Ο Jimmy Jump αναλύει στο SportPortal2014.blogspot.gr τις ήττες Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού από Βαλένθια και Παρτιζάν αντίστοιχα!
Κακό φεγγάρι! Κάπως έτσι θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η περίοδος που διανύουμε για τους εκπροσώπους μας στη EuroLeague, καθώς Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός έχουν υποστεί δύο και τέσσερις συνεχόμενες ήττες αντίστοιχα! Οι νταμπλούχοι Ελλάδας ουσιαστικά διέγραψαν από τώρα τα δύο σπουδαία διπλά που πέτυχαν σε Μαδρίτη και Βαρκελώνη εξαιτίας των ''κακών'' εντός έδρας ηττών από Μονακό και Βαλένθια, ενώ οι πράσινοι παραμένουν υπό καθεστώς... συναρμολόγησης. Μετά και τα τελευταία ''χαστούκια'' άπαντες επανήλθαν στην πραγματικότητα και πλέον μένει να φανεί πώς θα εκμεταλλευτούν τα μαθήματα που πήραν από τα τελευταία τους ραντεβού στη μεγαλύτερη διασυλλογική διοργάνωση της Ευρώπης...
Όπως κάνουμε μετά από κάθε αγωνιστική, θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε όσα παρακολουθήσαμε σε Φάληρο και Μαρούσι. Θα ξετυλίξουμε το κουβάρι σύμφωνα με τη χρονική σειρά των αγώνων, άρα πρώτα θα επικεντρωθούμε στη μάχη του Παναθηναϊκού με την Παρτιζάν...
O.A.K.A.
Στο Μαρούσι είδαμε ακόμα μία ''κλειστή'' και γεμάτη ένταση αναμέτρηση, που όπως και τις προηγούμενες φορές, κατέληξε στην πλευρά των φιλοξενούμενων. Η Παρτιζάν του ΜΥΘΟΥ Ζέλικο Ομπράντοβιτς πιστοποίησε την ανοδική της πορεία μετά το μουδιασμένο της ξεκίνημα, ενώ ο Παναθηναϊκός εμφανίστηκε σχεδόν με το ίδιο πρόσωπο, απλά αυτήν τη φορά είχε στις τάξεις του τον Ντουέιν Μπέικον...
Με μια πρώτη ανάγνωση η ένταξη του Αμερικανού σκόρερ, τουλάχιστον αυτές τις πρώτες μέρες, δείχνει να μεγεθύνει το σημαντικότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο Ντέγιαν Ράντονιτς. Παρότι διανύουμε σχεδόν ένα μήνα στη σεζόν, το τριφύλλι ακόμα δεν έχει καταφέρει να κατανείμει ορθά τους ρόλους στο ρόστερ του, με συνέπεια ήδη ένας νέος παίκτης να έχει ''καεί'' (βλ. Άντριους) και παράλληλα να βλέπουμε πεντάδες που ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ να είναι αποτελεσματικές και στις δύο πλευρές του παρκέ. Για παράδειγμα, την Πέμπτη ξεκίνησαν στη βασική πεντάδα οι Λι και Πονίτκα στα γκαρντς, ενώ κατά τη διάρκεια της τέταρτης περιόδου είδαμε στο πλάι τους στην περιφέρεια των Π. Καλαϊτζάκη. Επίσης, την παρούσα χρονική στιγμή, είναι ΑΦΕΛΕΣ να βλέπουμε τους Μπέικον-Ουίλιαμς μαζί. Όπως έχουμε επισημάνει όλα αυτά τα χρόνια, τα πρώτα βήματα για τη δημιουργία μίας ΣΟΒΑΡΗΣ ομάδας είναι η ορθή κατανομή ρόλων, η σύνθεση αποτελεσματικών πεντάδων τόσο στην άμυνα, όσο και στην επίθεση κι η σωστή εκτέλεση των βασικών του αθλήματος σε ομαδικό επίπεδο. Το τρίτο σκέλος δε μπορεί να προκύψει χωρίς τα δύο πρώτα, αφού όποια δουλειά κι αν γίνει, θα εντοπίζονται προβλήματα είτε στην επιθετική, είτε στην αμυντική λειτουργία...
Το πλάνο του Παναθηναϊκού στον επιθετικό τομέα αρχικά περιλάμβανε απομονώσεις των Μπέικον-Ουίλιαμς στο low post κι ανάπτυξη pick n' rolls μέσω ''2-3'', ''1-3-1'' και ''1-4'' διάταξης. Όταν εισήλθε ο Ουόλτερς στο ματς είδαμε ''Spain'' pick n' roll, τρίγωνο του Αμερικανού PG στο πλάι με τους Γκριγκόνις-Γκουντάιτις και ball screens του Μπέικον με σκοπό να προκύψει switch ειδικά προς το φινάλε του αγώνα (οι φιλοξενούμενοι προσπαθούσαν να το αποφύγουν, τις περισσότερες φορές το πέτυχαν, ενώ είδαμε να κάνουν και τριπλή αλλαγή για να μείνει ψηλό κορμί στο ζωγραφιστό). Η παρουσία του πρώην άσου του Ερυθρού Αστέρα έφερε μείωση των λαθών και θετική αναλογία ασίστς-λαθών (14-11) εκτός από ορθολογικότερο τρόπο δημιουργίας (ήταν ο κορυφαίος πράσινος παίκτης στο ''+/-'' με +12)...
Αμυντικά, ο κόουτς Ράντονιτς αρχικά επέλεξε τον Πονίτκα για το μαρκάρισμα του Πάντερ και ''step back-fight through'' αντιμετώπιση του ψηλού στα κεντρικά pick n' rolls της Παρτιζάν με τον Αμερικανό σκόρερ κυρίως. Τόσο ο Πολωνός, όσο κι ο Παπαγιάννης είχαν καλές αντιδράσεις και νομίζω ότι ακόμα και με τον Γκουντάιτις στο ''5'', οι πράσινοι τα πήγαν σχετικά καλά σε αυτό το κομμάτι. Το ΤΡΑΓΙΚΟ αμυντικό αποτέλεσμα του πρώτου δεκαλέπτου οφείλεται ως επί το πλείστον στις κάκιστες τοποθετήσεις του Λι στην περιφέρεια (όταν δημιουργείται τόσο εύκολα ρήγμα από τον καλύτερο αμυντικό σου, τότε αυτό είναι απίθανο να ''κρυφτεί'' στη συνέχεια της φάσης από τους υπόλοιπους), στο για ακόμα μία φορά ανύπαρκτο αμυντικό transition (η συγκεκριμένη πληγή προκαλείται από τα πολλά λάθη) και στην αδυναμία εξασφάλισης του αμυντικού ριμπάουντ (οι Σέρβοι κέρδισαν τις 13 από τις συνολικά 30 διεκδικήσεις-χωρίς αυτό δε μπορούν να αναπτυχθούν οι ζωτικής σημασίας επιθέσεις στο ανοιχτό γήπεδο). Επίσης, υπήρχε ξεκάθαρη εντολή στον Μπέικον να προσπαθήσει να αποτρέψει την εισαγωγή της μπάλας στον παίκτη του κοντά στο καλάθι παίζοντας από μπροστα, κάτι που ο Αμερικανός προσπάθησε να υλοποιήσει ως ένα βαθμό...
Ο Ζοτς έχρισε ξανά βασικό τον Μαντάρ στη θέση ''1'', αντί του κατά τ' άλλα σημαντικότατου Έξουμ. Η Παρτιζάν (57,5% 2π.-47,4% 3π., 13-15 ασ.-λ.) στήριξε το επιθετικό της παιχνίδι στις ball δράσεις (κεντρικά pick n' rolls ή στο πλάι μέσω ''1-4'' διάταξης) που υπάρχουν για τον Πάντερ (από τη στιγμή που συνδέθηκε άμεσα με το καλάθι, ήταν δύσκολο να σταματηθεί) και στη στόχευση των Μπέικον-Ουίλιαμς στο μισό γήπεδο (ακόμα και με ταυτόχρονη ανάμειξή τους πλευρικά). Ειδικά ο πρώτος έμπαινε συνεχώς στο ασπρόμαυρο στόχαστρο με πολλούς μάλιστα τρόπους (με το δεύτερο υπήρξε πρόθεση του Λιντέι να προκαλέσει ρήγμα με ντρίμπλα κι αλλαγή κατεύθυνσης μακριά από το καλάθι). Η πλευρά των γηπεδούχων προσπάθησε να μπερδέψει τους Σέρβους εναλλάσσοντας τον παίκτη που μάρκαρε ο πρώην φόργουορντ της Μονακό, ωστόσο το σύνολο του Ζοτς έβρισκε τον τρόπο να εκτελέσει ''πάνω'' του μέσω close out, στο low post και αναπτύσσοντας κεντρικές συνεργασίες με τον Λεζόρ (σε 38:18 μέτρησε 15π., 11ριμπ. και 28 PIR). Από την αμυντική τακτική των νικητών ξεχώρισα την επιλογή να στείλουν τον Έξουμ στον Ουόλτερς (επιθετικά είδαμε για τον πρώην άσο της Μπαρτσελόνα ''Spain'' pick n' roll), ξεκάθαρο ''under'' αντιμετώπιση στα κεντρικά pick n' rolls του Πονίτκα κι επιθυμία απαγόρευσης μεταφοράς της μπάλας στον Γκουντάιτις στη ρακέτα. Γενικά, θεωρώ ότι η πορεία της Παρτιζάν στη διοργάνωση θα κριθεί από την αποτελεσματικότητά στην άμυνα (πρέπει να βελτιωθεί σημαντικά) κι από το κατά πόσο θα αναπτυχθούν οι άπειροι παίκτες του ρόστερ, προκειμένου να μεγαλώσει το rotation...
Ο Παναθηναϊκός επέστρεψε στο σκορ κατά τη διάρκειας της τρίτης περιόδου, αλλάζοντας την τακτική του στα pick n' rolls των Σέρβων (ο Παπαγιάννης ήταν πολύ καλός κάνοντας hedge n' recover πλέον-ο Γκουντάιτις δε μπόρεσε να ακολουθήσει με συνέπεια αυτό το πλάνο) και βλέποντας τον Π. Καλαϊτζάκη (+7 στο ''+/-'') να αντιδρά καλύτερα απέναντι στον Πάντερ (ο Έλληνας πλάγιος έδωσε ό,τι είχε και κατάφερε να είναι θετικός ως ένα σημείο παρότι ξεκίνησε άσχημα). Η βελτίωση της άμυνας κι η παραγωγή κλεψιμάτων (10 συνολικά) έδωσαν κι επιθετικό ρυθμό στην ελληνική ομάδα μέσω των αιφνιδιασμών. Επιπλέον, οι Ουόλτερς-Γκριγκόνις ήταν καλοί και στις δύο πλευρές του παρκέ και προσωπικά ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ο Λιθουανός δε χρησιμοποιήθηκε περισσότερο. Από τη στιγμή που τα ελεύθερα σουτ δε μπήκαν κι ο Ζοτς αντέδρασε στην αμυντική αλλαγή του πράσινου πάγκου μεταφέροντας τα picks στο πλάι και βγάζοντας άμεσα τη μπάλα από τα χέρια των δημιουργών του μετά το screen (από ένα σημείο και μετά ο προσανατολισμός ήταν ξεκάθαρος για ''1vs1'' εκτελέσεις), η ανατροπή ήταν αδύνατο να ολοκληρωθεί...
Ο Παναθηναϊκός είναι μπερδεμένος, γιατί προς το παρόν (;) ο προπονητής του δε μπορεί να διαχειριστεί την πίεση. Ο Σέρβος βρίσκεται σε πνευματική σύγχυση και δε φιλτράρει δεδομένα που προκύπτουν κατά τη διάρκεια των αναμετρήσεων. Για παράδειγμα, δε γίνεται να βάζεις τον Μπέικον να πιέζει την επαναφορά στα τελευταία λεπτά, να ξέρεις ότι η Παρτιζάν παίζει σχεδόν αποκλειστικά με δύο ψηλούς και να μην προσπαθείς να τους φθείρεις συνεχώς ή να μη γυρνάς το... Ο.Α.Κ.Α. ανάποδα όταν οι παίκτες σου δέχονται καλάθια ενώ έχουν να δώσουν φάουλ. Ο τραυματισμός του Ουόλτερς κι οι μεταγραφές των Πονίτκα-Μπέικον έχουν δημιουργήσει ένα αλαλούμ στους ρόλους, με συνέπεια να παρουσιάζονται πεντάδες που είτε δε θα μπορούν να αμυνθούν, είτε να σκοράρουν...
Αν λόγω των δυνατών χαρακτηριστικών του Μπέικον δοκιμαστούν σχήματα χωρίς αμυντική αποτελεσματικότητα, τότε ο κόουτς θα κατευθύνει το παιχνίδι των παικτών του σε έναν τομέα που ο ίδιος υστερεί. Όπως καταλαβαίνετε, πρώτα πρέπει να ξεκαθαριστεί ο τρόπος που θα διανέμεται το rotation κι έπειτα να δουλευτούν σχήματα με ισορροπία και στις δύο πλευρές του παρκέ, όσο αυτό είναι δυνατόν εξαιτίας των ΓΝΩΣΤΩΝ αδυναμιών του κόουτς στα επιθετικά plays. Τέλος, κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσει να υπάρχει πρόβλημα στην περιφερειακή άμυνα και στο transition, να μειωθούν τα λάθη και να υπάρξει ηρεμία. Είναι λογικό άπαντες να χρειάζονται χρόνο μετά τις αμέτρητες αλλαγές του καλοκαιριού, ωστόσο επίσης λογικό είναι να υπάρχει κι έντονος προβληματισμός από τώρα, καθώς παρατηρείται μία συνεχόμενη σύγχυση από τους καθοδηγητές του αγωνιστικού τμήματος. Η συγκεκριμένη περίοδος είναι κρίσιμη κι εκείνοι καλούνται να αποδείξουν πως αξίζουν να βρίσκονται σε αυτές τις θέσεις...
Σ.Ε.Φ.
Στο Φάληρο ο Γιώργος Μπαρτζώκας δοκίμασε καινούρια πράγματα στο ξεκίνημα της αναμέτρησης με τη Βαλένθια, κάτι που ήταν λογικό από τη στιγμή που για πρώτη φορά συμπεριέλαβε στην αρχική πεντάδα τον ΜακΚίσικ κι όχι τον Κάνααν. Επιθετικά ο Ολυμπιακός:
- Δε στόχευσε τόσο πολύ στο ζωγραφιστό όσο άλλες φορές στο πρώτο μέρος. Στο δεύτερο, τουλάχιστον στην αρχή του, είδαμε να διαφοροποιείται αυτή η επιλογή.
- Έτρεξε ξανά ''figure-8s'', όμως την Παρασκευή το συγκεκριμένο play επιλέχθηκε και για να αξιοποιηθεί ο ΜακΚίσικ, ο οποίος κινήθηκε από αριστερά προς δεξιά, για να μπει στη ρακέτα από την καλή του πλευρά.
- Έκανε συνήθως διπλά ball screens για τον Γουόκαπ κεντρικά.
- Ανέπτυξε επιθέσεις σε ''2-3'' διάταξη, που κατέληγαν είτε σε ''τάισμα'' του Βεζένκοφ στο low post, είτε σε δημιουργία του από την κορυφή της περιφέρειας.
- Σχημάτισε ''diamond'' ως εισαγωγικό play με τον Παπανικολάου να τοποθετείται κοντά στη baseline, να βγαίνει στην άκρη κι έπειτα να εκτελείται κεντρικό pick n' roll από τους Γουόκαπ-Φαλ.
- Δοκίμασε ως εισαγωγικό play κι ''A-set'' σχήμα, το οποίο είχε ίδια κατάληξη με την προηγούμενη επιλογή ή πρώτο screen ενός περιφερειακού (Παπανικολάου ή ΜακΚίσικ)...
Όταν εισήλθε ο Σλούκας στο παρκέ, οι ερυθρόλευκοι κινήθηκαν σε συντριπτικό βαθμό στους τακτικούς ρυθμούς που μας έχουν συνηθίσει με αυτόν στις τάξεις τους. Επίσης, ο Ολυμπιακός για ακόμα μία φορά έδειξε τη μεγαλύτερη... αγάπη που τρέφει προς το ανοιχτό γήπεδο φέτος, ιδιαίτερα στο πρώτο εικοσάλεπτο όπου μπόρεσαν να μετατρέψουν καλές άμυνες σε εύκολους πόντους στο transition. Αμυντικά, το αρχικό πλάνο περιλάμβανε αναχαίτιση του Τζόουνς από τον Γουόκαπ και του Πρέπελιτς από τον ΜακΚίσικ. Στην τέταρτη περίοδο, ο κόουτς Μπαρτζώκας δε δίστασε να βγάλει στην περιφέρεια τους Βεζένκοφ-Μπλακ και να τεστάρει τους περιφερειακούς του στην πίσω ζώνη άμυνας χωρίς τον Ντούμπλιεβιτς (η αντίδραση στα σουτ του δεν ήταν σοβαρή) στο παρκέ...
Η Βαλένθια στήριξε το επιθετικό της πλάνο στις συνεργασίες των Τζόουνς-Ντούμπλιεβιτς, με το δεύτερο να κάνει ''pop-out'' με στόχο να εκμεταλλευτεί το καλό του τρίποντο και να βγάλει εκτός ρακέτας τον Φαλ. Ακόμα κι όταν επιλεγόταν ''A-set'' διάταξη ως εισαγωγικό play, η στόχευση του κόουτς Μουμπρού ήταν να υπάρξει δημιουργία κι εκτέλεση από το συγκεκριμένο δίδυμο. Επιπλέον, η ισπανική πλευρά προσπάθησε να επιτεθεί γρήγορα στο transition και στο ''5vs5'' να βρει τρίτο πόλο στο πρόσωπο του Πρέπελιτς, είτε με off ball screens, είτε με ball screen του Τζόουνς στον Σλοβένο σουτέρ, προκειμένου να προκύψει ''αλλαγή'' (ο Ολυμπιακός δε δίστασε να βγάλει τον Φαλ στην περίμετρο εδώ, με τους παίκτες του να αντιδρούν ορθά και να έχουν καλή επικοινωνία μεταξύ τους)...
Η κομβική απουσία του Βαν Ρόσομ έδωσε μεγαλύτερες αρμοδιότητες στον Χάρπερ, ο οποίος ουσιαστικά λειτούργησε ως ''back up'' PG για τους φιλοξενούμενους. Ο 25χρονος περιφερειακός εκτέλεσε πολλές δράσεις με τη μπάλα στα χέρια, ενώ με τον Αλεξάντερ στο ''5'', είδαμε ''figure-8'' με ένταση και ''1-4'' διάταξη με τον έναν ακραίο να κάνει κίνηση από τη μία γωνία προς τις 45 μοίρες της απέναντι πλευράς...
Αμυντικά, η Βαλένθια έστειλε διαφορετικούς παίκτες πάνω στον Σλούκα (βλ. Ράντεμπο, Πρέπελιτς κά.) κι αρχικά ο ψηλός της (Αλεξάντερ) αμύνθηκε με hedge n' recover. Έπειτα, ο Τζαμαϊκανός έμενε αδικαιολόγητα αρκετά πίσω (μάλλον φοβούμενος τις άμεσες πάσες στην πλάτη του), με συνέπεια ο πανέξυπνος ηγέτης της ελληνικής ομάδας να το εκμεταλλεύεται με ενδιάμεσο ή μακρινό σουτ (δεν έκανε το ίδιο Κάνααν που μαρκαριζόταν από τον Χάρπερ). Όταν ο ψηλός των Ισπανών ξαναμπήκε, η τακτική που ακολούθησε ήταν ίδια με την αρχική, ενώ όσο πλησιάζαμε προς το φινάλε τον είδαμε να βγαίνει στη μπροστά ζώνη άμυνας. Η συγκεκριμένη επιλογή οδηγούσε σε στάλσιμο βοήθειας χαμηλά και περιστροφές, οι οποίες δεν εκτελέστηκαν έγκαιρα λίγο πριν το τέλος της τρίτης περιόδου. Ο Ολυμπιακός το εκμεταλλεύτηκε, παράγοντας πολλά ελεύθερα σουτ. Με την είσοδο των Κλαβέρ και Βαμπ (τον είδαμε να πηγαίνει στον Μπολομπόι, με τον Ντούμπλιεβιτς να αναλαμβάνει τον Βεζένκοφ) οι φιλοξενούμενοι βελτιώθηκαν πάρα πολύ πάνω στη συγκεκριμένη επιλογή του προπονητή τους, η οποία έστρωσε το χαλί για τη μεγάλη ανατροπή του σκορ...
Ο κόουτς Μουμπρού κάνει ενδιαφέρουσα δουλειά στο επιθετικό κομμάτι και χθες το βράδυ πήραμε μία γεύση από τα πεπραγμένα του. Η Βαλένθια τελείωσε το ματς με 24 ασίστς για 12 λάθη, 59,4% δίποντα και 37,9% τρίποντα, αριθμοί που ελάχιστα σύνολα έχουν καταφέρει να πετύχουν στο Φάληρο τους τελευταίους μήνες. Λογικά, δε θα τη δούμε να διεκδικεί κάποιο εισιτήριο για την οχτάδα, ωστόσο νομίζω ότι θα προκαλέσει αρκετές ζημιές σε όσους δεν την αντιμετωπίσουν με σοβαρότητα...
Ο Ολυμπιακός δεν ήταν χειρότερος σε σχέση με όσα έχει παρουσιάσει αυτές τις πρώτες εβδομάδες της σεζόν, ακόμα και στις μεγάλες νίκες που πέτυχε στην Ισπανία. Η εικόνα του είναι σχεδόν ίδια, απλά οι υπόλοιπες ομάδες αρχίζουν να αυξάνουν την ετοιμότητά τους και να τον πλησιάζουν. Όπως έχουμε τονίσει στα προηγούμενα άρθρα μας, τα βασικά ζητούμενα για τους νταμπλούχους Ελλάδας είναι δύο φέτος: Πρώτον, να εντάξουν τους νέους παίκτες του στο rotation, διατηρώντας παράλληλα το ισορροπημένο πρόσωπο που έδειξαν πέρσι (αποτελεσματικότητα τόσο σε άμυνα, όσο και σε επίθεση) και δεύτερον, να βελτιώσουν το παιχνίδι τους, ώστε όταν λειτουργήσουν ως ομάδα οι ανταγωνιστές του (κάτι που δεν έχει γίνει ακόμα, καθώς ελάχιστοι έχουν κρατήσει τον ίδιο κορμό), να παραμείνουν ανώτεροι κι όχι στάσιμοι. Μέχρι στιγμής κάτι τέτοιο δεν έχει επιτευχθεί κι είναι λογικό να ξεκινά ενός τύπου προβληματισμός. Ελπίζω, οι επικοινωνιακές αρλούμπες περί εντυπωσιακής βελτίωσης του ρόστερ το καλοκαίρι που διατυπώθηκαν με τις... ευλογίες της διοίκησης να μην αυξήσουν το βάρος στις πλάτες του τεχνικού επιτελείο κι άπαντες να παραμείνουν ψύχραιμοι όταν θα διαπιστώσουν, ότι κάποια πράγματα δεν είναι όπως αναμένονταν. Άλλωστε, όπως είχε αναφέρει ο ίσως μεγαλύτερος φιλόσοφος του 20ού αιώνα κι ο πιο γνωστός εκπρόσωπος του Υπαρξισμού, Ζαν-Πωλ Σαρτρ (1905-1980) δεν υπάρχει άλλη πραγματικότητα από την πράξη. Καιρός για πράξεις λοιπόν...