Ο Jimmy Jump σχολιάζει στο SportPortal2014.blogspot.gr την πρόκριση του Παναθηναϊκού στο Final Four, τις αποφάσεις του Αταμάν και το πνευματικό σκηνικό που επικρατεί και πάλι στον πράσινο οργανισμό!
Τα καλοκαιρινά σχέδια πήραν σάρκα κι οστά και το ελληνικό μπάσκετ θα εκπροσωπηθεί ξανά από δύο ομάδες στο Final Four. Μετά τον Ολυμπιακό κι ο Παναθηναϊκός κατάφερε να εξασφαλίσει τη συμμετοχή του στο μεγάλο ραντεβού του Άμπου Ντάμπι και πλέον άπαντες ονειρεύονται τον ερχομό ενός ελληνικού τελικού. Λέτε να το ζήσουμε κι αυτό; Το συγκεκριμένο σενάριο δεν είναι καθόλου απίθανο, ούτε όμως και τόσο... πιθανό όσο το θεωρούν οι περισσότεροι εδώ κι αρκετούς μήνες...
Οι πρωταθλητές Ευρώπης θα μπορέσουν να υπερασπιστούν τον τίτλο τους στα τέλη Μάη, καθώς στο πολυπόθητο πέμπτο παιχνίδι κατάφεραν να ξεπεράσουν το εμπόδιο μίας Εφές, που υπό την καθοδήγηση και τις εμπνεύσεις του κόουτς Μπάνκι (τις αναλύσαμε επανειλημμένως τις προηγούμενες μέρες), πλησίασε σε ομαδικό perfomance που άρμοζε στην ποιότητα και την πληρότητα του ρόστερ της. Κατά τη γνώμη μου, το τουρκικό σύνολο είναι ένα από τα ελάχιστα της φετινής διοργάνωσης που από πλευράς δεξιοτήτων και πληρότητας μπορούσε να κοιτάξει στα μάτια τις ελληνικές ομάδες, ωστόσο πλήρωσε την επιλογή του να δώσει τα "κλειδιά" σε έναν προπονητή που δεν ήταν για αυτό το επίπεδο (βλ. Μιγιάτοβιτς). Όταν προχώρησε στην πρόσληψη ενός κανονικού (όχι top), η εικόνα της Εφές άλλαξε κι αν έβρισκε απέναντί της στα Playoffs κάποια άλλη ομάδα, ίσως και να τη βλέπαμε στο Final Four...
Ο οργανισμός του Παναθηναϊκού "πάσχιζε" από την απουσία ιδιαίτερης... κάψας στο ξεκίνημα της σεζόν. Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ επιτυχία σε ΌΛΑ τα επίπεδα την περσινή χρονιά, ως ένα βαθμό "πότισε" το πράσινο οικοδόμημα με εφησυχασμό, με συνέπεια οι ανταγωνιστές να βρουν χώρο να δράσουν εντός κι εκτός παρκέ. Μετά τον τραυματισμό του Λεσόρ κι ιδιαίτερα τις τελευταίες εβδομάδες εξαιτίας των όσων διαδραματίζονταν υπό... ήχους σφυρίχτρας, το club ξύπνησε και θα βρεθεί για δεύτερη σερί σεζόν σε ένα Final Four...
Αυτό που έκανε τη διαφορά στο πέμπτο παιχνίδι ήταν ξεκάθαρα η προσαρμογή του κόουτς Αταμάν στα αγωνιστικά δεδομένα της βραδιάς. Σε αντίθεση με όσα πρεσβεύει η φιλοσοφία του κι ο τρόπος που αντιμετώπιζε ανέκαθεν το άθλημα ο κόουτς, ο Παναθηναϊκός "αγάπησε" περισσότερο σχήματα με κυρίως "αμυντικογενείς δυνατότητες", με τη σημαντική συνύπαρξη των Χουάντσο-Γκέιμπριελ στη frontcourt και τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε παίκτες όπως ο Γκραντ κι ο Οσμάν να αποτελούν τα highlights αυτής της στροφής. Οι συγκεκριμένοι τέσσερις παίκτες βγήκαν μπροστά, κυριάρχησαν των αντιπάλων τους κι ουσιαστικά "διέγραψαν" ακόμα ένα κακό βράδυ του Ναν στη σειρά και τη μείωση των εκτελέσεων του Σλούκα, ο οποίος συνέχισε να στοχεύει περισσότερο στη δημιουργία κι όχι στο σκορ, ίσως αντιλαμβανόμενος ότι δεν ήταν έτοιμος να παράξει διαφορετικά...
Ανάλογη στροφή από τον κόουτς Αταμάν είχε γίνει και πέρσι σε αυτό το σημείο (π.χ. θυμηθείτε τα σχήματα με τον Καλαϊτζάκη στο Game 5 με τη Μακάμπι). Παρόλα αυτά, η περσινή πράσινη version είχε καταφέρει να είναι αποτελεσματική και στις δύο πλευρές του παρκέ, έχοντας αποκτήσει έναν "two-way" χαρακτήρα με το πέρασμα των μηνών. Φέτος, ο Παναθηναϊκός βελτιώθηκε επιθετικά, όμως η άμυνά του δεν είχε καμία σχέση με όσα παρουσίασε την πρώτη χρονιά του Τούρκου τεχνικού στην Αθήνα. Στις αναμετρήσεις με την Εφές έγιναν πολλά βήματα προς τα μπροστά και δε σας κρύβω ότι οι επιδόσεις του τριφυλλιού με εξέπληξαν ακόμα και σε βράδια που ήρθαν οι ήττες. Το συγκεκριμένο κεκτημένο είναι το πιο ευχάριστο γεγονός ενόψει του Final Four, αν κι άπαντες καταλαβαίνουν ότι είναι απαραίτητη η επιθετική βελτίωση των ηγετών της περιφέρειας, ειδικά αν ο Λεσόρ δεν καταφέρει να επανέλθει στο 100%...
Η... back to the future (επιστροφή στο... μέλλον) στροφή του Έργκιν Αταμάν έδωσε ξανά τη λύση κι ο Παναθηναϊκός αρχίζει σταδιακά να οργανώνεται για το μεγάλο ραντεβού του Άμπου Ντάμπι. Ο σύλλογος βιώνει ξανά στιγμές που αρμόζουν στο μέγεθός του και πλέον έχει ξαναριζώσει για τα καλά σε όλους η αντίληψη περί... δεδομένης παρουσίας στην ελίτ. Για αρκετά χρόνια αυτό ήταν ζητούμενο, αλλά τον τελευταίο 1,5 χρόνο το club επέστρεψε στην κορυφή κι ανεξάρτητα από το τι θα συμβεί στο φετινό φινάλε, το μόνο σίγουρο είναι ότι οι πρωταθλητές Ελλάδας συνεχίζουν να αποτελούν την ομάδα με τη μεγαλύτερη προοπτική στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Η παραχώρηση του Ο.Α.Κ.Α., η εκκωφαντική επιστροφή της σύνδεσης του κόσμου με το αγωνιστικό τμήμα και τη διοίκηση και φυσικά η μονιμοποίηση μπάτζετ πρωταθλητισμού, διαμορφώνουν ένα ονειρικό σκηνικό που σχεδόν εξασφαλίζει το συνεχόμενο πρωταθλητισμό. Αυτή είναι η μεγαλύτερη νίκη του Παναθηναϊκού και δεν πρόκειται να χαθεί ακόμα κι αν το όγδοο δε... ραφτεί στην Αραβία....