Ο Jimmy Jump σχολιάζει τα ευρωπαϊκά παιχνίδια των ελληνικών ομάδων στο SportPortal2014.blogspot.gr.
Με τον Π.Α.Ο.Κ. να παίρνει μια σημαντικότατη νίκη στη Λευκορωσία, ολοκληρώθηκε η δεύτερη ευρωπαϊκή εβδομάδα για τους ελληνικούς συλλόγους. Οι άλλοι δύο εκπρόσωποί μας δεν τα κατάφεραν στις αναμετρήσεις τους κι έχασαν πολύτιμο έδαφος στην προσπάθεια που κάνουν για συνέχιση του ταξιδιού τους και μετά τα Χριστούγεννα, ενώ οι κυπελλούχοι απέδειξαν πανηγυρικά την ανωτερότητά τους απέναντι στη ΜΠΑΤΕ Μπορίσοφ και πήραν προβάδισμα πρόκρισης για τα νοκ άουτ του Europa League...
Με μια πρώτη ματιά, ο τίτλος που έβαλα στο συγκεκριμένο άρθρο ίσως να σας φάνηκε λιγάκι παράξενος, όμως στα δικά μου μάτια οι λέξεις που ''πρωταγωνίστησαν'' σε αυτό το τριήμερο ξεκινούν από το γράμμα ''π''. Παλαβομάρα, ποιότητα, προσπάθεια...
Την εκτίμηση που έχω στον Μαρίνο Ουζουνίδη θα τη γνωρίζετε. Για μένα αποτελεί τον καλύτερο Έλληνα προπονητή της Super League τα τελευταία χρόνια και μαζί με τον Γιώργο Δώνη είναι οι μοναδικοί τεχνικοί εκπρόσωποι της ''σχολής'' μας που θα μπορούσαν να κάνουν καριέρα και σε ποιοτικότερα πρωταθλήματα από το δικό μας. Τα στοιχεία που τον κάνουν να ξεχωρίζει από τους συμπατριώτες συναδέλφους του συναντώνται κυρίως στον τομέα της προσωπικότητας. Δεν δεχόταν τη λέξη ''ήττα'' ακόμα κι όταν βρισκόταν στον πάγκο ''μικρότερων'' clubs, ενώ κατά τη θητεία του στον Παναθηναϊκό και στους λίγους μήνες που έχει αναλάβει την Α.Ε.Κ. θεωρεί ότι ανεξάρτητα από την ποιότητα της ομάδας που έχει να αντιμετωπίσει, τουλάχιστον στις εντός έδρας αναμετρήσεις, το μέγεθος των συλλόγων που καθοδηγεί δεν ''επιτρέπει'' στους παίκτες του να έχουν αμυντικό ρόλο. Προσωπικά, το συγκεκριμένο ''πιστεύω'' του με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο και πάνω από όλα ''μαρτυρά'' το σεβασμό που δείχνει στην ιστορία των οργανισμών που κατευθύνει, όμως άλλοι το χαρακτηρίζουν ως ''τρέλα''. Αυτή η...''τρέλα'' λοιπόν, ήταν πρωταγωνίστρια το βράδυ της Τρίτης στο Ο.Α.Κ.Α. και διαμόρφωσε ένα αγωνιστικό σκηνικό που σπάνια έχουμε παρακολουθήσει σε ελληνικές μάχες του Champions League...
Από τη μία πλευρά, η...παλαβομάρα της Α.Ε.Κ. την οδήγησε στο να βρίσκεται πίσω στο σκορ με δύο τέρματα από το 15' (ο επιθετικός της προσανατολισμός από το πρώτο λεπτό και η πίεση ψηλά δημιούργησαν πολλούς κενούς χώρους, που ουσιαστικά κατέστησαν κυρίαρχη την ταχύτατη Μπενφίκα), ωστόσο από την άλλη αποτέλεσε και ''ναυαρχίδα'' της στην εντυπωσιακή προσπάθεια του δεύτερου ημιχρόνου. Η πρωταθλήτρια είχε αρχίσει να αποκτά ισορροπία από το 25', αλλά μετά την αποβολή του Ντίας κυριάρχησε απόλυτα στον αγωνιστικό χώρο κι αδικείται κατάφωρα από το τελικό αποτέλεσμα. Αν δεν είχε γίνει καλή δουλειά στον τομέα της επιθετικής ανάπτυξης, ακόμα και με παίκτη περισσότερο, το σύνολο του Μαρίνου Ουζουνίδη δεν θα έφτανε πολύ κοντά σε μια τέτοια ανατροπή και σε καμία περίπτωση δεν θα έριχνε στα σχοινιά μια ομάδα με την ποιότητα των Πορτογάλων. Σε ατομικό επίπεδο, ο Νίκλας Χουλτ απέδειξε γιατί θεωρείται ο κορυφαίος αριστερός μπακ στην ελληνική λίγκα την τελευταία τριετία (ίσως πραγματοποίησε την καλύτερη ''ελληνική'' εμφάνιση της καριέρας του), εξαιρετικοί ήταν οι Γαλανόπουλος-Μπακασέτας, ενώ θεωρώ εντελώς άδικη την κριτική που γίνεται στον αναγεννημένο Κλωναρίδη (εννοείται ότι έπρεπε να πασάρει στη ''μοιραία'' φάση, όμως οι περισσότεροι παίκτες θα είχαν την ίδια αντίδραση έχοντας πετύχει δύο γκολ νωρίτερα-για τον Οδυσσέα τα λόγια είναι περιττά, το πουλάκι πέταξε κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε). Το...πράγμα για την Α.Ε.Κ. πλέον έχει δυσκολέψει αφάνταστα, αλλά δεν νομίζω να υπήρχαν ιδιαίτερες (νέες) ευρωπαϊκές απαιτήσεις μετά τη μη μεταγραφική ενίσχυση στο τέλος του καλοκαιριού...
Ο Ολυμπιακός έκανε την προσπάθειά του στο Μιλάνο, όμως δεν τα κατάφερε. Από τη στιγμή που ο Πέδρο Μαρτίνς αποφάσισε να προχωρήσει σε πολλές αλλαγές στη βασική ενδεκάδα, το ζητούμενο για αυτόν ήταν να παρουσιαστεί ανταγωνιστικός κι ως ένα σημείο τα κατάφερε. Αν κι έχουμε διανύσει μόνο δύο μήνες στη φετινή χρονιά, μετά την εξασφάλιση της πρόκρισης στους ομίλους του Europa League που κρινόταν απαραίτητη για την εύρυθμη λειτουργία του συλλόγου, είναι ξεκάθαρο ότι ο ερυθρόλευκος οργανισμός έχει δώσει βαρύτητα στη μάχη του πρωταθλήματος. Καλώς ή κακώς, τα πάντα εστιάζονται γύρω από το συγκεκριμένο στόχο κι όλα τα υπόλοιπα μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα. Φυσικά, ακόμα κι αν ίσχυε το αντίθετο, η υπόθεση πρόκριση θα ήταν πολύ δύσκολη, καθώς Μίλαν και Μπέτις αποτελούν ποιοτικότερα σύνολα από την ελληνική ομάδα. Τα αποτελέσματα των ραντεβού με τη Ντούντελανζ θα καθορίσουν εν πολλοίς αν θα υπάρξει ευρωπαϊκή ελπίδα για τον Ολυμπιακό μέχρι το Δεκέμβριο, ωστόσο το 2Χ2 είναι απαραίτητο και για τη βελτίωση του βαθμολογικής του θέσης στην κατάταξη της UEFA...
Την Κυριακή έχουμε το τρίτο ντέρμπι της σεζόν, που για μένα είναι και το πιο σημαντικό μέχρι στιγμής, καθώς κοντράρονται οι δύο ομάδες που έχουν ήδη κάνει μία ήττα. Η λογική λέει ότι ο Π.Α.Ο.Κ. δεν θα αντιμετωπίσει προβλήματα με τον Απόλλωνα στην Τούμπα, επομένως ο ηττημένος κινδυνεύει να μείνει τέσσερις βαθμούς μακριά από την κορυφή (φανταστείτε να μην υπήρχε η τιμωρία των Θεσσαλονικέων). Οι ορισμοί ξένων διαιτητών έχουν κοπάσει τη γκρίνια, ωστόσο στο παρασκήνιο διεξάγονται άπειρες...διαβουλεύσεις. Μη σας φανεί παράξενο, αν αύριο-μεθαύριο ''πέσουν'' ορισμένες πιστολιές...