Ένα απόγευμα στο Βίγκο...

Ο Jimmy Jump σχολιάζει την πρόοδο που καταγράφει ο Παναθηναϊκός το τελευταίο δίμηνο, ενώ εξηγεί γιατί του ήρθε στο μυαλό μία αναμέτρηση του τριφυλλιού με τη Θέλτα στο Βίγκο πριν από περίπου 5,5 χρόνια...

Χρόνια πολλά και καλή χρονιά σε όλους! Ελπίζω να είστε όσο το δυνατόν πιο καλά και να περάσατε όμορφα στις γιορτές! Μετά από μία μικρή διακοπή στην επικοινωνία μας επιστρέφουμε δυναμικά, βάζοντας στο... μικροσκόπιό όσα ξεχωρίσαμε από την πρώτη αγωνιστική της SuperLeague για το 2022. Η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη για όλους ελέω... κορωνοϊού και το επόμενο διάστημα πρόκειται να είναι αρκετά περίεργο και με αρκετές αναβολές. Υγεία κι υπομονή σε όλους μας...

Tο παιχνίδι που είχε το μεγαλύτερο ενδιαφέρον ήταν αυτό του Παναθηναϊκού με τον Άρη στη Λεωφόρο. Το τριφύλλι κέρδισε σχετικά εύκολα τους κιτρινόμαυρους, συνέχισε τις καλές εμφανίσεις των τελευταίων δύο μηνών, όμως πάνω από όλα και για ακόμα μία φορά έδειξε πως σταδιακά αποκτά και προσαρμόζεται σε μία συγκεκριμένη αγωνιστική ταυτότητα. Πριν αποτυπώσω τις σκέψεις μου, θα ήθελα να θυμηθούμε μερικά αποσπάσματα από πρόσφατα άρθρα μου...

14/07:

''ΥΓ. Στα μάτια μου, ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς φάνταζε ως η κατάλληλη επιλογή για την Εθνική μας ομάδα, μετά το μπάχαλο που δημιούργησε η ΣΚΟΠΙΜΗ διάλυση του γαλανόλευκου οικοδομήματος από την ''εγκληματική οργάνωση'' το καλοκαίρι του 2014. Μετά την επιτυχία του με τον Α.Π.Ο.Ε.Λ., ο Σέρβος κόουτς προτίμησε να ''μονιμοποιήσει'' το ενδιαφέρον του στις αγορές της Ασίας για ευνόητους λόγους. Προσωπικά, τον θεωρώ έναν πραγματικά πολύ καλό κι έξυπνο προπονητή, αλλά θέλω να δω πόση φλόγα έχει απομείνει μέσα του. Η τακτική του στηρίζεται στο 4-2-3-1, με τους δύο αμυντικούς μέσους του να κινούνται αρκετά χαμηλά στο γήπεδο και να αρχίζουν την ανάπτυξη του συνόλου (θυμηθείτε τι αναφέραμε παραπάνω για τον Πέρεθ). Οι επιθέσεις του στηρίζονται κυρίως στα πλάγια και στη συνεργασία των εξτρέμ με τους μπακ, ενώ το δεκάρι του θέλει να λειτουργεί περισσότερο ως δεύτερος επιθετικός. Οι γραμμές των συνόλων που έχει δημιουργήσει ήταν κοντά, με την οργάνωση και την αμεσότητα να αποτελούν τις αγαπημένες του λέξεις. Περιμένω με ανυπομονησία την προσέγγισή του τόσο στην προσπάθεια εκμετάλλευσης του Βιγιαφάνιες (αυτήν τη στιγμή δεν αποτελεί επιτελικό μέσο που ταιριάζει με τη φιλοσοφία του-ίσως τον δούμε ξανά στα πλάγια), όσο και με το θέμα του βασικού φορ. Χωρίς ίχνος υπερβολής, ο Ιωαννίδης μπορεί να προσφέρει περισσότερα από τους Μακέντα-Καρλίτος στο συγκεκριμένο τρόπο παιχνιδιού και θεωρώ σίγουρο ότι ο έμπειρος τεχνικός θα επιθυμούσε την αποχώρηση ενός εκ των δύο ξένων άσων, προκειμένου να αποκτήσει μία επιθετική ''κολώνα''...''.

01/09:

''Η μεσοεπιθετική γραμμή έγινε ποιοτικότερη με την προσθήκη των Παλάσιος-Βιτάλ, ωστόσο άπαντες πλέον αντιλαμβάνονται γιατί πριν από περίπου 1,5 μήνα λέγαμε, πως ο Βιγιαφάνιες δεν ταιριάζει απόλυτα με το στυλ που ο Γιοβάνοβιτς θέλει να έχει ο παίκτης πίσω από τον επιθετικό του (δεν αποκλείω να δοκιμαστεί ακόμα περισσότερο στο μέλλον ο Καρλίτος σε αυτόν το ρόλο ή να επιχειρηθεί κάποιο ''πείραμα'' με τον Μαουρίσιο-φυσικά εκεί μπορούν να χρησιμοποιηθούν κι οι Λούντκβιστ-Βιτάλ). Επίσης, θεωρώ πως θα προκύψει μεγάλο πρόβλημα στο γκολ, αφού δεν υπάρχει ούτε φορ με μεγάλη εκτελεστική ικανότητα και μέγεθος (τέτοιοι αρέσουν στον έμπειρο τεχνικό-ο Καρλίτος διαθέτει τα καλύτερα τελειώματα από όσους επιθετικούς υπάρχουν στο πράσινο ρόστερ), ούτε μεσοεπιθετικοί με ευχέρεια στο σκοράρισμα...''.

08/11:

''Θεωρώ πως αργά ή γρήγορα κι επειδή ο Γιοβάνοβιτς είναι ένας έξυπνος άνθρωπος, ο Παναθηναϊκός θα αλλάξει τρόπο παιχνιδιού και θα γίνει πιο ''οικείος'' για τον προπονητή του. Τι σημαίνει αυτό; Ίσως δούμε για παράδειγμα πιο πίσω τις γραμμές ή μεγαλύτερη χρήση του 4-3-3 με τοποθέτηση του Μαουρίσιο στον άξονα. Νομίζω, πως ήμασταν οι πρώτοι που είχαμε προβλέψει ότι ο Καρλίτος θα χρησιμοποιηθεί αρκετά πίσω από το φορ και πως ο Βιγαφάνιες δεν ταιριάζει με το στυλ των επιτελικών μέσων που αρέσουν στον κόουτς, μιας κι θέλει από το δεκάρι του να διαθέτει στοιχεία δεύτερου επιθετικού. Παρόλα αυτά, θεωρώ απαράδεκτη τον παραγκωνισμό του δεύτερου, όπως και την εμμονή στον Ισπανό, παρότι κανείς άλλος στο ρόστερ δε διαθέτει ανάλογη εκτελεστική δεινότητα με εκείνον...''.

Παρότι η επιθυμία του Γιοβάνοβιτς για τη δημιουργία ενός συνόλου με βασική αρχή τη συντριπτική και καλή κυκλοφορία της μπάλας ήταν εμφανής από τις αρχές της σεζόν, οι πράσινοι άρχιζαν να εφαρμόζουν με σχετική αξιοπιστία το συγκεκριμένο πλάνο από τη στιγμή που ο Λούκας Βιγιαφάνιες βγήκε από την αφάνεια. Όπως θα διαβάσατε παραπάνω, προσωπικά θεωρούσα σίγουρο πως ο έμπειρος τεχνικός δεν επρόκειτο να τον χρησιμοποιήσει ως επιτελικό μέσο, καθώς τα χαρακτηριστικά του δε συνάδουν με τον τύπο του παίκτη που θέλει να έχει σε αυτήν τη θέση. Παρά το γενικότερο κλίμα που καλλιεργούσαν συγκεκριμένοι δημοσιογράφοι μετά από εντολή Αλαφούζου (ακόμα μία αποκάλυψη του SP2014), είχα χαρακτηρίσει τον παραγκωνισμό του πρώην άσου του Παναιτωλικού ως απαράδεκτο, ειδικά από τη στιγμή που άπαντες διέκριναν την αδυναμία παραγωγής ρηγμάτων κόντρα σε κλειστές άμυνες...

Γνωρίζοντας τα ''θέλω'' του Γιοβάνοβιτς, το καλοκαίρι πόνταρα πως ο Βιγιαφάνιες θα χρησιμοποιηθεί αρκετά στα άκρα της μεσοεπιθετικής γραμμής. Τελικά η επιλογή του Σέρβου με εξέπληξε θετικά, αφού το πλάνο αξιοποίησης του Αργεντινού περιλάμβανε τη μετατόπισή του στη θέση ''8'' και δίπλα από το ''6άρι''! Δε θυμάμαι αν έχω τοποθετηθεί σχετικώς στο παρελθόν, αλλά πάντα πίστευα πως ο 30χρονος άσος θα είχε κάνει μεγαλύτερη καριέρα, αν κάποιος προπονητής του τον είχε δοκιμάσει σε λιγότερο προωθημένη θέση κεντρικά ή μέσα-αριστερά σε σύστημα με τριάδα στον άξονα...

Δε σας κρύβω, πως η συγκεκριμένη ιδέα μού είχε καρφωθεί στο μυαλό μετά από ένα ματς του Παναθηναϊκού με τη Θέλτα στην Ισπανία το φθινόπωρο του 2016. Το τριφύλλι μπορεί να ηττήθηκε με 2-0, ωστόσο πραγματοποίησε την ίσως καλύτερη ευρωπαϊκή του εμφάνιση την τελευταία δεκαετία, έχοντας να αντιμετωπίσει και μία εμετική διαιτησία που του στέρησε ξεκάθαρα τη νίκη. Έχοντας πολλές απουσίες, ο Αντρέα Στραματσόνι είχε βάλει τον Βιγιαφάνιες αριστερό εσωτερικό χαφ σε σύστημα 3-1-4-2, έχοντας ως αμυντικό χαφ τον Λεντέσμα και δεξιά τον Ζέκα (ο Λουντ είχε αγωνιστεί ως αριστερός full back!). Ο Αργεντινός ήταν εξαιρετικός, όμως από τότε δεν ξαναχρησιμοποιήθηκε σχεδόν ποτέ με αυτόν τον τρόπο. Κατά τη γνώμη μου έπρεπε να μονιμοποιηθεί εκεί, καθώς ανέκαθεν δεν απέφευγε το μαρκάρισμα, του άρεσε να πρεσάρει, ενώ όταν δεν αντιμετώπιζε τραυματισμούς κι έκανε κανονικά προετοιμασία (όπως φέτος) διέθετε και καλή φυσική κατάσταση. Τα συγκεκριμένα στοιχεία μαζί με την πολύ καλή τεχνική του κατάρτιση και τις ποιοτικές μεταβιβάσεις του, θα τον μετέτρεπαν σε έναν άκρως αποδοτικό box to box μέσο και θα τον έκαναν να... αναπνεύσει αγωνιστικά, μιας κι ως δεκάρι ή εξτρέμ δε διέθετε τα τελειώματα και το σωματότυπο για να ανταπεξέλθει και να ξεχωρίσει σε σταθερή βάση κόντρα σε κλειστές άμυνες...

Φυσικά, η ''έμπνευση'' με τον Βιγιαφάνιες δεν αποτελεί το μοναδικό λόγο της ανάπτυξης που παρουσιάζει το σύνολο. Ο Παναθηναϊκός αρχίζει να αλλάζει επίπεδο, καθώς πλέον ο προπονητής του γνωρίζει ακριβώς τα χαρακτηριστικά των ποδοσφαιριστών του και τους χρησιμοποιεί σε θέσεις και ρόλους που ταιριάζουν στις δυνατότητές τους. Παράλληλα, διατηρεί τον τρόπο παιχνιδιού και τη φιλοσοφία που ''δουλεύεται'' από το καλοκαίρι, κάνοντας μερικές διαφοροποιήσεις ανάλογα με τα διαθέσιμα... υλικά. Για παράδειγμα χθες το βράδυ είδαμε τον Σάντσες να λειτουργεί πάμπολλες φορές ως τρίτος στόπερ σε φάση ανάπτυξης, με τον Παλάσιος να ανοίγει το πλάτος από τα δεξιά, τον Χουάνκαρ από τα αριστερά, τους Βιγιαφάνιες-Λούντκβιστ να προσφέρουν στηρίγματα σε αυτούς αριστερά και δεξιά αντίστοιχα και τον Αϊτόρ να κινείται σαν δεύτερος επιθετικός. Η συγκεκριμένη διάταξη δε γινόταν να μη λειτουργήσει ικανοποιητικά, επειδή όλοι οι ποδοσφαιριστές βρίσκονταν σε χώρους του γηπέδου που αισθάνονται άνετα (εξαιρείται ο Σουηδός, για τον οποίο συνεχίζω να υποστηρίζω πως πλέον είναι περισσότερο ''8άρι''-πατώντας πάνω σε κάθε παίκτη θα θυμηθείτε τι είχαμε αναφέρει για τον καθένα, όταν είχε αποκτηθεί από το τριφύλλι)...

Ο πρωταρχικός στόχος του φετινού Παναθηναϊκού πρέπει να είναι η δημιουργία ενός συνόλου, το οποίο το ερχόμενο καλοκαίρι θα χρειάζεται 3-4 ΠΟΙΟΤΙΚΕΣ προσθήκες, προκειμένου την επόμενη σεζόν να διεκδικήσει στόχους που αρμόζουν στο μέγεθός του. Η λογική λέει, πως αν προκύψει κάτι τέτοιο, θα συνδυαστεί με την επιστροφή του club στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και τη διεκδίκηση του Κυπέλλου. Το ''φάντασμα'' του Αλαφούζου εξακολουθεί να γεμίζει με ανασφάλεια τον πράσινο οργανισμό, ωστόσο όπως διαμορφώνονται τα πράγματα το τριφύλλι θα έχει την ευκαιρία του να επανέλθει προσεχώς. Η διοίκηση θα μπορέσει να ανταπεξέλθει στο κάλεσμα ή θα δράσει ατιμωτικά για ακόμα μία φορά;

YΓ. Το επόμενο στοίχημα για τον Γιοβάνοβιτς πρέπει να είναι η επαναφορά του Βιτάλ. Δε θα μου φανεί καθόλου απίθανο, αν δούμε τον Βραζιλιάνο να δοκιμάζεται ως επιτελικός μέσος στη συνέχεια...

ΥΓ2. Ο Παναθηναϊκός χρειάζεται έναν ''Σισέ'', έναν ''Λέτο'' κι έναν ''Κατσουράνη'', συν 2-3 ακόμα... πινελιές (π.χ. δεξί μπακ, αναπληρωματικό αριστερό μπακ, αναπληρωματικό δεκάρι) και την επιστροφή του Κουρμπέλη...

ΥΓ2. Ο Τσάβι Ρόκα αποχώρησε κακήν κακώς, αφού το χρεώθηκε ορθά η επιλογή ''Πογιάτος''. Στο διάστημα της θητείας του οι μεταγραφές που έγιναν μετά από δική του εισήγηση ήταν αυτές των: Αγιούμπ, Ανουάρ, Νάγκι (Γενάρης 2020), Καρλίτος, Αϊτόρ, Χουάνκαρ, Βέλεθ, Αντονίτο, Σάντσες και Σαβιέρ. Τελικά πόσοι εξ αυτών αποδείχθηκαν ''παλτά'' και ποιοι θα έφερναν καλύτερους με τα περίπου δύο εκατομμύρια ευρώ που δαπανήθηκαν από το διαθέσιμο μπάτζετ κάθε χρονιάς για την απόκτησή τους;