Ο Jimmy Jump αναλύει το θρίαμβο του Παναθηναϊκού επί του Ολυμπιακού, που φέρει ξεκάθαρα την υπογραφή του Έργκιν Αταμάν!
Ακόμα ένας τελικός κυπέλλου ανήκει στο παρελθόν κι όπως γίνεται συνήθως βάφτηκε... πράσινος! Ο απόλυτα έτοιμος Παναθηναϊκός σε όλους τους τομείς κυριάρχησε ενός εντελώς αδύναμου τακτικά και πνευματικά Ολυμπιακού, σήκωσε την πρώτη κούπα της σεζόν κι έστειλε μήνυμα προς όλες τις κατευθύνσεις ενόψει της συνέχειας. Το δύσκολο 50ήμερο που ακολούθησε μετά την εντός έδρα ήττα στο ντέρμπι της Ευρωλίγκα φαίνεται να αποτελεί παρελθόν και πλέον όλα μα όλα μοιάζουν (κι είναι) εντελώς διαφορετικά...
Ο χθεσινοβραδινός τελικός φέρει ξεκάθαρα τη σφραγίδα του Έργκιν Αταμάν, ο οποίος έκανε ό,τι ήθελε τον Γιώργο Μπαρτζώκα σε προπονητικό επίπεδο. Ο Τούρκος τεχνικός προετοίμασε άριστα την ομάδα του για αυτό το τουρνουά και με τον τρόπο που διαχειρίστηκε τις αγωνιστικές συνθήκες και τα ατού των πρωταθλητών Ελλάδας, βοήθησε τους παίκτες του να κυριαρχήσουν σε όλη τη διάρκεια της αναμέτρησης. Από αυτήν εδώ την ιντερνετική γωνιά έχουμε ασκήσει πάμπολλες φορές σκληρή (αλλά δίκαιη) κριτική στα πεπραγμένα του κόουτς, ωστόσο όλα όσα έγιναν τις τελευταίες εβδομάδες εναντίον του ήταν κάτι πραγματικά το απαράδεκτο σε ανθρώπινο επίπεδο και ΠΛΗΡΩΣ κατευθυνόμενο από την πλευρά του Ολυμπιακού. Είναι άλλο πράγμα να καταγράφεις τα κακώς κείμενα ενός προπονητή που σαφέστατα ενεργούσε με απόλυτα λανθασμένο σκεπτικό σε ό,τι έχει να κάνει με την τακτική προετοιμασία και το rotation του δυναμικού που έχει στα χέρια του και διαφορετικό πράγμα να επιτίθεσαι συνεχώς σε εκείνον. Μιλάμε για έναν εκ των πιο πετυχημένων προπονητών στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ και για έναν άνθρωπο που εδώ και λίγες μέρες βιώνει ένα πένθος. Είναι τρομερά ντροπιαστικό για την ανθρώπινη υπόσταση μερικών ξεφτιλισμένων τύπων να αναφέρονται σε εκείνον λες κι είναι καμία... μαϊμού που καβαλάει τα κάγκελα και βρίζει οπαδούς σαν τον κερατά που κυνηγάει το γκόμενο της γυναίκας του. Η εκκωφαντική επικράτηση του Αταμάν ξεφτίλισε πρώτα από όλα τους διάφορους μορφονιούς και καραφλοκόρακες αυτού του κόσμου, που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι το χαρτζιλίκι από την ερυθρόλευκη Κ.Α.Ε. κι αν ο Λεπενιώτης τούς κεράσει καμιά σουμάδα στα στέκια του Ηρακλείου. Φιλική (μπορεί κι όχι) υπενθύμιση προς όλους, ότι όταν γίνεσαι πιόνι ενός μορφώματος, θα έρθει η στιγμή που οι κορυφαίοι θα σου βουλώσουν το στοματάκι με άσχημο τρόπο...
Πάμε τώρα να δούμε λίγο τις τακτικές σημειώσεις μας από τον τελικό. Οι νικητές ξεκίνησαν την αναμέτρηση έχοντας στοχεύσει στην επίθεσή τους τον Μιλουτίνοφ μέσω κεντρικών pick n' rolls με τον εξαιρετικό Χολμς και τον Βεζένκοφ αναμειγνύοντάς τον σε καταστάσεις με σκρίνερ τον Χουάντσο. Ο τρόπος που διαχειρίστηκε τη συγκεκριμένη επιλογή ο Ναν ουσιαστικά έστρωσε το δρόμο για την πράσινη κυριαρχία στο ξεκίνημα, με τον Αμερικανό να παρουσιάζει ένα από τα πιο ώριμα αγωνιστικά πρόσωπα από τότε που πάτησε το πόδι του στη χώρα μας. Επιπλέον, είδαμε τον Γκραντ να τοποθετείται και στο low post εκτός από να "τρέχει" on ball δράσεις στην περιφέρεια, ενώ για ακόμα μία φορά ο Οσμάν λειτούργησε ως δευτερεύων χειριστής στο μισό γήπεδο, ιδέα που δεν πήρε και τον καλύτερο βαθμό εξαιτίας των κακών επιλογών του διεθνή Τούρκου...
Από την άλλη πλευρά ο κόουτς Μπαρτζώκας επεδίωξε να δώσει ρυθμό στην ομάδα του επιθετικά, "ακουμπώντας" τις περισσότερες επιθέσεις του στα χέρια των Βεζένκοφ-Μιλουτίνοφ. Ο Βούλγαρος PF τελείωσε πολλές φάσεις μέσω κοψιμάτων ή από χαμηλά απέναντι στα πράσινα γκαρντς (είχε προκληθεί "αλλαγή" νωρίτερα λόγω ερυθρόλευκου screen στα τελευταία δευτερόλεπτα της κατοχής), ενώ ο Σέρβος προσπάθησε να παράξει από χαμηλά απέναντι στον Χολμς προκειμένου και να φθείρει το μοναδικό "καθαρό" σέντερ του τριφυλλιού και φυσικά να εκμεταλλευτεί τη διαφορά ύψους απέναντί του. Ο "Μίλου" ήταν ξεκάθαρα ανέτοιμος μετά τον τραυματισμό που υπέστη στον ημιτελικό με το Μαρούσι και πραγματικά κανένας δε μπορεί να καταλάβει τι ακριβώς σκέφτηκε ο προπονητής του σε ό,τι έχει να κάνει με την επιλογή της εξάδας των ξένων. Πολλοί στέκονται δικαιολογημένα στο κόψιμο του Πίτερς (παίκτης που έλειψε τόσο γιατί οι ερυθρόλευκοι δυσκολεύτηκαν να σκοράρουν από μακριά, όσο κι επειδή προέκυψε το πρόβλημα με τον Βεζένκοφ), όμως κι η προτίμηση του ανέτοιμου Μόρις έναντι του Ντιλικινά φάνηκε εξίσου... περίεργη στα μάτια μου...
Ακόμα και κατά τη διάρκεια της κακής πορείας του Παναθηναϊκού τις πρώτες εβδομάδες του 2026 ήταν εμφανές ότι το τεχνικό σταφ είχε καταφέρει να βελτιώσει την αμυντική λειτουργία του συνόλου στο μισό γήπεδο, κάτι που από την αρχή της σεζόν (κάτι αντίστοιχο επισημαινόταν και πέρσι και πρόπερσι) είχαμε τονίσει ότι θα κρίνει εν πολλοίς την πορεία των πράσινων. Η ομάδα του κόουτς Αταμάν πλέον προβαίνει σε ορθότερες περιστροφές και καλύψεις απέναντι στα pick n' rolls των αντιπάλων και γενικότερα, κάτι που ήρθε κι "έδεσε" με τακτικές διαφοροποιήσεις που επέλεξε ο Τούρκος προπονητής σε σχέση με τα αντίστοιχα προηγούμενα ματς. Ποια ήταν αυτές; Το τριφύλλι επιτέλους επέλεξε "under" στις οn ball δράσεις που ενεργοποιούνταν για τον Γουόκαπ και παράλληλα δε δίστασαν να ρισκάρουν με το σουτ του Τεξανού ακόμα κι όταν εκείνος βρισκόταν στις γωνίες (είδαμε π.χ. τον Οσμάν και τον Ρογκαβόπουλο να κλείνουν στη ρακέτα προκειμένου να μείνουν μπροστά στο ερυθρόλευκο σέντερ που έκοβε προς την πράσινη ρακέτα μετά το screen στη μπάλα). Επίσης, ήταν ξεκάθαρο ότι υπήρχε εντολή για άρνηση στην πάσα των Βεζένκοφ-Μιλουτίνοφ, με τον M.V.P. Xέιζ να κάνει πραγματικά εξαιρετική δουλειά...
Η είσοδος του Αμερικανού σταρ μαζί με εκείνη του Σλούκα στο παρκέ συνδυάστηκε με νέες στοχεύσεις του Παναθηναϊκού στο μισό γήπεδο. Ο Έλληνας PG προσπάθησε να εκμεταλλευτεί τον Μήτογλου με κεντρικά pick n' pops ως επί το πλείστον (ο Ντίνος έπαιξε μετά από πολύ καιρό κοντά στα στάνταρ της ποιότητάς του) κι επιπλέον ανέλαβε σχεδόν αποκλειστικά να περάσει με ασφάλεια τη μπάλα στο low post για τον Χέιζ. Ο πρώην άσος των Σανς συνήθως προτιμούσε να μην πάει "ωμά" πάνω στον Βεζένκοφ ή τον Παπανικολάου, ωστόσο μπόρεσε και να τελειώσει αποτελεσματικά φάσεις, αλλά και να βρει δημιουργία προς την αδύνατη πλευρά. Από τη στιγμή που ο Ρογκαβόπουλος βρέθηκε σε τρομερό βράδυ από την περιφέρεια κι ήταν έτοιμος να παράξει ρήγμα και με close out, ο Παναθηναϊκός ήταν πολύ δύσκολο να μη βρει πόντους στο μισό γήπεδο. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Έλληνας SF ήταν πολύ καλός και στο αμυντικό κομμάτι απέναντι στον Φουρνιέ, κάτι που αν θυμάστε είχε γίνει και στο ματς του Ο.Α.Κ.Α. για την Ευρωλίγκα στις αρχές του έτους...
Με την έναρξη του δεύτερου ημιχρόνου ο Ολυμπιακός προσπάθησε να μετατοπίσει το κέντρο βάρους στην επίθεσή του στο high post, δίνοντας τη μπάλα σε αυτό το σημείο στο νεοεισελθόντα Τζόουνς. Αν κι ανέτοιμος μετά τον τραυματισμό του, ο Αμερικανός προσπάθησε τόσο να βρει κάποιο κόψιμο συμπαίκτη του στη ρακέτα από εκεί, όσο και να αναπτύξει ατομική ενέργεια με ντρίμπλα απέναντι στον Χολμς. Φυσικά τον είδαμε να συμμετέχει και σε κεντρικά pick n' rolls. Παρά την προσπάθεια της διαιτησίας να κρατήσει με το ζόρι τους ερυθρόλευκους κοντά στο σκορ, ο Παναθηναϊκός κατάφερε να βρει λύσεις με τις γνωστές ενέργειες του Γκραντ, τη δημιουργία του Σλούκα και τον Χέιζ να εξακολουθεί να συνεισφέρει και στις δύο πλευρές του παρκέ. Παρότι η διαφορά μειώθηκε μετά τον τραυματισμό του, η απώλεια του Βεζένκοφ έπαιξε το ρόλο της στο να μην επιτευχθεί με επιτυχία η τελευταία προσπάθεια επιστροφής του Ολυμπιακού κι ο τίτλος κατέληξε άνετα σε πράσινα χέρια...
Όπως συνέβη και τα προηγούμενα χρόνια, η κατάκτηση του κυπέλλου δε θα έχει ιδιαίτερο αντίκτυπο στην αξιολόγηση της φετινής προσπάθειας των δύο ομάδων στο τέλος της σεζόν. Όσα θα γίνουν σε Ευρωλίγκα και πρωτάθλημα (αν οι τελικοί διεξαχθούν επί ίσοις όροις ελέω ΧΟΥΝΤΑΣ Αγγελόπουλων-Λιόλιου) θα κρίνουν το πρόσημο της προσπάθειας των πρωταγωνιστών, ωστόσο μη φτάνουμε και στο άλλο άκρο. Είναι απόλυτα λογικό η συγκεκριμένη επιτυχία να επανέφερε το κλίμα ενθουσιασμού στο πράσινο στρατόπεδο, καθώς προέκυψε με κυριαρχικό τρόπο και κυρίως με ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ του κόουτς Αταμάν. Από εδώ και πέρα όλα μετρούν διαφορετικά, ωστόσο με τον προπονητή του σε τέτοιες βραδιές και το ρόστερ να αποκτά τρομακτικά ποιοτικά όρια μετά την απόκτηση του Χέιζ και την επικείμενη επιστροφή του Λεσόρ, ο Παναθηναϊκός θα αποκτήσει ξανά τον ξεκάθαρο ρόλο του φαβορί στις διοργανώσεις που συμμετέχει...
ΥΓ. Το ελληνικό μπάσκετ βιώνει την κυριαρχία ενός ΜΟΡΦΩΜΑΤΟΣ που έχει σε περίοπτη θέση προσωπικότητες μηδαμινής αξιοπρέπειας. Τα περσινά όργια στους τελικούς "έκρυψαν" την ανικανότητα πολλών κάτω από το χαλάκι, ωστόσο η ώρα του απόλυτου ξεβρακώματος πλησιάζει. Κάποιοι δεν έχουν καταλάβει ότι τα "αφεντικά" τους φέτος απλά προσπαθούν να βγάλουν τον εαυτό τους από το κάδρο των ευθυνών της επερχόμενης αποτυχίας κι ότι στο τέλος θα ρίξουν όλο το φταίξιμο στον επίδοξο αναρριχητή εξεδρών...