Ο Jimmy Jump σχολιάζει στο SportPortal2014.blogspot.gr το αναμενόμενο τέλος του Ματίας Αλμέιδα από την Α.Ε.Κ. εν μέσω μίας εποχής που κυριαρχεί η ασχετοσύνη κι αγάπη για το... κρυφτούλι πίσω από το δάχτυλό μας!
Μία εποχή που συνοδεύτηκε αρχικά από την ιστορική κατάκτηση του εγχώριου double και στη συνέχεια από συνεχόμενες ντροπιαστικές στιγμές, έφτασε στο τέλος της για την Α.Ε.Κ.! Ο Ματίας Αλμέιδα απολύθηκε από τον Μάριο Ηλιόπουλο μετά την παταγώδη αγωνιστική αποτυχία της φετινής σεζόν και πλέον η Ένωση είναι αναγκασμένη να δει το μέλλον διαφορετικά και στηριζόμενη σε ένα μοντέλο που φαίνεται να έχει ως πρωταγωνιστή τον Χαβιέρ Ριμπάλτα...
Ο κιτρινόμαυρος κόσμος περιμένει με αγωνία τις εξελίξεις και παράλληλα νιώθει πολύ μπερδεμένος και καχύποπτος ενόψει του μέλλοντος, αλλά και για όσα συνέβησαν στο πρόσφατο παρελθόν. Οι στιγμές είναι κρίσιμες και το σκηνικό δε μοιάζει καθόλου, μα καθόλου ευοίωνο εξαιτίας της άμεσης απώλειας εμπιστοσύνης προς τη διοίκηση για ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΟΥΣ λόγους κι όχι αποκλειστικά για τους χειρισμούς της στο αγωνιστικό τμήμα το τελευταίο δωδεκάμηνο...
Όλες αυτές τις μέρες παρακολουθώ με ενδιαφέρον όλα όσα αναφέρονται γύρω από τους λόγους που η Α.Ε.Κ. οδηγήθηκε σε αγωνιστική αποτυχία και μάλιστα με εκκωφαντικό τρόπο. Σε αυτό εδώ το αθλητικό blog πάντα έχουμε στραμμένη την προσοχή μας σε όσα συμβαίνουν εκτός... γηπέδου κι εν πολλοίς κρίνουν την τύχη των τίτλων στην Ελλάδα (π.χ. το εξωαγωνιστικό σύστημα "χάρισε" το πρωτάθλημα στην Ένωση το 2023 κι αυτό "έσωσε" ως ένα βαθμό την κιτρινόμαυρη πορεία του Αλμέιδα), ωστόσο παράλληλα προσπαθούμε να αναλύσουμε με ποδοσφαιρικά κριτήρια και τις επιλογές των συλλόγων. Πιστεύουμε ότι έχουμε την κατάλληλη γνώση να το κάνουμε και φυσικά σε καμία περίπτωση δεν επηρεαζόμαστε από τις γελοιότητες των στημένων δημοσιογραφικών κύκλων και των ποδοσφαιρικά άσχετων φωνών που πρωταγωνιστούν στην καθημερινότητά μας...
Από το περσινό καλοκαίρι λοιπόν αναφέραμε συνεχώς στις αναλύσεις μας που αφορούσαν τις μεταγραφικές κινήσεις της Α.Ε.Κ. και την εικόνα της στα επίσημα ματς, ότι οι ποδοσφαιριστές που έρχονταν θα "ανάγκαζαν" τον Ματίας να προχωρήσει σε μεταβολή του τακτικού μοντέλου που ακολουθούσε. Ο λόγος; Παίκτες όπως ο Λαμέλα, ο Μαρσιάλ, ο Πιερό ή ακόμα κι ο Περέιρα με τον τρόπο που χρησιμοποιήθηκε δεν έχουν τα σωματικά-φυσικά χαρακτηριστικά να ακολουθήσουν μία προπονητική φιλοσοφία που στηρίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στο συνεχές pressing και τις ασταμάτητες εναλλαγές θέσεων σε φάση ανάπτυξης, προκειμένου να δημιουργηθούν ρήγματα απέναντι στις πολυπρόσωπες άμυνες. Ο Αλμέιδα κινήθηκε με αυτόν τον τρόπο στο μεταγραφικό παζάρι, καθώς είχε αναγνωρίσει την αδυναμία της ομάδας του να δημιουργήσει απέναντι σε σύνολα που επέλεγαν παθητικές προσεγγίσεις εναντίον της. Διάλεξε αρκετούς μεσοεπιθετικούς με ξεχωριστό ατομικό ταλέντο, αλλά αυτό θα έπρεπε να συνδυαστεί με τη δημιουργία μίας νέας ταυτότητας, που θα ταίριαζε ας πούμε πιο πολύ με εκείνην που είχε για παράδειγμα ο Παναθηναϊκός του Γιοβάνοβιτς. Εντός ενός τέτοιου τακτικού πλαισίου ο Αργεντινός τεχνικός δε γινόταν να... αισθανθεί οικεία, οπότε ήταν αναμενόμενο να προκύψει αγωνιστικό τέλμα αργά ή γρήγορα. Η "υπερφόρτωση" του ρόστερ στη μεσοεπιθετική γραμμή που έφερε δυσκολίες στη διαχείριση, η πώληση του Γκαρσία σε χρονικό σημείο που είχε λήξει η μεταγραφική περίοδος στην Ελλάδα, η μη απόκτηση αριστερού μπακ κι η λογική πτώση προηγούμενων πυλώνων όπως ο Βίντα, ο Χατζισαφί, ο Άμραμπατ κι ο Τσούμπερ σίγουρα συνετέλεσαν ως στοιχεία σε όσα εντέλει προέκυψαν. Παρόλα αυτά και παρότι οι περισσότεροι εστιάζουν στους συγκεκριμένους τομείς, το κύριο πρόβλημα της φετινής Α.Ε.Κ. ήταν η παραπάνω μη συμβατότητα που έχει να κάνει με τον Αλμέιδα και τα χαρακτηριστικά του ρόστερ που δημιούργησε...
Το κλίμα στην OPAP Arena πλέον δε μοιάζει σε τίποτα με εκείνο που κυριαρχούσε τη διετία 2022-24. Η απώλεια του περσινού πρωταθλήματος κι η ελλιπής εμβέλεια της νέας διοικητικής αρχής μετά την αποχώρηση Μελισσανίδη ουσιαστικά "έστρωσαν" το δρόμο για όσα ακολούθησαν στον οργανισμό. Οι εποχές είναι κρίσιμες για την Ένωση, αφού ελλοχεύει ο κίνδυνος να διασπαστεί η ομάδα από τον κόσμο της κι η μαγεία της Νέας Φιλαδέλφειας να χαθεί. Ο Μάριος Ηλιόπουλος έχει μπει στο στόχαστρο απόλυτα φυσιολογικά, αν κι ο επικοινωνιακός στρατός που έχει δημιουργήσει προσπαθεί να μαζέψει τα... αμάζευτα. Στην Ελλάδα συνεχώς και σε όλα τα επίπεδα (ακόμα και σε αυτά που επηρεάζουν άμεσα τις ζωές μας), κάνουμε πως δε βλέπουμε το προφανές. Με λίγα λόγια, κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας κι αρνούμαστε να δούμε και να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην Α.Ε.Κ., τόσο σε ό,τι έχει να κάνει με τον εντοπισμό του πραγματικού λόγου της αγωνιστικής πτώχευσης, όσο και για την αξιολόγηση του Ηλιόπουλου μέχρι σήμερα. Το μέλλον μοιάζει δυσοίωνο, όχι εξαιτίας του ερωτηματικού που κυριαρχεί ενόψει της επόμενης μέρας του ποδοσφαιρικού τμήματος (για όλες τις ομάδες έρχεται το τέλος εποχής κάποια στιγμή και παράλληλα η ανάγκη δημιουργίας ενός νέου πρότζεκτ), αλλά επειδή η νέα ιδιοκτησία δεν έχει πείσει ούτε για την ειλικρίνεια και την καθαρότητα των σκοπών της, ούτε προφανώς για τις δυνατότητές της...
ΥΓ. Για τον Ριμπάλτα είχαμε αναφερθεί εκτενώς λίγες μέρες μετά τη γνωστοποίηση της συμφωνίας μαζί του το περασμένο φθινόπωρο. Μπορείτε να διαβάσετε την ανάλυσή μου πατώντας ΕΔΩ...
ΥΓ2. Ο τρόπος που λύθηκε η συνεργασία με τον Αλμέιδα ήταν τουλάχιστον ντροπιαστικός. Ο Ματίας ανεξάρτητα από τις ικανότητές του σαν προπονητής, για την Α.Ε.Κ. πάντα θα αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες της ιστορίας της...
ΥΓ3. Δεν ξέρω τι θα προκύψει στο θέμα του προπονητή. Προσωπικά θα επέλεγα να διατηρήσω τον Αλμέιδα στη θέση του, ωστόσο με παράλληλη σταδιακή αναδιάρθρωση του δυναμικού, απόκτηση παικτών που ταιριάζουν στη φιλοσοφία του και στήριξη ενός πρότζεκτ που θα στόχευε στον πρωταθλητισμό σε βάθος διετίας-τριετίας...