπίζονταν και πέρσι), του Γιουρτσεβέν σε pick n' rolls (μετά από ένα σημείο έχασε εντελώς το μυαλό του) και φυσικά από τις κακές επιστροφές (παράλληλα κακές αποφάσεις στην επίθεση) και την αδυναμία εξασφάλισης του αμυντικού ριμπάουντ. Μέσω ανανεώσεων των κατοχών κι εκτελέσεων στο transition οι νικητές πέτυχαν συνολικά 30 πόντους, ενώ η αντίστοιχη συγκομιδή για τους πράσινους ήταν μόλις 10!
- Έτσι όπως εξελισσόταν ο τελικός, πιστεύω πως Χουάντσο και Καλαϊτζάκης έπρεπε να χρησιμοποιηθούν περισσότερο. Ο περιορισμένος χρόνος του δεύτερου ως ένα βαθμό είναι κατανοητός, διότι στο δεύτερο μέρος ο Γκριγκόνις ήταν εξαιρετικός στην άμυνα, όμως δεν ισχύει το ίδιο και για τον Ισπανό. Ο Αταμάν επέλεξε να χρησιμοποιήσει τον Παπαπέτρου στο "4", πιθανότατα γιατί στο πρόσωπό του έβλεπε μεγαλύτερη επιθετική απειλή για τον αντίπαλο. Παρόλα αυτά, βλέποντας και το κρεσέντο του Βεζένκοφ στο φινάλε, πιθανότατα ο Χουάντσο να είχε αποδειχθεί κομβικός ακόμα κι αν δε σκόραρε με συνέπεια...
Ακόμα κι όταν μιλάμε για μία διοργάνωση όπως το Super Cup, κάθε τίτλος και νίκη επί του μεγάλου σου αντιπάλου είναι σημαντική. Την παρούσα χρονική στιγμή ο Παναθηναϊκός εξακολουθεί να παίζει καλύτερα και δεν είναι τυχαίο ότι ήταν καλύτερος σε όλες τις στατιστικές κατηγορίες εκτός των ασίστς και των λαθών. Ο Ολυμπιακός πήρε τη νίκη, γιατί ήταν πιο αποφασιστικός, τυχερός κι έτοιμος να διαχειριστεί τα τελευταία λεπτά του τελικού. Δε χρειάζεται να μείνουμε περισσότερο στο χθεσινό παιχνίδι, καθώς τα καλύτερα-δυσκολότερα έρχονται...
Οι σπουδαίες μεταγραφές είναι λογικό να έχουν προκαλέσει κύμα ενθουσιασμού και στα δύο στρατόπεδα. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, ότι αμφότεροι έχουν δημιουργήσει άκρως ποιοτικά ρόστερ, τα οποία σαφώς και διαθέτουν όλα τα φόντα να φτάσουν ως το τέλος του δρόμου. Άλλωστε, το ίδιο κατάφεραν και πριν λίγους μήνες. Παρόλα αυτά, είναι τουλάχιστον αστείο να μιλάμε για "super teams", "ελληνικούς τελικούς στην Ευρωλίγκα", "εξασφαλισμένες πρώτες θέσεις στη regular season" κλπ. τέλη Σεπτέμβρη...
Παναθηναϊκός κι Ολυμπιακός πρέπει να δουλέψουν πολύ το επόμενο διάστημα για να φτάσουν εκεί που ονειρεύονται. Τίποτα δε θα τους χαριστεί, ούτε είναι οι μοναδικοί που στελέχωσαν ικανοποιητικά το ρόστερ τους. Άπαντες οφείλουν να διαχειριστούν με ωριμότητα το εξωαγωνιστικό-πνευματικό-επικοινωνιακό mood που έχει καλλιεργηθεί, γιατί όταν παρουσιαστούν δυσκολίες τα προβλήματα θα μοιάζουν μεγαλύτερα από ό,τι είναι πραγματικά. Ψυχραιμία, η σεζόν μόλις ξεκίνησε κι οι... "super teams" είναι για τα ανίδεα μπασκετικά μυαλά...