''Όταν διαχρονικά συγκρούεσαι με ΌΛΟΥΣ τους πρωταγωνιστές των χρυσών εποχών του συλλόγου και συμφωνείς μόνο με τον Αργύρη Πεδουλάκη και τους τσάτσους σου, τότε κάτι πάει ΠΟΛΥ στραβά''! Ο Jimmy Jump γράφει στο SportPortal2014.blogspot.gr...
Ο Παναθηναϊκός γνώρισε ταπεινωτική συντριβή από την αποδεκατισμένη Άλμπα στο Βερολίνο κι έχοντας ήδη μία ντροπιαστική ήττα από τον Άρη για το ελληνικό πρωτάθλημα, δείχνει ότι απέχει σημαντικά από το να θεωρείται ανταγωνιστής στο οτιδήποτε διεκδικεί. Όπως έχω τονίσει σε προηγούμενα άρθρα μου, προσωπικά δε θεωρώ τόσο άσχημη τη στελέχωση του ρόστερ, ούτε πιστεύω ότι οι Ράντονιτς-Πεδουλάκης έχουν κάνει τόσο κακή δουλειά. Υπάρχει μία σχετικά καλή βάση παικτών, ωστόσο είναι αναγκαίο να της δοθεί χρόνος και κυρίως να υπάρξει ΣΟΒΑΡΗ ενίσχυσή της σε τομείς που πονά. Αν δε γίνουν και τα δύο, τότε οποιαδήποτε προσπάθεια θα πάει χαμένη κι αξιόλογες λύσεις όπως ο Λι κι ο Γκριγκόνις θα αποδειχθούν κατώτεροι των προσδοκιών...
Όσον αφορά την αδυναμία στο επιθετικό σκέλος, νομίζω ότι δεν ήταν κάτι που δεν περιμέναμε. Ο κόουτς Ράντονιτς ΠΑΝΤΑ αντιμετώπιζε προβλήματα σε αυτό το σκέλος και ΠΟΤΕ δεν παρουσίασε σύνολα με αξιόλογες ή πολύπλευρες επιθετικές λειτουργίες. Η επιστροφή του Ουόλτερς θα βελτιώσει τη δημιουργία και την αναλογία ασίστς/λαθών, αλλά κανένας δεν πρέπει να περιμένει τρομερές... μεταμορφώσεις. Έτσι όπως κυλούν τα πράγματα, θεωρώ ότι κάποια στιγμή θα προκύψει ανάγκη απόκτησης ενός σκόρερ στην περιφέρεια, κάτι που θα συνεπάγεται την αποχώρηση κάποιου ξένου, ο οποίος ίσως να αποδεικνυόταν σημαντικός υπό άλλες αγωνιστικές προϋποθέσεις...
Αν κάποιος μπορέσει να αναγνώσει εντελώς ψυχρά όσα διαδραματίζονται στον Παναθηναϊκό, θα καταλάβαινε ότι όλα όσα συμβαίνουν είναι απολύτως λογικά. Για παράδειγμα, αυτήν τη στιγμή η Άλμπα Βερολίνου απέχει... χιλιόμετρα σε κάθε τομέα από τους πράσινους, καθώς διαθέτει ένα σύνολο με σταθερό κορμό και πλάνο παιχνιδιού για αρκετά χρόνια. Τι σημαίνει αυτό; Ότι μπορεί να καλύπτει επαρκώς όσες απουσίες τις προκύπτουν και να παρουσιάζεται ανταγωνιστική κάθε βράδυ. Επίσης, από το δεύτερο μισό της περσινής σεζόν διεκδικεί πράγματα και στη EuroLeague, ενώ κυριαρχεί στη Γερμανία απέναντι σε μία Μπάγερν Μονάχου που μετρά δύο συνεχόμενες αξιόλογες παρουσίες στα Playoffs της κορυφαίας ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Από την άλλη, οι άνθρωποι του τριφυλλιού δικαιούνται να ζητούν πίστωση χρόνου, αφού μέχρι σήμερα η ομάδα τους δεν έχει προπονηθεί ούτε μία φορά πλήρης, υπάρχει νέος προπονητής και μόλις ένας βασικός παίκτης από το περσινό σύνολο. Η επιθυμία τους δεν είναι παράλογη, ωστόσο θα έπρεπε να γνωρίζουν εξ αρχής ότι πολύ δύσκολα θα βίωναν κάτι διαφορετικό μετά από ΝΤΡΟΠΙΑΣΤΙΚΕΣ συντριβές, εξαιτίας της ύπαρξης των συγκεκριμένων προσώπων στη διοίκηση του club...
Οι φίλοι του Παναθηναϊκού στη Γερμανία ύψωσαν ένα πανό στο ξεκίνημα της αναμέτρησης, το οποίο στήριζε ουσιαστικά τα δύο ιερά τέρατα του συλλόγου, τον Δημήτρη Διαμαντίδη και τον Φραγκίσκο Αλβέρτη. Όλα όσα συνέβησαν την περασμένη άνοιξη και κυρίως η ΑΣΤΕΙΑ προσπάθεια απομυθοποίησής τους από κατευθυνόμενες φωνές της διοίκησης δεν έχουν αλλάξει ΟΥΤΕ ΣΤΟ ΕΛΑΧΙΣΤΟ όσα νιώθει ο πράσινος κόσμος για εκείνους. Τα ΑΞΙΟΛΥΠΗΤΑ φερέφωνα κι ο μεγαλομέτοχος δέχθηκαν μία ηχηρή ''ΣΦΑΛΙΑΡΑ'' χθες κι επέστρεψαν στην πραγματικότητα. Όσο θα υπάρχουν τέτοια πανό και τέτοιες αντιδράσεις, θα υπάρχει κι η ελπίδα πως ο οργανισμός κάποια στιγμή θα επιστρέψει στην κορυφή, αφού αποδεικνύεται για ακόμα μία φορά πως ο κόσμος του δεν είναι χαζός. Όταν διαχρονικά συγκρούεσαι με ΌΛΟΥΣ τους πρωταγωνιστές των χρυσών εποχών του συλλόγου και συμφωνείς μόνο με τον Αργύρη Πεδουλάκη και τους τσάτσους σου, τότε κάτι πάει ΠΟΛΥ στραβά. Ψάχνεις την επιτυχία με ανορθόδοξο τρόπο και δεν εκμεταλλεύεσαι μία κληρονομιά, που ΌΛΟΙ οι ανταγωνιστές σου θα ζήλευαν να έχουν...
Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι ένας άνθρωπος που αντί να επιλέξει για τη στελέχωση της ομάδας ανθρώπους όπως ο Ομπράντοβιτς, ο Ιτούδης, ο Γιασικεβίτσιους, ο Μάνος, ο Διαμαντίδης, ο Αλβέρτης, ο Μπατίστ, ο Τσαρτσαρής, ο Μποντίροργκα και τόσοι άλλοι, έχει δώσει τέσσερις φορές (!!!) τα κλειδιά στον Πεδουλάκη, ο οποίος από ένα σημείο και μετά και παρά τις γνώσεις που έχει, αντιμετωπίζεται ως μπασκετικό ανέκδοτο από την πλειονότητα του κόσμου. Ακόμα κι ο Πασκουάλ που ήρθε επί ημερών του, παραμερίστηκε ΒΙΑΙΩΣ το καλοκαίρι του 2018 κι απολύθηκε με πολύ άσχημο τρόπο. Η σπουδαιότερη ομάδα της σύγχρονης εποχής του ευρωπαϊκού μπάσκετ δεν εκμεταλλεύεται ούτε στο ελάχιστο όσους την οδήγησαν στην κορυφή και ψάχνει επανειλημμένως την επιτυχία βασιζόμενος στις ιδέες ενός ανθρώπου, που είναι ΝΑΝΟΣ μπροστά στις προσωπικότητες που αγαπούν κι έχουν περάσει από το club. Ακόμα κι αν έρθουν κάποιες επιτυχίες, θα είναι αποτέλεσμα ανορθόδοξων επιλογών...
Ο Παναθηναϊκός ήταν σχεδόν βέβαιο ότι θα έφτανε σε αυτό το σημείο. Αγωνιστικά, είναι λογικό να ζητούν πίστωση χρόνου τα μέλη της ομάδας, ωστόσο το κλίμα για τη διοίκηση και τους ''πιστούς στρατιώτες'' της είναι τόσο άσχημο, που ήταν αδύνατο να μην επηρεάσει τη φετινή προσπάθεια. Ο κόσμος του συλλόγου χρειάζεται όραμα, αλλά ΚΥΡΙΩΣ ξεκάθαρες κουβέντες, ειλικρίνεια και ΣΕΒΑΣΜΟ. Αν γίνουν όλα αυτά, τότε δε θα έχει πρόβλημα να στηρίξει το φετινό εγχείρημα, όπου κι αν καταλήξει αυτό. Με τακτικές σαν αυτές που ακολουθούνται στο επικοινωνιακό κομμάτι, ο σύλλογος δεν πρόκειται να αλλάξει σελίδα και συντριβές σαν του Βερολίνου θα γίνουν συνήθεια...