Ο Jimmy Jump σχολιάζει στο SportPortal2014.blogspot.gr όλες τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών στον Παναθηναϊκό! Ο λόγος της αποχώρησης Παπαπέτρου, οι επικοινωνιακές εξαγγελίες περί κανονικότητας, τα χαρακτηριστικά των Άντριους, Ουίλιαμς και Γκουντάιτις κι οι επόμενες κινήσεις...
Ο... πλανήτης ''μπασκετικός Παναθηναϊκός'' δεν πρόκειται να ηρεμήσει ΠΟΤΕ! Η αποδέσμευση του Ιωάννη Παπαπέτρου προστέθηκε στο ''ναυάγιο'' με τον Νικ Καλάθη και την παραχώρηση του Νεμάνια Νέντοβιτς στον Ερυθρό Αστέρα κι ο πράσινος οργανισμός βιώνει καταστάσεις που πριν 15-20 χρόνια ακούγονταν σαν... ανέκδοτο στα μέλη του. Όπως είναι φυσιολογικό, ο κόσμος βρίσκεται σε αναβρασμό, αφού ο τρόπος που ''επικοινωνήθηκε'' η επιστροφή του Δημήτρη Γιαννακόπουλου δε συνάδει με ανάλογες κινήσεις σε όλα τα επίπεδα...
Κατά τη γνώμη μου, ο ισχυρός άντρας της Κ.Α.Ε. και το επιτελείο του διαχειρίστηκαν ερασιτεχνικά την επανεργοποίησή του στα δρώμενα. Μετά τα περί ''επιστροφής της κανονικότητας'' και τις διθυραμβικές εξαγγελίες από τα φιλικά προς εκείνον Μ.Μ.Ε., ο κόσμος πίστεψε ότι ο Παναθηναϊκός θα έχει μπάτζετ ανάλογο ή κοντινό με αυτό της ''χρυσής εποχής'' του. Κάτι τέτοιο δεν ίσχυε, ενώ στην περιβόητη συνάντηση με εκπροσώπους της Θύρας 13, είχε ειπωθεί πως ο αγωνιστικός προϋπολογισμός θα ''αγγίξει'' τα 9-9,5 εκ. ευρώ. Μετά την ολοκλήρωση του σχεδιασμού, δεν ξέρω αν η συγκεκριμένη δέσμευση επαληθευτεί, όμως το ρόστερ λογικά δε θα περιλαμβάνει παίκτες με επταψήφιο νούμερο οικονομικών απολαβών. Με λίγα λόγια, η μόνιμη επιλογή του Δημήτρη Γιαννακόπουλου να εστιάζει στο επικοινωνιακό σκέλος, αυτήν τη φορά τού γύρισε ''μπούμερανγκ'' και κινδυνεύει να τινάξει από τώρα στον αέρα την όποια προσπάθεια των Ράντονιτς-Πεδουλάκη στο μεταγραφικό τοπίο και παράλληλα να ''γελοιοποιήσει'' την όποια νέα οικονομική επένδυσή του...
Για τις υποθέσεις των Νέντοβιτς-Καλάθη τα είπαμε στο προηγούμενο άρθρο μας και νομίζω πως δε χρειάζεται να επανέλθουμε. Τα όσα έγιναν με τον Παπαπέτρου κινούνται σε εντελώς διαφορετικό πλαίσιο κι είναι αποτέλεσμα χειρισμών κυρίως του Αργύρη Πεδουλάκη. Ο τεχνικός διευθυντής της Κ.Α.Ε. θεώρησε πως είναι προτιμότερο οικονομικά να αποχωρήσει ο αρχηγός της ομάδας, προκειμένου να σχηματιστεί μία πιο ισορροπημένη δωδεκάδα. Δεν έπαιξε ρόλο καμία οφειλή από την προηγούμενη σεζόν, ούτε ο διεθνής άσος ήθελε να πάρει μεταγραφή. Όλα έγιναν τις τελευταίες μέρες και πλέον περιμένουμε να δούμε πώς θα καλυφθεί το κενό του, ώστε να γίνουμε σοφότεροι ως προς το τι έχουν στο μυαλό τους οι ιθύνοντες του αγωνιστικού τμήματος...
Σε αυτό το σημείο, πιστεύω πως πρέπει να αναφερθούμε λίγο και στις τελευταίες προσθήκες του Παναθηναϊκού. Όπως έχω πει ξανά, με όσα γίνονται σε όλες τις ομάδες, τις περισσότερες φορές σταματάμε να ασχολούμαστε με όσα μας αρέσουν πραγματικά... Αν θέλετε τη γνώμη μου, για αυτό 'φταίει'' μονάχα ο ίδιος μας ο εαυτός! Τα επικοινωνιακά επιτελεία των ιδιοκτητών μπορούν να μας... πλασάρουν ό,τι θέλουν, αρκεί εμείς να μην ξεχνάμε το παρελθόν και να κοιτάζουμε όσο γίνεται πιο αντικειμενικά το παρόν. Άντριου Άντριους, Ντέρικ Ουίλιαμς κι Αρτούρας Γκουντάιτις λοιπόν, για πάμε...
Ο Άντριου Άντριους (25-05-1993/1,88μ.) ''εξαργύρωσε'' την εντυπωσιακή σεζόν που πραγματοποίησε με τη Μπούρσασπορ (αν κι αουτσάιντερ έφτασε μέχρι τον τελικό του EuroCup), προσελκύοντας το ενδιαφέρον αρκετών συλλόγων της EuroLeague κι εντέλει καταλήγοντας στον Παναθηναϊκό. Ο Αμερικανός combo γκαρντ ίσως αποτελεί την πιο ''άγνωστη'' περίπτωση παίκτη από όσους απέκτησαν οι πράσινοι μέχρι τώρα, ωστόσο έχουμε να κάνουμε με ένα παιδί που βρίσκεται εδώ και τέσσερα χρόνια στην ευρωπαϊκή ήπειρο, έχοντας κάνει το... αγροτικό του σε διάφορες λίγκες μικρότερου ποιοτικού επιπέδου...
Τα αγωνιστικά χαρακτηριστικά του Άντριους είναι:
- Πρόκειται για έναν καθαρόαιμο σκόρερ, που όμως προσπαθεί να αποκτήσει έναν πιο ''all around'' χαρακτήρα στο παιχνίδι του. Μέχρι τώρα έχει αγωνιστεί στο ''1'' και το ''2'', όμως δεν ξέρω κατά πόσο θα μπορέσει να ''επιβιώσει'' ως PG στο σκληρό κόσμο της EuroLeague, καθώς το ball handling και το dribbling του χρήζουν βελτίωσης., Αν χρειαστεί να ''κλείσει'' κάποια τρύπα πίσω από τους Λι κι Ουόλτερς, πρέπει να δουλέψει πολύ για να βρεθεί σε ένα ΟΚ στάτους...
- Μπορεί να τρέξει καταστάσεις pick n' roll, αφού είναι καλός δημιουργός. Ο κόουτς Αλιμπίγεβιτς συνήθως τον τοποθετούσε μακριά από τη μπάλα σε διατάξεις όπως ''1-4'' ή ''1-3-1'', που κατέληγαν σε κίνησή του στην κορυφή ή τα πλάγια, προκειμένου να δημιουργήσει ή να εκτελέσει. Η τεχνική της πάσας του δεν είναι η υψηλότερη, θα υπάρξουν σίγουρα βραδιές που θα υποπέσει σε αρκετά λάθη (οι δυσκολίες του στο χειρισμό θα τον ''οδηγήσουν'' και σε άτσαλες τοποθετήσεις του σώματός του, με συνέπεια να χρεώνεται επιθετικό φάουλ), όμως θεωρώ πως θα δώσει λύσεις και σε αυτό το κομμάτι στη νέα του ομάδα...
- Είναι αξιόλογος σουτέρ από μακριά (διαθέτει περιφερειακή ροπή κι ορθό shot selection) και μάλιστα υπό οποιαδήποτε συνθήκη. Απειλεί είτε εκτελώντας από θέση, είτε μετά από ντρίμπλα, ακόμα και σουτάροντας άμεσα μέσω κάποιας off ball δράσης. Επίσης, βάζοντας υπέροχα το κορμί του μπροστά από τον αμυντικό μετά το screen στα pick n' rolls (μπαίνει μπροστά του κι ουσιαστικά ελέγχει την κίνησή του), δημιουργεί ευκαιρίες για midrange shots υπό καλές προϋποθέσεις. Στο EuroCup σκόραρε συχνά με επαφή και δε φοβόταν να διεισδύσει προς τη ρακέτα, ωστόσο πλέον θα δυσκολευτεί απέναντι στα ιδιαίτερα αθλητικά κορμιά της EuroLeague. ''Νιώθει'' καλύτερα ντριμπλάροντας από τα δεξιά, ενώ από εδώ και πέρα θα του χρειαστεί να ρίξει περισσότερες ματιές στα close outs ρήγματα...
- Αμυντικά διαθέτει το σωματικό πακέτο και τη γνώση να μετατραπεί σε έναν υπολογίσιμο αντίπαλο. Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, αρχικά ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ να ''βγάλει'' μεγαλύτερη ένταση και συγκέντρωση στο πίσω μέρος του παρκέ και να πάψει να κρατάει δυνάμεις για την επίθεση. Στη Μπούρσασπορ ήταν ''αναγκασμένος'' να συμπεριφέρεται έτσι όντας η κύρια απειλή της στο σκοράρισμα, όμως στον Παναθηναϊκό δε μπορεί να συμβεί κάτι ανάλογο. Είναι καλός στην ομαδική άμυνα και το ριμπάουντ, αν κι είναι 1,88μ. το κορμί του δεν ποστάρεται εύκολα, ξέρει να βάζει έξυπνα τα χέρια του πάνω στη μπάλα κι εφόσον δείξει μεγαλύτερη επιθυμία να προσφέρει αμυντικά, πιστεύω ότι θα σταθεί αξιοπρεπώς ακόμα κι αν υπολείπεται σε ταχύτητα κι ευκινησία...
Όπως είχα αναφέρει στο τελευταίο μας άρθρο για τους κατόχους του ελληνικού Σούπερ Καπ, κατά την άποψή μου χρειάζονταν έναν combo γκαρντ με έμφαση στο ''1vs1'', προκειμένου να ολοκληρώσουν θετικά τη σύνθεση της backcourt. Τελικά, ο κόουτς Ράντονιτς επέλεξε να δώσει το ρόλο του κύριου περιφερειακού slasher του στον Γκριγκόνις (είναι ικανός και σε αυτό το κομμάτι-κι ο Λι θα προσφέρει λύσεις εδώ) κι εισηγήθηκε μία ενδιαφέρουσα κίνηση. Ο Άντριους ίσως να μην καταγράψει τα νούμερα του Μέικον (ο νέος παίκτης της Ούνιξ είναι ποιοτικότερος επιθετικά, αλλά αυτήν τη στιγμή υστερεί σημαντικά σε άλλες αγωνιστικές κατηγορίες και πνευματικά από τον αντικαταστάτη του), να είναι άπειρος για αυτό το επίπεδο και να μην αποτελεί κάποιο ''φανταχτερό'' όνομα, ωστόσο έχει δυνατότητες να εξελιχθεί και να χαρακτηριστεί ως έξυπνη (εκτός από οικονομική) μεταγραφή μετά από μερικούς μήνες. Η προσαρμογή του ή όχι σε ένα λιγότερο πρωταγωνιστικό ρόλο, η αναλογία ασίστς-λαθών του και φυσικά το αμυντικό του πρόσωπο θα κρίνουν την πορεία του στο Ο.Α.Κ.Α., όπου τουλάχιστον στο ξεκίνημα θεωρώ ότι θα τον δούμε αρκετά στο πλάι του Ουόλτερς (ταιριάζει και με τους υπόλοιπους βασικούς). Νομίζω, ότι επιτέλους έφτασε η ώρα το πρόγραμμα του Παναθηναϊκού να αναδείξει κάποιο παιδί που προέρχεται από χαμηλότερη λίγκα, ειδικά από τη στιγμή που το εντάσσει ως back SG...
Ο Ντέρικ Ουίλιαμς (25-05-1991/2,03μ.) αποτελούσε εδώ και χρόνια μεταγραφική επιθυμία-πρόταση πολλών φίλων των αιωνίων για την ενίσχυση των ομάδων τους. Τελικά, η μοίρα τα έφερε έτσι ώστε ο πρώην ΝΒΑer να φορέσει τη φανέλα του τριφυλλιού, αντικαθιστώντας τον Οκάρο Ουάιτ. Θεωρώ, ότι οι περισσότεροι από εσάς έχετε πολύ καλή εικόνα από εκείνον, καθώς πλέον μετρά τέσσερα χρόνια ''προϋπηρεσίας'' στη EuroLeague. Το ταλέντο του στο επιθετικό κομμάτι κι η αθλητικότητά του (έστω και μειωμένη σε σχέση με το παρελθόν) είναι... αδιαπραγμάτευτα, όπως φυσικά κι η αδυναμία του στην άμυνα. Ο πρώην άσος της Μακάμπι Τ.Α. έχει βελτιώσει το πνευματικό του υπόβαθρο, αφού πλέον προσπαθεί να δημιουργεί περισσότερο, να εκτελεί πιο πολλά ''σωστά'' σουτ και να παίρνει ενδεδειγμένες αμυντικές αποφάσεις, ωστόσο ακόμα απέχει πολύ από το να θεωρηθεί μία λύση στο ''4'' με ισορροπημένη ταυτότητα. Για παράδειγμα, δεν έχει καταφέρει να εξελίξει το παιχνίδι του στις μάχες των ριμπάουντς, μειονέκτημα που δεν ''κρύβεται'' εύκολα στο υψηλότερο επίπεδο...
Η νέα συνεργασία του με τον προπονητή που τον έφερε στην Ευρώπη, ήταν η πιο ''έξυπνη'' κίνηση που θα μπορούσε να κάνει ο Ουίλιαμς σε αυτό το σημείο της καριέρας του. Ο Ντέγιαν Ράντονιτς τον εμπιστεύτηκε πριν από τέσσερα χρόνια στο Μόναχο και κατάλαβε αμέσως τα υπέρ και τα κατά της περίπτωσής του, δίνοντάς του ένα ρόλο που εκτόξευσε τις μετοχές του στην ευρωπαϊκή αγορά. Ο Σέρβος κόουτς είχε σχεδιάσει αρκετά plays για τον 31χρονο άσο, τόσο με screens μακριά από τη μπάλα, όσο και με τροφοδότησή του στο low post, όπου κυρίως εκτελούσε με πρόσωπο ή μετά τη χαρακτηριστική του ''power dribble to spin move''. Αν κι έχει παρουσιάσει σταθερότητα πίσω από τη γραμμή του τριπόντου, πιστεύω πως και στην Αθήνα το μεγαλύτερο μέρος της επιθετικής παρουσίας του Αμερικανού θα περιλαμβάνει ανάλογες δράσεις, με τους ιθύνοντες του αγωνιστικού επιτελείου να στοχεύουν στη ''γέννηση'' ακόμα μίας αξιόπιστης παραγωγής πόντων-δημιουργίας από τη ρακέτα, έστω κι αν δεν έχουμε να κάνουμε με έναν ψηλό με ειδίκευση στο ποστάρισμα...
Μετά τον Ουόλτερς ο Ράντονιτς επέλεξε ακόμα έναν παίκτη που έχει δουλέψει στο παρελθόν, ευελπιστώντας να μειώσει το εύρος της πολύ δύσκολης δουλειάς που θα έχει στο ξεκίνημα. Η παρουσία του Ουίλιαμς στο παρκέ επιβάλλεται να συνδυάζεται με αποτελεσματικούς ψηλούς στο ριμπάουντ και φυσικά με όσον το δυνατό λιγότερους αδύναμους αμυντικά παίκτες (ο νέος Παναθηναϊκός δεν έχει πολλούς τέτοιους). Όπως είχαν διαμορφωθεί τα πράγματα, η συμφωνία με έναν παίκτη των χαρακτηριστικών του Γκουντάιτις θεωρούταν επιβεβλημένη...
Ο Αρτούρας Γκουντάιτις (19-06-1993/2,08μ.) αποτελεί μία από τις πιο γνωστές ''φιγούρες'' των παρκέ της EuroLeague τα τελευταία χρόνια. Κατά τη γνώμη μου, πριν το σοβαρό τραυματισμό που υπέστη στο γόνατο στις αρχές του 2019, ήταν ο καλύτερος σέντερ αυτού του τύπου στην Ευρώπη, καθώς συνδύαζε μία μοναδική τεχνική με δύναμη κι αμυντική συνέπεια. Τα δύο τελευταία στοιχεία εξακολουθούν να χαρακτηρίζουν το παιχνίδι του, ωστόσο μετά την τότε πολύμηνη απουσία του, τα τελειώματά του κάτω από το καλάθι δε βρίσκονται στο ίδιο υψηλό επίπεδο. Φυσικά, αυτό δεν τον εμπόδισε να πραγματοποιήσει αξιόλογες εμφανίσεις με τη Ζενίτ και να ανταποκριθεί πλήρως στις απαιτήσεις ενός προπονητή σαν τον Τσάβι Πασκουάλ την προηγούμενη διετία. Ο ρόλος του στην Αγία Πετρούπολη ήταν κομβικός, επειδή πρόσφερε διαφορετικά χαρακτηριστικά από τους ''βασικούς'' ψηλούς της ομάδας του (βλ. Μπλακ πέρσι, Μίκι φέτος). Κάτι ανάλογο θα περιμένουν να δουν από εκείνον και στην Αθήνα...
Ο Λιθουανός ταιριάζει απόλυτα στη φιλοσοφία του Ράντονιτς. Όπως είχαμε αναφέρει στο άρθρο παρουσίασης του Σέρβου κόουτς πριν από λίγες εβδομάδες, ο Παναθηναϊκός ήταν αναμενόμενο να προσθέσει παίκτη ή παίκτες με ικανότητα εκτέλεσης και δημιουργίας από το low post. Τα σύνολα του πρώην τεχνικού του Ερυθρού Αστέρα αρέσκονται στο να παίζουν σε χαμηλούς ρυθμούς και να ''ακουμπούν'' χαμηλά τη μπάλα στην επίθεσή τους, προκειμένου να ελέγχουν το τέμπο. Ο Γκουντάιτις είναι ακριβώς ο σέντερ που χρειάζονταν οι πράσινοι πίσω από τον Παπαγιάννη εδώ και χρόνια κι ειδικότερα από τη στιγμή που επέλεξαν να δώσουν τα ηνία τους στο συγκεκριμένο προπονητή. Το ύψος του Έλληνα διεθνή μπορεί να παραπέμπει σε παίκτη τύπου Ταβάρες, όμως τα γρήγορα πόδια του, η ικανότητά του στις αλλαγές και στο pick n' roll κι η έλλειψη πολλών μυϊκών κιλών από το κορμί του, πρέπει να τον καθιστούν ''mobile σέντερ'' στα μάτια όλων...
Το νέο απόκτημα του τριφυλλιού ξέρει να παίρνει καλές θέσεις κάτω από το καλάθι. Διαθέτει ικανοποιητικό footwork, απλά ορισμένες φορές υποπίπτει εύκολα στο λάθος. Η συνύπαρξή του με τον Τσάβι Πασκουάλ τον βοήθησε να αναπτύξει την πάσα του από χαμηλά και θεωρώ πως από εδώ και πέρα θα κοιτάζει να δημιουργεί ακόμα περισσότερο. Τελειώνει φάσεις και με τα δύο χέρια, όντας αποτελεσματικότερος με το δεξί. Μπορεί να στηρίζεται στις εκτελέσεις από το low post, ωστόσο το επιθετικό ρεπερτόριό του περιλαμβάνει και τελείωμα φάσεων μετά από pick n' roll. Μην ξεγελαστείτε από τον όγκο του... Είναι πολύ καλός screener και γρήγορος roller για τα κιλά του, οπότε να είστε σίγουροι ότι θα σκοράρει και μέσω τέτοιων καταστάσεων. Όπως καταλαβαίνετε, δε ''φοβάται'' την επαφή και ξέρει να παίρνει φάουλ, αρκεί να παραμένει ψύχραιμος και να ελέγχει τη δύναμή του. Είναι μέτριος σουτέρ βολών, στοιχείο που οφείλει να βελτιώσει ενόψει της συνέχειας της καριέρας του...
Όπως αναφέραμε παραπάνω, η αμυντική του εικόνα είναι κάτι παραπάνω από αξιοπρεπής. Η αξιολόγησή του στο συγκεκριμένο τομέα πρέπει να γίνεται βάσει του φυσικού-αγωνιστικού του πακέτου κι όχι συγκρίνοντάς τον με σέντερ διαφορετικών χαρακτηριστικών. Τα πόδια του ξεγελούν πολλούς, αλλά δεν είναι τόσο αργά όσο φαίνονται. Έχει δουλέψει τα πίσω και τα πλάγια βήματά του κι ελέγχει συνεπέστερα τα αντίπαλα κοψίματα και το χειρισμό του δημιουργού σε καταστάσεις pick n' roll (μένει πίσω, προσπαθώντας να αποσοβήσει την εισαγωγή της μπάλας στη ρακέτα του). Επίσης, είναι ικανός στις καλύψεις κι υπολογίσιμο εμπόδιο ψηλά. Φυσικά, η αποτελεσματικότητά του στο ριμπάουντ είναι ξεχωριστή, παράμετρος που συμβάλλει τόσο στην αμυντική αποτελεσματικότητά και τον έλεγχο του ρυθμού, όσο και στην ανάπτυξη επιθέσεων στο ανοιχτό γήπεδο και την ανανέωση κατοχών μετά από άστοχη εκτέλεση...
Με τον Παπαγιάννη να παραμένει στο ρόστερ και με τον ερχομό ενός κόουτς με τη φιλοσοφία του Ράντονιτς, ο Παναθηναϊκός δύσκολα θα μπορούσε να βρει καλύτερη επιλογή από τον Γκουντάιτις για να συμπληρώσει τη θέση ''5'' (μόνο ο Λοβέρν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αναλόγως από τις διαθέσιμες εναλλακτικές). Ο Λιθουανός είναι ακριβώς αυτό που χρειαζόταν το τριφύλλι, καθώς θα προσφέρει στοιχεία που απουσιάζουν από το ρεπερτόριο του Έλληνα σέντερ, ταιριάζει στα ''θέλω'' του νέου του προπονητή κι επιπλέον δεν έχει πρόβλημα να αποδεχθεί ένα ρόλο 10-15 λεπτών, λειτουργώντας ως back up λύση. Συν τοις άλλοις, οι όροι του deal είναι άκρως θετικοί (προβλέπει αποδοχές ύψους 700.000 δολάρια το χρόνο)...
Πλέον, οι πράσινοι πρέπει να δουν τι θα κάνουν με το κενό στη θέση ''3'' και με τον παίκτη που θα συμπληρώσει τους Έλληνες του ρόστερ. Κατά τη γνώμη μου κι αφού έχει κεντραριστεί η απόκτηση του Γιώργου Καλαϊτζάκη, η προσθήκη ενός combo forward με ικανότητα στην άμυνα, το ριμπάουντ και την περιφερειακή εκτέλεση είναι μονόδρομος και θα συμπληρώσει ιδανικά το ρόστερ βάσει των ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΝ συνθηκών. Αν υπάρχει ενδεχόμενο απόκτησης του Ντίνου Μήτογλου κι ένταξής του την άνοιξη, θα ήταν προτιμότερο να προστεθεί ένα ''καθαρό'' SF που υπό προϋποθέσεις θα μπορούσε να παίξει και στο ''4'' (δηλ. τύπου Παπαπέτρου, Χεζόνια, Μπέικον κλπ.) και μέχρι τότε να δινόταν χρόνος στους Μαντζούκα-Χουγκάζ να δείξουν τις τωρινές δυνατότητές τους. Αυτά προς το παρόν, ας περιμένουμε την ολοκλήρωση του σχεδιασμού και θα κρίνουμε αναλόγως...
ΥΓ. Οι τίτλοι κρίνονται στις λεπτομέρειες και πολλές φορές από το ξεχωριστό ατομικό ταλέντο κάποιων παικτών. Παρόλα αυτά, η δημιουργία μίας ανταγωνιστικής ομάδας κρίνεται εν πολλοίς από τη στελέχωσή της το καλοκαίρι, τη σωστή εκτέλεση των ''βασικών'' ομαδικών λειτουργιών και τον αποδοτικό διαχωρισμό ρόλων...