Ο Jimmy Jump σχολιάζει στο SportPortal2014.blogspot.gr τη μεγάλη νίκη του Ολυμπιακού επί του Παναθηναϊκού και τους λόγους που αμφότεροι προσέφεραν κάκιστο θέαμα!
Η εικόνα του αγώνα νομίζω ήταν ξεκάθαρη. Ο Νίστρουπ παρέταξε την ομάδα του με έναν πιο παθητικό χαρακτήρα από αυτόν που την έχουμε "συνηθίσει" στο πρωτάθλημα, μάλλον επειδή ήθελε να δει πρώτα τι είδους τακτική προσέγγιση θα ακολουθούσαν οι γηπεδούχοι. Όπως δήλωσε κι ο ίδιος πριν από λίγες μέρες, η πρόσφατη πρόσληψη του Αλγουαθίλ και τα πολύ λίγα παιχνίδια του Ολυμπιακού με εκείνον στον πάγκο του, δημιούργησαν ένα μυστήριο σχετικά με την "ταυτότητά" του. Παράλληλα, ο Δανός τεχνικός είχε να αντιμετωπίσει και τα ξαφνικό πρόβλημα με τον Κάνγκουα, αλλά και τη θλάση του Λιβάι. Οι ερυθρόλευκοι πίεσαν ψηλά και στοχευμένα, με αποτέλεσμα να μην επιτρέψουν στους πράσινους να κυκλοφορήσουν όπως θέλουν τη μπάλα και πρωτίστως να τους μειώσουν την αυτοπεποίθηση. Η συγκεκριμένη "νίκη" τους ουσιαστικά έστρωσε το δρόμο και για την έλευση συνεχόμενων επικρατήσεων στις ατομικές μονομαχίες, γεγονός που έκανε τους φιλοξενούμενους να μοιάζουν τελείως ανέτοιμοι πνευματικά. Κατά τη γνώμη μου, η συγκεκριμένη "πληγή" προέκυψε από την ανασφάλεια που απέκτησαν βλέποντας να μην υπάρχει σχέδιο αντιμετώπισης της αντίπαλης πίεσης κι όχι εξαιτίας μιας πιθανής κακής ψυχολογικής προετοιμασίας του ντέρμπι...
Εντός αυτού του τακτικού σκηνικού, ο Ολυμπιακός έφερε την κατάσταση στα μέτρα του και σε ένα στυλ παιχνιδιού που τον βόλευε την παρούσα χρονική στιγμή. Το θέαμα κι από τους δύο ήταν εκτρωματικό, ωστόσο οι γηπεδούχοι βρήκαν τον τρόπο να σκοράρουν με τον Ρέτσο. Από εκείνο το σημείο και μετά η ερυθρόλευκη πίεση ψηλά μειώθηκε, απλά και πάλι ο Παναθηναϊκός δεν είχε τρόπο να δημιουργήσει σοβαρές ευκαιρίες, ούτε καν μετά την αποβολή του Σάλιακα, τη μετατόπιση του Ουναΐ προς τα αριστερά (και ως χαφ και ως πλάγιος μεσοεπιθετικός) ή τις αλλαγές των Σαλάχ-Εντίν και Ντέσερς. Η είσοδος των Κάνγκουα-Λιβάι αποδείχθηκαν κινήσεις-ανέκδοτο, καθώς αμφότεροι ήταν τελείως ανέτοιμοι να αγωνιστούν...
Η τραγική εικόνα και των δύο ομάδων σε αυτό το χρονικό σημείο της σεζόν είναι λογική. Ο Ολυμπιακός προχώρησε σε αλλαγή προπονητή πριν μερικές εβδομάδες και θέλει χρόνο για να ακολουθήσει το αγωνιστικό μοτίβο που αρέσει στον Αλγουαθίλ. Από την άλλη πλευρά, ο Παναθηναϊκός φαίνεται να αφήνει πίσω όσα δουλεύτηκαν μετά τον ερχομό του Λιβάι κι εκείνο το σχήμα που έμοιαζε με 4-4-2, καθώς ο Νίστρουπ προχώρησε σε μονιμοποίηση του 4-2-3-1 μετά τον ερχομό του Ουναΐ. Όπως συνέβη και στα ματς με την Κηφισιά για το Κύπελλο και με την Καλαμάτα για το πρωτάθλημα (ακόμα και στην τριάρα επί του Παναιτωλικού μέχρι ο Μαροκινός "μάγος" να κάνει το 2-0 η πράσινη εικόνα ήταν καλή για περίπου μόνο 15 λεπτά), το τριφύλλι έμοιαζε αδούλευτο παίζοντας με αυτήν τη διάταξη. Φυσικά, αυτό είναι κάτι απόλυτα αναμενόμενο ειδικά από τη στιγμή που η 20ήμερη διακοπή για τις υποχρεώσεις των εθνικών ομάδων συνδυάστηκε με την αποχώρηση πολλών βασικών ποδοσφαιριστών, άρα και με την απουσία σοβαρής δουλειάς πάνω στο νέο αγωνιστικό μοντέλο...
Συμπερασματικά, όσα είδαμε χθες ήταν λίγο έως πολύ αναμενόμενα. Οι δύο "αιώνιοι" χρειάζονται χρόνο, όμως δεν ξέρω αν υπάρχει τέτοιος. Οι αγώνες είναι συνεχόμενοι κι οι ώρες δουλειάς ελάχιστες. Παρόλα αυτά, αν αμφότεροι εμφανιστούν στο επόμενο μεταξύ τους ντέρμπι με την ίδια εικόνα, θα υπάρχει "χοντρό" θέμα κι η κριτική των δύο προπονητών θα γίνει με διαφορετικά κριτήρια...
ΥΓ. Με ελάχιστες εξαιρέσεις ο Νίστρουπ δε διαχειρίζεται ορθά τις αλλαγές του σε αυτούς τους πρώτους μήνες του στον πράσινο πάγκο. Νομίζω, ότι σιγά σιγά πρέπει να αρχίσει να σκέφτεται διαφορετικά ορισμένα ζητήματα, γιατί τίποτα δεν πηγαίνει στον... αυτόματο!
ΥΓ2. Τα ποσταρίσματα γελοιότητας του Αλγουαθίλ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αμαύρωσαν άμεσα την (όποια) εικόνα σοβαρότητας είχε παρουσιάσει από τότε που ήρθε στον Ολυμπιακό. Αυτή η χώρα έχει ήδη πολλούς καραγκιόζηδες, ελπίζουμε να μην τους αυξήσαμε με τον ερχομό του...