Ο Jimmy Jump αναλύει το αθηναϊκό ντέρμπι και τη μεγάλη νίκη του Παναθηναϊκού στο SportPortal2014.blogspot.gr!
O Παναθηναϊκός ήταν ο νικητής του προτελευταίου ντέρμπι της regular season της Super League 1, καθώς επικράτησε με το ευρύ 3-0 της Α.Ε.Κ. στο ''Απόστολος Νικολαΐδης''. Με τον Ολυμπιακό να έχει ουσιαστικά καθαρίσει την υπόθεση ''τίτλος'' εδώ και καιρό, το ενδιαφέρον πλέον έχει επικεντρωθεί στις μάχες της εισόδου στα Playoffs και της παραμονής, όπου κανένας δε μπορεί να προβλέψει με ασφάλεια τι μπορεί να γίνει, ειδικά από τη στιγμή που υπάρχουν εκκρεμείς αποφάσεις σχετικά με αφαιρέσεις βαθμών...
Το μοναδικό αθηναϊκό ντέρμπι είχε διαφορετική μορφή από αυτήν που περιμέναμε. Οι γηπεδούχοι εξαιτίας της έλλειψης του Βιγιαφάνιες από τη μεσαία τους γραμμή (μαζί με τον Πέρεθ ''ευθύνονται'' για το στυλ παιχνιδιού που ακολουθείται σε όλη τη σεζόν από το τριφύλλι) αποφάσισαν να μη στοχεύσουν στη συντριπτική κατοχή της μπάλας και να παραχωρήσουν την πρωτοβουλία των κινήσεων στους φιλοξενούμενους, οι οποίοι λόγω της φιλοσοφίας του προπονητή τους, διακρίνονται για το ακριβώς αντίθετο τρόπο ανάπτυξής τους (γρήγορο transition). Οι πράσινοι παρουσιάστηκαν αρκετά σοβαροί και διαβασμένοι στις set αμυντικές καταστάσεις, στάθηκαν τυχεροί όταν δεν αντέδρασαν ορθά σε γεμίσματα στην περιοχή τους (κυρίως μέσω εκτελέσεων φάουλ ή κόρνερ) και ''χτύπησαν'' στις αντεπιθέσεις με άκρως αποτελεσματικό τρόπο. Για πρώτη φορά μετά το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στο Φάληρο, αντιμετώπισαν έναν αγώνα με κυνικότητα και χάρη στην ορθή αλλαγή πλάνου του Γιοβάνοβιτς (ξεκάθαρα ο πρωταγωνιστής των νικητών) βγήκαν από μια πάρα πολύ δύσκολη βαθμολογική θέση...
Σε καθαρά ποδοσφαιρικό επίπεδο, ο φετινός Παναθηναϊκός είναι εύκολο να αναγνωστεί. Όπως έχουμε τονίσει κάμποσες φορές από αυτό εδώ το βήμα, η πορεία του περιέχει σκαμπανεβάσματα, επειδή η έλλειψη ποιότητας σε ορισμένες θέσεις συνδυάζεται με μία τακτική προσέγγιση που ''επιβλήθηκε'' από το club στον προπονητή του, χωρίς να ταιριάζει στη φιλοσοφία του. Προσωπικά, έχω εκφραστεί επανειλημμένα με θετικά λόγια για τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Τον θεωρώ εξαιρετικό προπονητή για τα ελληνικά δεδομένα και με προσωπικότητα και δυνατότητες που ταιριάζουν σε ένα τριφύλλι αντάξιο του μεγέθους του. Παρόλα αυτά κι όπως συμβαίνει με όλους, το πακέτο του περιλαμβάνει κι ορισμένα αρνητικά στοιχεία, τα οποία ασφαλώς έχουν κάνει την εμφάνισή τους όλο αυτό το διάστημα...
Ο έμπειρος κόουτς ανέλαβε ένα δυναμικό που τακτικά ''δολοφονήθηκε'' πέρσι (από το ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας που ήθελε να παίξει ο Πογιάτος, πήγε σε ένα εντελώς αντίθετο που υποστήριζε ο Μπόλονι, χωρίς μάλιστα να έχει δουλέψει επαγγελματικά στον τομέα της φυσικής κατάστασης). Η επιθυμία της διοίκησης, εκτός της επίτευξης των εξευτελιστικών για τον οργανισμό στόχων που έχει θέσει, ήταν η δημιουργία ενός συνόλου που θα παίζει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας. Ο Γιοβάνοβιτς συμφώνησε με τη συγκεκριμένη ''υπόδειξη'', ωστόσο ποτέ του δεν αποτελούσε έναν προπονητή με έμφαση στο συγκεκριμένο κομμάτι. Οι ομάδες του διακρίνονταν για την αμεσότητα, την ισορροπία και την οργάνωσή τους μέσα στον αγωνιστικό χώρο κι όχι για τις εξαιρετικές συνεργασίες τους απέναντι σε οργανωμένες άμυνες και τη δημιουργικότητά τους. Με λίγα λόγια, η προσπάθεια που επιχειρεί δεν είναι τόσο οικεία στον ίδιο κι έχει ως κύριο στόχο την ''τοποθέτηση'' βάσεων ενόψει της νέας σεζόν. Όλα αυτά αναφέρονται για ακόμα μία φορά από τον... υπογράφοντα του άρθρου, προκειμένου να τονιστεί ότι η χθεσινή εμφάνιση του Παναθηναϊκού δεν ήταν τυχαία. Ο προπονητής του εξειδικεύεται σε αυτού του είδους τακτική φιλοσοφία κι εφόσον παραμείνει και μετά το καλοκαίρι, θεωρώ πως αυτή θα είναι κατεύθυνση που θα ακολουθήσει σε βάθος χρόνου...
Για την Α.Ε.Κ. τα έχουμε πει εξίσου πολλές φορές. Το καλοκαίρι επέλεξε να αλλάξει σχεδόν εξ ολοκλήρου το ρόστερ της και παρότι πάντα τέτοιου είδους επιλογές δε μπορούν να χαρακτηριστούν ποδοσφαιρικά ορθές (π.χ. ο Γιοβάνοβιτς ενήργησε πολύ ώριμα μη διαλύοντας το δυναμικό που βρήκε), η απόφασή της ήταν αναγκαία εξαιτίας της ψυχολογικής ''μαυρίλας'' που είχε πλημμυρίσει τον οργανισμό. Χωρίς να ακολουθείται κανένα πλάνο και παρότι ουσιαστικά υπήρχαν δύο κεφαλές στο αγωνιστικό οργανόγραμμα (Παπαδμητρίου-Κονέ), ο νέος προπονητής επιλέχθηκε από τον Δημήτρη Μελισσανίδη, όπως κι ο επόμενος! Από τον Λουτσέσκου και τον Ρεμπρόφ καταλήξαμε στον -άλλης φιλοσοφίας- Μιλόγεβιτς, που στη συνέχεια αντικαταστάθηκε από τον Γιαννίκη, ο οποίος υποστηρίζει κι εκείνος μια διαφορετική τακτική προσέγγιση. Ενώ η ομάδα άρχιζε να χτίζεται πάνω σε ένα στυλ παιχνιδιού με μεγάλη κατοχή της μπάλας, η αποχώρηση του Σέρβου κι ο ερχομός του πρώην κόουτς του Π.Α.Σ. Γιάννινα έμπλεξε ξανά την κατάσταση και πλέον φτάσαμε σε ένα σημείο, που δεν απέχει πολύ από όσα βίωσε το club πέρσι. Από τη στιγμή που οι επιλογές του προπονητή δε γίνονται από τους ανθρώπους που προσλήφθηκαν για να επωμιστούν ΚΑΙ αυτόν το ρόλο, η Ένωση θα μπορούσε να κάνει βήματα μπροστά μόνο αν στεκόταν τυχερή...
Η Α.Ε.Κ. φαίνεται να βρίσκεται σε αδιέξοδο, όμως τα προβλήματα που έχει να επιλύσει δεν είναι τόσο τρομερά όσο φαίνονται. Αρχικά, ο ισχυρός άντρας της πρέπει να προσλάβει έναν άνθρωπο που θα αναλάβει το ποδοσφαιρικό κομμάτι και θα παίρνει ΌΛΕΣ τις αποφάσεις που το αφορούν. Αυτός με τη σειρά του θα επιλέξει τον επόμενο προπονητή, ο οποίος θα υποστηρίζει ένα πλάνο που θα ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ στα χαρακτηριστικά της πλειονότητας του υπάρχοντος ρόστερ και θα υποδείξει 4-5 κινήσεις που ανεβάσουν ακόμα περισσότερο την ατομική κι ομαδική ποιότητα της ομάδας. Οτιδήποτε διαφορετικό θα οδηγήσει κατά πάσα πιθανότητα σε νέες αποτυχίες κι η είσοδος στο στολίδι της Νέας Φιλαδέλφειας θα συνδυαστεί με παράταση απουσίας από τους τίτλους...
Με οτιδήποτε καταπιανόμαστε σε αυτήν τη ζωή, πρέπει να ακολουθούμε ένα συγκεκριμένο μονοπάτι σκέψης-δράσης. Αρχικά, οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε τι θέλουμε. Στη συνέχεια, αρχικά είναι αναγκαίο να καταλάβουμε πώς θα πετύχουμε το στόχο μας κι έπειτα να οργανώσουμε ένα πλάνο για να τα καταφέρουμε. Αν δεν ενεργήσουμε με προσήλωση κι ωριμότητα εντός του συγκεκριμένου πλαισίου, η επιτυχία οποιουδήποτε εγχειρήματός μας θα βασιστεί στην τύχη...
ΥΓ. Η περίπτωση του Ιωαννίδη πρέπει να προσεχθεί και να αναπτυχθεί από τον Παναθηναϊκό. Ο Καρλίτος μπορεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες του σύγχρονου ποδοσφαίρου μόνος ως δεύτερος επιθετικός κι είναι λάθος να επιλέγεται στην κορυφή αντί του Έλληνα φορ...
ΥΓ2. Κατά τη γνώμη μου, η θητεία του Αργύρη Γιαννίκη στην Α.Ε.Κ. ολοκληρώθηκε από τη στιγμή που οι άνθρωποί της δεν προχώρησαν σε 2-3 μεταγραφικές κινήσεις τον Ιανουάριο, που θα του έδιναν την ευκαιρία να κάνει πιο ''δικό του'' το υλικό που έχει στα χέρια του (π.χ. ταχυδύναμο χαφ και στόπερ). Η εμπιστοσύνη δίνεται με πράξεις κι όχι με λόγια κι ανακοινώσεις επικοινωνιακού τύπου...